Porcupine Tree - In Absentia (2002)

Gravity Eyelids, geweldig nummer!!!! Het beste van dit album en van PT in het algemeen vind ik.

Is even een foutje, dat nummer is ook erg goed, maar ik doelde eigenlijk op het nummer Wedding Nails, die vind ik echt super en er bovenuitspringen. Ik heb deze plaat nu 4 keer in zijn geheel beluisterd, maar begin deze steeds beter te vinden. Misschien wel het ultieme PT hoogtepunt uit hun catalogus. Deze bezit iig wel de meeste variatie van hun albums vanaf Stupid Dream. Deze moet je als je van PT houdt zeker eens beluisterd hebben.

Zeer contradictorisch met je vorige posts, maar hey, PT moet je gewend worden
Wedding Nails staat in mijn Top 3 van minst goeie nummers op deze cd (samen met Creator en Strip The Soul) by the way.

Dat kan, maar toen had ik hem gewoon minder vaak beluisterd. Er staat gewoon erg veel moois op dit album vind ik. Het tweede gedeelte van dit album wat vaak bekritiseerd is vind ik ook erg goed.

alé man. Voor mij is Wedding Nails hét PT-nummer, om het zo maar te zeggen. Erg bruisend en meeslepend nummer!

Mee eens, Wedding Nails is gewoon het mooiste en zeker het lekkerste en meest bruisende nummer op dit album. Maar er zijn er nog wel een paar hoor.

Geef mij maar het duistere mysterie van het eveneens bruisende .3
Geweldig nummer dat toch aardig onderschat is.

Niet door mij hoor. Had volgens mij ook perfect gewerkt als intro voor het gehele album.

Berichten verplaatst naar Porcupine Tree

Deze heb ik vandaag tot 3 keer toe afgespeeld. Als je 1 album zou willen hebben die de essentie van wie, waar en wat Porcupine Tree nu precies inhoudt, dan vind ik dat dit album alles van wat PT inhoudt van alle albums van hun het beste weergeeft.

Wedding Nails, Blackest Eyes, The Creator Has A Mastertape en Gravity Eyelights vind ik de beste nummers op dit album. De rest is ook dik in orde, en ik vind dat hier eigenlijk niet echt mindere momenten opstaan. Dit album vind ik nu wel beter dan Deadwing. Fear Of A Blank Planet blijf ik echter hun beste album vinden, gevolgd door deze gedeeld met Stupid Dream.

Dit is samen met die van 2005 (Deadwing) de beste van Porcupine Tree denk ik.
M'n favoriete nummers hier zijn de eerste 4 en Wedding Nails.

Jammer van Gravity Eyelids, en de rest na Wedding Nails haalt het ook niet bij de schoonheid van het 1e deel van het album.

Ik denk van niet en toch geven we het zelfde cijfer

Ik hoor in vele commentaren bij dit album, dat de tweede helft wat minder zou zijn. Ik vind dat daar echt geen sprake van is, want de nummers 3, The Creator Has A Mastertape en Strip The Soul vind ik net zo goed dan de eerste 5 nummers en Wedding Nails. Hooguit Prodigal vind ik iets minder goed. Dit album draai ik de hele week nu al in de auto, en is hard op weg om voor mij hun beste album te worden. Ik vind dit album wat meer variatie bezitten dan FOABP. Kan best zijn dat ik dit album misschien wel ga zien als hun absolute hoogtepunt, want alles zit erin. zowel de oude als de Stupid Dream sound en de metal PT hoor ik in dit album terug. Ook de alles verwoestende opener blijft echt geweldig, en krijg ik steeds weer kippevel van.

Blackest Eyes is absoluut een hoogtepunt in Steven Wilsons repertoire. Spijtig genoeg weten de meeste nummers mij niet even goed te overtuigen.

Toch is er gelukkig de sound van Wilson die hier hélemaal aanwezig is, en dat maakt erg veel goed. De Opeth-invloeden maakt zijn muziek nog beter.

Het mooie PPs muziek is de mix van invloeden. Blackest Eyes is daarvan een schoolvoorbeeld. Het begint met spanning en ontploft na een paar seconden tot een metalnummer en dan... plots... begin Steven te zingen met zijn zachte stem en de storm gaat even liggen. Je hoort mooie, melodieuze popmuziek. Waarna het nummer terug de metalriff aanneemt en samen met het sublieme refrein me een beetje aan nirvana doet denken. Erg popgerichte zangmelodiën en daarop lekker harde instrumental (net om het popgehalte van de zang te verdoezelen). Hemels gewoon...

O ja en Heartattack in a Layby, en de afsluiter, Collapse the Light into Earth vind ik ook mindere nummers. Dat laatste nummer heeft dan nog wel wat, om zo rustig met zo'n wisselend en stormachtig album af te sluiten. 3 mindere nummers op dit album dus voor mij, en zelfs die mindere nummers vind ik nog vrij goed, en skip ik nooit. Na 10 complete luisterbeurten 1 van de hoogtepunten van PT, voor mij zeker. En de tweede helft van dit album als minder te bestempelen is een grote vergissing van iedereen volgens mij. Er staan op de tweede helft wel een paar mindere nummers op, maar om hem compleet als minder te bestempelen gaat mij te ver, want er staan op de tweede helft ook nog een aantal erg mooie nummers op.

Gravity Eyelids............

Mooiste album eigenlijk van PT.

Eentje met de meeste afwisseling erin vind ik.

Ja, het album is geweldig.
PT is zowiezo een bijzonder interessante band.

Deze heb ik afgelopen weekend even weer veelvuldig afgespeeld, maar dit blijft voor mij PT's absoluut beste album. Gek eigenlijk, want ik wilde eerst niet eens beginnen aan dit album. Deze heeft zoals ik al eerder zei de meeste afwisseling en pikt van zowel de metalkant als de poppy kant een stukje mee. Geweldig album die nooit saai word en in tegenstelling tot Deadwing en Fear Of A Blank Planet een stuk langere houdbaarheid heeft.

Dit album al lang geleden aangeschaft als eerste van PT, vervolgens deed het me niet veel en stond het stof te happen in de kast. Daarna o.a. stupid dream, lightbulb sun, deadwing en FOABP aangeschaft en helemaal into deze albums geraakt. Nu dus weer In Absentia uit de kast getrokken en kan hem nu veel beter waarderen. Vooral collapse the light into earth, een perfecte afsluiter!

Voorlopig 4* met hele grote kans op verhoging

Grappig hoe je een tijd totaal niet meer geïnteresseerd bent en een tijd later direct vier andere albums koopt

Iedereen zegt dat IA een goede instap is, maar ik zou het toch niet weten. Misschien het album met de meeste song-gerichte structuur (in tegenstelling tot bv. FOABP), maar het is toch niet m'n favoriet. Al blijft de kwaliteit wel zeer hoog. Als ik mensen PT aanraad, geef ik hen FOABP mee. Het antwoord is meestal iets met de elementen "wow", "bevreemdend", "nooit gehoord", "betoverend", "complex" en nog wat ongewone termen die tegenwoordig niet meer worden gelinkt met radiomuziek.

Lightbulb Sun en Deadwing grepen me meteen, en zijn voor mij momenteel ook nog het beste. Daarna ben ik ook wat intensiever naar Stupid Dream en FOABP gaan luisteren, platen die toch wat meer luistervaardigheid vergen dan de voorgaande twee. Van daaruit dus weer terug naar In Absentia en nu viel hij wel op z'n plek ... Inderdaad wel appart hoe dat kan lopen

In Absentia vind ik één van de beste cd's van Porcupine Tree. Al mijn favoriete Porcupine Tree elementen zijn aanwezig: stevige progrock die af en toe met de metal flirt, een schitterende productie, en het typische zachte stemgeluid van Steven Wilson. Het is net die combinatie van harde gitaarmuziek en zachte zang die de magie vormt van Porcupine Tree voor mij.

In tegenstelling tot de meeste andere albums van Porcupine Tree staat er hier geen echt lang nummer op. Dat maakt het album zeker wat makkelijker om doorheen te komen, al blijft het met 68 minuten toch wel een serieuze lap muziek. Er staat enkele serieuze kleppers op, met in de eerste plaats de opener Blackest Eyes. Ook het hier erg onpopulaire Prodigal vind ik een schitterend nummer. Nu is het wel zo dat ik bij Porcupine Tree vaak het gevoel krijg alsof de nummers net een tikkeltje te lang aanslepen, en In Absentia is hierop geen uitzondering. De zachtere nummers zoals Collapse the Light into Earth vind ik wat minder, al zijn ook dat natuurlijk toch nog altijd 'goede nummers'. Er had gewoon af en toe nog net dat ietsje beetje punch bijgemogen. 4*

Dit was de 1ste cd met die invloeden, daarvoor hadden ze al een rits cd's, dus om dit de klassieke PT elementen te noemen lijkt me niet helemaal waar. Dat ze daarna nog 2 albums (dw en Foabp)verder zijn gegaan om dat geluid verder te kristaliseren is een ander verhaal.

Daar heb je een punt, ik heb het even aangepast. Het is nu eenmaal zo dat ik vooral het trio In Absentia, Deadwing en FOABP beluister, en dan ga je al eens veralgemenen

Voor de liefhebbers: op Burning Shed kun je nu een pre-order doen voor de rerelease van In Absentia op vinyl

Net weer even opgezet deze goede cd, ik ben een echte grote fan van Porcupine Tree. welke cd de beste is, het ligt er bij helemaal aan moet ik zeggen. Tijdje terug zou ik blind gaan voor Deadwing, maar nu ben ik daar minder zeker van.
Opening van deze cd is wel ijzersterk moet ik zeggen. Blackest Eyes en meteen er achteraan Trains. Lips of Ashes vind ik redelijk, meer niet.
The Sound of Muzak vind ik een beetje een onderschat nummer, mooie tekst.
Kan van alle nummers verder genieten, Gravety Eyelids is toch gewoon een prachtig nummer, voor mij 1 van de toppers.
Even het gas erop bij Wedding Nails en gevolgd door Prodigal, ook een sterk nummer. Daarna .3, moest ik wel aan wennen, maar lekker zo de drums en orkest op achtergrond.
The creator has a mastertape vind ik zelf wat minder.
Heartattack in a Layby. Lekkere rustige achtergrond muziek, dan gevolgd door Strip the Soul. Mooie opbouw dat nummer. Als afsluiter collapse the light into earth, echt een mooie afsluiting van dit prima album.

Deze band heb ik net ontdekt via dit album, en ik heb er nú al een hekel aan. Want ik weet dat ze mij klauwen met geld gaan kosten omdat ik per se alles van ze moet hebben.

Maar jij bent wel een lucky bastard, want jij hebt al die ontdekkingen nog in het vooruitzicht.

Dat dacht ik ook toen ik dit album als allereerste hoorde Maar uiteindelijk zijn enkel deze cd en de cd's die hierna komen de moeite. Of aléja, dat is misschien wat vlakaf gezegt van mij, maar al de rest klinkt zó anders. Zeker als je PT leren kennen hebt via dit album.