Eric Clapton and Steve Winwood - Live from Madison Square Garden (2009)

Ik vind het niet erg, niet storend... voor 1 keer. Na heel vaak beluisteren (wat ik doe) zit je er op te wachten, pijnlijk!

Dat er foutjes in zitten geeft aan dat het een pure live plaat is, geen lange studio productie die alle foutjes er vakkundig uit hebben gemixt. Ik vind de foutjes niet storen, het maakt dat live from madison square garden een eerlijke plaat is. Want natuurlijk heeft Clapton zijn eigen foutjes ook gehoord, maar er is blijkbaar bewust voor gekozen het te laten hoe het is.
Klasseplaat.

Ja, dat snap ik, dat doe ik ook (vaak luisteren). Maar t stoort me nog steeds niet. Speel je gitaar?

Zie profielfoto, jep. Begrijp me niet verkeerd he, het album heeft even in mijn top-10 gestaan!

Ben het eens met devil-hunt. Eens te meer bewijst het dat hoe goed en lang je ook speelt, foutjes maken er gewoon bij hoort.
Clapton zit er ook niet zo mee. Op een liveopname(video toendertijd) uit ik meen 1986, maakt hij een gigantische uitglijder tijdens de eindsolo van Layla, en ziet uiteindelijk de humor er wel van in.
Het is menselijk en het kan gebeuren(mits het natuurlijk te veel gebeurt.)
Ik vind deze live-registratie juist zo goed omdat er inderdaad weinig gesleutelt is aan de uiteindelijke opname. Zo komt het tenminste oprecht en eerlijk over.
Ook Winwood vliegt hier vocaal wel eens uit de bocht, maar het is grotendeels toch echt genieten wat het legendarische duo hier brengt.
Er is passie , feel en speelplezier, en dat hoor ik liever dan een gelikte registratie waar uiteindelijk alles is rechtgetrokken.

Ik doe hem tekort met de term 'momentengitarist' (want zo erg is het ook weer niet), maar Clapton heeft af en toe momenten waarop het gewoon niet helemaal lekker loopt. Zit je met fronsende wenkbrauwen te luisteren naar een houthakkerssolo, en een maand later blaast hij Jimi Hendrix weg met 'Voodoo Chile' in Gelredome.

Dat was.... ja euhhm. ADEMBENEMEND!!!!!!!

Mee eens!

Blijft een geweldige plaat. Zeker op een grauwe regendag als vandaag.

Dit is misschien wel een van de beste live releases van de afgelopen jaren. Eric Clapton en Steve Winwood presenteren op "Live from Madison Square Garden" het publiek en de luisteraar op een muzikale reis door de geschiedenis. Het gebodene is een mooie dwarsdoorsnede van de muzikale carrière van deze twee grootheden. Van Cream tot Traffic tot Derek and the Dominos, beide solo carrières en de nodige klassiekers, het is een aaneenschakeling van hoogtepunten. Eric Clapton laat horen dat hij nog steeds behoort tot de allerbeste gitaristen. Wat mij betreft is hij nooit weggeweest, al zullen de meningen daarover verschillen. Ik ben dan ook totaal niet verrast van wat Clapton hier laat horen. Voor mij is het een bevestiging van zijn kwaliteiten en ik geniet dan ook met volle teugen van zijn fantastische gitaarspel, prachtige solo's, mooie licks en riffs. Alles klopt en hij speelt met emotie, passie en gedrevenheid. Steve Winwood past precies in dat plaatje. Afwisselend op gitaar en toetsen vormt hij samen met Clapton een fantastisch duo dat elkaar uitstekend aanvult en aanvoelt. Daarnaast is het spelplezier duidelijk hoorbaar. Met zijn warme stem en dito toetsenspel voegt Winwood soul toe aan het bluesgeluid wat Clapton aandraagt. Enkele hoogtepunten: "Glad" wordt fantastisch strak gespeeld en funkt aan alle kanten. De blues standard "Double Trouble" krijgt een meeslepende uitvoering met een grootse gitaarsolo van Clapton. Ook "Pearly Queen" blijft een heerlijk nummer. Uiteraard is "Tell the Truth" van Derek and the Dominos" een genot om naar te luisteren, evenals als het akoestische "Rambling On My Mind". De Robert Johnson associaties komen direct weer boven zoals Clapton daar zit met alleen zijn akoestische gitaar. Steve Winwood brengt een hartverscheurend mooie uitvoering van "George on My Mind". Uiteraard zijn de covers van Jimi Hendrix fantastisch, waarbij met name "Voodoo Chile" van goddelijke klasse is. Naast het origineel misschien wel een van de beste uitvoeringen ooit. Alleen al de intro tonen op de Fender van Clapton en dan die stem. Kippenvel! Ik heb zelf beide heren in het Gelredome mogen aanschouwen in mei 2010. Hoewel de setlist iets anders was dan "Live from Madison Square Garden" zijn er toch veel overeenkomsten. Ook in Arnhem speelden beide heren fantastisch, waarbij ik met name Clapton echt onnavolgbaar vond. Alles draaide om de muziek die avond, geen fratsen en geen gedoe, gewoon spelen met passie en bezieling. De interactie tussen Winwood en Clapton was tekenend. Misschien wel een van de beste concerten waar ik ben geweest, en dat maakt "Live from Madison Square Garden" een mooie herinnering aan die avond.

Vond ik ook! Weergaloos concert, mooi verwoord!

Wel liefhebber van Winwood en niet echt van Clapton. Maar voor deze registratie neem ik mijn hoed af. Luistert lekker weg. Daar heb ik geen psychedelische pil voor nodig. Zo zie je maar weer dat als een fitte Clapton zijn draai heeft gevonden met muzikanten waarbij hij zich goed voelt, hij zelf ook het beste tot zijn recht komt. Althans zo ervaar ik het. Fijn eerlijk album.

Zo is het ook Kistenkuif, zo is het ook.
Clapton voelt zich het gelukkigste en is op zijn best tussen mensen waar hij op niveau mee kan spelen. Die hem stimuleren en het beste in hem naar boven halen. Of dat nu Jack Bruce, JJ Cale, John Mayal, George Harrison, Roger Waters, Phil Collins of Steve Winwood is doet er niet toe.
Het zoveelste bewijs dat Clapton qua karakter eigenlijk geen solo artiest is, maar dat tegen wil en dank werd omdat zijn ster begin jaren 70 tot in de hemel ging reizen. Waardoor zijn roem, lullig genoeg, hem te groot maakte om in een band te spelen.

Clapton gedijt het beste als hij samenwerkt met anderen. En hier met z'n oude makker Steve Winwood blijkt dat de heren elkaar tot een hoog niveau stuwen. Het gitaarspel van Clapton en het orgelgeluid van Winwood matchen ontzettend goed met elkaar. Een heerlijk dubbelaar met uitstekende keuze van songs die niet snel vervelen. Heerlijk

Van m'n schatje gekregen voor m'n verjaardag.

Ik ben het volkomen eens met de reacties hierboven.
Dit klinkt als een feestje, als een concert waar ik echt bij had willen zijn.
Ook het 'eerlijke' bevalt me hier. De heren zijn op leeftijd maar doen gewoon hun goesting zonder enig gerommel nadien.

Een uitstekend live-album dat nog vele rondjes gaat doen!

Deze moest en zou ik hebben, heb hem inmiddels al een tijdje in huis maar geen moment spijt van gehad.

Wat een rasartiesten en wat is dit fenomenaal goed op plaat komen te staan.

Just one night uit 1980, unplugged uit 1992 en 24 nights uit 1991 had ik al in huis, maar vind dit het beste live album wat ik ooit gehoord heb met clapton. Deze zou iedereen gehoord moeten hebben. Zijn andere live albums zijn natuurlijk ook goed, maar vind deze er toch wel een stuk bovenuitsteken.

Welke nummers zijn dan van Cream?

Glad

Cream - I'm So Glad (Royal Albert Hall 2005) (1 of 22) - YouTube

Goede vraag . Ik denk dat ik Blind Faith bedoelde. Originele Cream songs worden hier niet gespeeld.

Glad staat op Fresh Cream, van juist ja, Cream.

Glad is een Winwood instrumentaaltje en komt van Traffic's John Barleycorn Must Die

devel-hunt denkt misschien aan Creams I'm so glad...? Maar deze Glad-zonder-meer is inderdaad van Traffic.

Het is waar, ik haal twee glads door elkaar
De conclusie is dus: er staat geen één Cream nummer op.

Cream was zo eerlijk om Skip James, de oorspronkelijke komponist, de credits te geven .......

Double Trouble is mooi maar kan bij lange na niet tippen aan de versie op Just One Night.

Wauw. Ik heb pas kennisgemaakt met deze plaat. Ik was gewoon aan het googlen naar de beste live albums en toen kwam ik deze tegen, niet geheel onterecht!

normaal kan ik albums langer dan een uur niet uitzitten en gaat teveel van hetzelfde geluid me vervelen, maar hier vliegt het hele optreden als een feestje voorbij.

zoals andere al eerder zeiden is Double trouble geweldig met die solo's van clapton.

Het is dat ik hem pas anderhalve keer geluisterd heb en daarom uit principe geen 5 wil geven, maar kan me niet voorstellen dat ik hem geen 5 ga geven.

Btw een relatief onbekend album voor dit kaliber of ligt dat aan mij?

Blijft een grandioos, bevlogen album.
Dergelijke concerten, met echt grootmeesters, ze kwamen al niet veel meer voor en door de Corona vallen ook nog eens alle optredens weg.

Maar dit soort live registraties..... Die gaan misschien nog wel eens een zeldzaamheid worden. Beide artiesten op dreef, voelen elkaar ook aan.
Waarom niet eens samen een studio album gemaakt. Het kan natuurlijk nog maar zal niet gebeuren. Dit verleden, hoewel pas 2009, kan niet meer worden terug geroepen.
Gelukkig is er dan dit album, voor mij één van de allerbeste live concerten ooit, het gemiddelde hier spreekt ook boekdelen.

De enige misser voor mij is Georgia on my mind, als je dat afzet tegen Voodoo chile...
Geschikt voor je top 10 albums aller tijden.

Fijn zo'n update musician! Wordt zo ook weer bewust van het bestaan van deze plaat. Ben het helemaal met je eens. Begin het echt te missen die optredens; maar mag me gelukkig prijzen dat ik Steve Winwood en Eric Clapton samen heb gezin in Arnhem met een vergelijkbare setlist en energie. En Voodoo Chile.....wow ja, toen ook de rillingen over mijn rug. Staat me ook bij dat Clapton toen Layla speelde, maar dan akoestisch, had ik ook liever met een hoop gitaargeweld gehoord.

Jammer dat Steve op zijn lauweren rust. Zo'n herkenbare voice en toetsenist

Ik herken het bovenstaande wel. Heb deze destijds ook aangeschaft en eigenlijk te weinig gedraaid. Maar ik vond het ook toen al een opvallend geïnspireerde plaat, met zowel vocaal als instrumentaal hoogstaande bijdragen van beide rock-legendes. En dat is een hele prestatie als je bedenkt dat beiden al lang en breed in de nadagen van hun kunnen verkeren. Ik ken een heleboel erg goede live-platen, maar dit vind ik toch wel een van de beste live-albums van redelijk recente datum in mijn collectie.,

Erg nieuwsgierig geworden, enorm liefhebber van pure live-platen; inclusief foutjes, spontane interacties en dosis humor/zelfspot.

Ik ga hem ook weer eens opzoeken na al deze commentaren want heb deze ook al eeuwen niet gedraaid. Ook de 2DVD moet hier ergens staan.

Heerlijk om deze 2 heren live te horen. Zeer gedreven bezig. En tja het klinkt afgezaagd maar live overstijgen deze 2 topmuzikanten hun niveau. Is het door het live spelen of is het omdat deze 2 toppers het spelniveau naar " sky is the limit" weten te brengen ?