Porcupine Tree - The Incident (2009)

Kijk, daar zit ik nou op te wachten, iemand met een zogenaamd superieure muzieksmaak die eens gezellig ironisch over bepaalde muziek die niet in zijn straatje ligt gaat klessebessen

Zie toch eens hoe die dekselse Richard ons op zo'n ludieke manier in het ootje probeert te nemen, de schelm

Misschien krijg je geen reactie omdat deze user inderdaad al diverse berichten heeft geschreven waaronder een redelijke "mening" op 21 september. Deze is als zodanig echter niet aangevinkt. Je kunt ook op gebruikersnaam zoeken, dan krijg je alle berichten van nicoot onder elkaar op je scherm.

The Incident is niet echt een bijster sterk Porcupine Tree album en zelfs bij vlagen ongeinspireerd en niet goed uitgebalanceerd. De frisheid was er na In Absentia al af en de daling gaat iets harder dan ik kon vermoeden. Ik heb veel respect voor Steven Wilson, maar dit album stinkt naar gemakzucht. Begrijp me niet verkeerd, ik vind The Incident geen onvoldoende waard, maar ben voor de tweede keer op rij teleurgesteld in Steven Wilson en consorten, want ze kunnen veel beter.

Ik durfde in het begin nog geen cijfer te geven aan dit album, maar ik heb me er zojuist aan gewaagd. En wat is dit een lastig album!

Toen ik het album eindelijk in huis had ben ik er voor gaan zitten, maar het was wel even wennen. Nu, een stuk of 7 luisterbeurten verder, kan ik mijn mening pas duidelijk geven.

Een van de sterke punten van dit album is de structuur. Gedurfd om met een nummer als Occam's Razor te beginnen! Nou, eigenlijk mag ik dat geen nummer noemen, het is tenslotte onderdeel van de cyclus "The Incident". Een krachtige, duistere opening. Mooie soundscapes zijn zachtjes te horen.

"Blind House" is een logisch vervolg op de opening. Goed nummer, met vooral een sterk middenstuk en afsluiting. De twee kortere delen die hierop volgen zijn mooi en zorgen voor een gevoel van rust tussendoor. De piano aan het einde van Kneel and Disconnect vind ik geniaal en zeker passend. Zo'n moment waar je nostalgische gevoelens krijgt, iets waar Steven Wilson van houdt.

"Drawing the Line" begint magistraal, met een soort belletjes-geluidjes. Het refrein was in het begin wennen. Normaal gesproken heeft PT niet zulke refreinen. Maar na meer luisterbeurten past het precies. "I am drawing the line! I am taking control!" komt heel krachtig over. Een bewijs dat de zang van Steven Wilson steeds beter is geworden.

Dan "The Incident". Bij de eerste luisterbeurt ook een behoorlijk verrassing, maar eigenlijk is het gewoon prachtig hoe het begin met die computerbeat overgaat in gitaarrock.

"Your Unpleasant Family", weer zo'n soort tussendoortje, vind ik een mooie gitaarsolo hebben. "Yellow Windows of the Evening Train" is rustgevend en zie ik als de rust die genomen moet worden voordat er begonnen wordt aan een meesterwerk.

Want inderdaad, "Time Flies" is het absolute hoogtepunt met in het midden een gitaarsolo die mij totaal heeft overdonderd. De dreigende tonen die aan de solo vooraf gaan zijn werkelijk goed bedacht en uitgevoerd. De tekst mag ik niet vergeten: Wilson kan meesterlijk lyrics schrijven. Volgens sommigen misschien simpele teksten, maar dat vind ik er knap aan. Met redelijk weinig worden wordt zeer veel verteld.

"Degree Zero of Liberty" is Occam's Razor 2 en luidt het laatste gedeelte van "The Incident" in.

In "Octane Twisted" komt het hele "Incident" sfeertje weer even voorbij. Prachtige zang van Steven Wilson en een heerlijk einde.

"The Seance" is hier een soort staartje van en tevens de opmaat voor "Circle of Manias". Laatstgenoemde is ruig, en lijkt woede uit te drukken. Of machteloosheid. Of eigenlijk weet je het niet precies.

Tot slot "I Drive the Hearse". Wat een triest nummer! Maar geheel geschikt als afsluiter van een geweldige plaat.

Wacht! Er is meer! CD2 heeft zeker toegevoegde waarde. Vooral "Remember Me Lover" is bij mij favoriet van deze vier nummers.

Ik kan niet anders dan 5 sterren geven aan dit album.
Goed geproduceerd, goede teksten, goede zang, goede composities, een zeer goede structuur en het heeft ook veel indruk op me achtergelaten.

Er worden een aantal 'incidenten' op dit album beschreven, deze term is zo door Wilson gekozen omdat het een erg afstandelijke term is voor iets wat iemands leven zo drastisch op de kop zet.

Ik geloof zeker niet dat elk nummer een losstaand incident is, aangezien sommige (muzikale) thema's terugkerend zijn, soms het volgende nummer al (Octane Twisted en The Séance), soms een aantal nummers verder (Occam's Razor en Degree Zero Of Liberty). Qua incidenten kom ik niet verder dan een auto-ongeluk en een seance, van bijvoorbeeld Time Flies en Drawing The Line kan ik niet echt opmaken wat nu het bijbehorende incident is, iemand anders ideeën hierover?

Wat ik zo snel even kan opnoemen is dat er ook liefde als incident aan de orde komt, geloof ik.

Volgens mij wordt het begrip "incident" vrij breed opgevat door Wilson.

Lastig album, even wennen. Uiteindelijk: goed (= 3.5 / 4*). Score: 5,0* (= meesterwerk / fantastisch)

Dat bedoelde ik dus eerder. De volle mep wordt hier gewoon vrij makkelijk gegeven. En voila: het album The Incident staat nu ook op 4,0*, terwijl het mijns inziens kwalitatief stukken minder is - veel minder diepgang heeft bijvoorbeeld en flink saaier is - dan albums als In Absentia, Dead Wing en Fear of a Blank Planet.
Ik bedoel dit niet flauw, ik ben gewoon (nog steeds) enigzins verbaasd.

Ik heb de recensie nergens gepost op MuMe. 't Is een bestandje op mijn computer. En jellylips, de mail met de recensie is ondertussen verzonden, sorry dat het zo lang duurde!

Ok, sorry, verkeerd begrepen!

Lastig album is geen kwaliteitsoordeel

En het uiteindelijk goed is ook een onderschatting, want hij beoordeelt afzonderlijke delen als goed met als toevoeging dat het een indruk heeft achtergelaten. Als we er nu vanuit gaan dat het laatste indruk gemaakt zou moeten zijn, wat wel zo logisch is, waarom is zijn score dan zo raar? Of komt het omdat goed bij jou ergens voor staat (laten we zeggen een zeventje) en je er dan vanuit gaat dat dit bij iemand anders hetzelfde is?

Je bedoelt het misschien niet flauw, maar constant jezelf herhalen, onhandige opmerkingen als deze en de ondertussen al beruchte fanclub opmerking helpen niet, zeker niet als je dan verwacht dat anderen volledig objectief blijven en je hard gaat roepen als iemand het over jou persoonlijk gaat hebben, hoe wilde je dit dan noemen?

Ik zal het even na moeten kijken, maar is er al iemand die heeft gezegd dat je die 2* niet mag geven?

Ik ga The Incident nog een aantal herkansingen geven, maar ik kom vooralsnog niet hoger dan 2* :S

Misschien ook je oren even laten checken ...ok ok ieder heeft recht op zijn eigen mening!

Haha nice one
Voorstel: bonothecat => bonniethecat?

Je hoeft je oren niet te laten chechen hoor. Logisch cijfer.

Ik heb voor de release met Steven Wilson gesproken. Die wilde het nummer erg graag Bonothecat noemen. Maar daar heb ik mijn veto over uitgesproken. Dus toen heeft hij er heel flauw bonniethecat van gemaakt. Daar kon ik toen niks meer tegen beginnen.:X

Goed is bij mij nog een vrij ruim begrip. Goed loopt van 3.5* t/m 5.0*
Maar omdat er vrij weinig albums uitkomen die veel indruk op mij maken, en dit album dat wel doet, geef ik 5*. En nee, die geef ik niet makkelijk. (Alhoewel ik over het algemeen alleen stem op albums die ik goed vind. Meestal heb ik geen behoefte om te stemmen op albums die ik persoonlijk bagger vind). Maar PT lukt het vaak om muziek te maken die mij raakt. Dan heb ik gewoon het recht 5* te geven. Ik vind het prima dat jij het 2* geeft. Hoe noem jij het dan? Slecht? Want dat is ook vrij ruim he.

Mij kan het verder niet schelen hoe hoog de score van dit album is, ik heb gewoon gestemd wat ik vind.

Ik stem pas na nog een paar luisterbeurten en zal het goed onderbouwen. Tot die tijd zwijg ik

Selectvracht is nog steeds met mijn SE aan 't jongleren. 3x overdag bezorgen

Ik wil luisteren!

Slowchat verwijderd

als je aangenomen wordt op recensies die vijf pagina's nodig hebben om tot een oordeel te komen, is de kans groot dat je bij progwereld bent aangenomen

Helaas nog te weinig tijd gehad om dit goed op me in te laten werken maar na 2 keer draaien kom ik wel tot de conclusie dat PT geen suc6formules uitmelkt hetgeen zeker te waarderen is. Waar de 3 voorgaande albums vooral uitblonken in enigszins mainstream klinkend riff/soundscape luistergenot klinkt voor mij The Incident weer iets experimenteler en onderaardser. Voorlopig zijn uiteraard Time Flies, I Drive The Hearse en de laatste 2 tracks van cd 2 favoriet. De solo in Time Flies doet me erg denken aan die van Empty Spaces van The Wall.

Mooiste van The Incident vind ik de "geweldadige" stukjes muziek zoals op Time Flies, Octane Twisted, Bonnie the Cat en vooral Circle of Manias. Laatstgenoemd nummer vind ik beste instrumentale nummer van Porcupine Tree; had wat mij betreft nog wat langer mogen duren. Heerlijk!

Off topic berichtjes en slow chat verwijderd

Tsja, en zoals eerder gezegd zijn er nu eenmaal mensen (waaronder ikzelf) die dit beter vinden dan de (in mijn geval) vorige 2 albums.

En daar moet je verder niet over zeveren.

Ben nu de 5.1 mix aan het luisteren, en ben er tot nu toe zeer over te spreken. Die 4 extra nummers zijn een wel erg leuke toevoeging. Die baslijn in Bonnie the Cat is om te smullen

De band is de laatste jaren één van mijn favorieten geworden. De laatste drie albums zijn echte krakers. Een ook daarvoor werden al meerdere goede CD's gemaakt. Het gekke is dat ik eigenlijk niet zo nieuwsgierig was naar een nieuwe Porcupine Tree CD. Er trad wat verzadiging op. Wat later dan gebruikelijk heb deze nu een aantal keren gedraaid en ben opnieuw onder de indruk. Zonder echt nieuwe wegen in te slaan weet de band de grenzen van de sound en stijl toch iets te verleggen. De hypnotiserende sferen en afwisselende tempo's nestelen zich weer in mijn brein. Langzaam gaat de verslaving weer toeslaan..... Na de trip van de eerste CD blijkt ook CD2 zeer de moeite waard.

Ook een van mijn favorieten, in het genre, dat dan wel, maar met deze weet ik het niet. Zeker goed, maar het pakt me niet zoals de laatste ehm...8 platen. Zeker niet nu dit ook uit is Karnivool

Ik moet nog even wennen, maar dat gaat vast wel lukken. Ik moet zeggen dat Time Flies wel heel erg van Animals van Pink Floyd geleend is. Maar beter goed gejat dan slecht verzonnen. Ik ga rustig verder met het op mij laten inwerken van deze plaat ....

Vraag:

deze week plofte zowaar het origineel op de deurmat.

De nummers van cd 1 behoren m.i. geluidsloos in elkaar over te lopen. er zit echter toch een fractie van een seconde tussen elk nummer en da's behoorlijk irritrant voor een conceptplaat.

hebben jullie dat ook of ligt het aan mijn persing?