Porcupine Tree - In Absentia (2002)

Dat zou ik toch niet durven zeggen. Ik zou drie fuzzy afgebakende periodes onderscheiden: "pre-Stupid Dream", "SD, LS en deels IA" en dan "post-IA". En dan nog, mijn favoriete albums zijn FOABP en Deadwing, maar Stupid Dream en Lightbulb Sun vind ik ook meesterlijk. In Absentia komt hierbij misschien pas op de 5-6e plaats ofzo. Of hoe het voor iedereen verschillend is.

Moest ik PT met Up The Downstair leren kennen hebben, had ik misschien niks moeten weten van FOABP (al vind ik dat zelf moeilijk te geloven nu). Nu ja, ik zou me zeker niet uitlaten op z'n "alleen de cd's na IA zijn de moeite". Het stemgemiddelde op de site bewijst ook nog eens het tegendeel voor de meerderheid van de stemmers.

Ook Stupid dream heb ik inmiddels gekocht, en ook die wordt hogelijk gewaardeerd -- maar daarover moet ik natuurlijk op het forum bij dát album schrijven...

De albumhoes doet anders vermoeden, want In Absentia is qua metalen een stuk lichter dan Fear of a Blank Planet en Deadwing. Persoonlijk vind ik dat wel jammer, aangezien ik dat wel kan waarderen in die twee genoemde platen. Toch staan hier wel een aantal juweeltjes op, zoals Blackest Eyes, wat naar een mooi climax toewerkt, en natuurlijk Trains, waarop Wilson bewijst een dijk van een stem te hebben.

Onderschatte nummers op deze plaat vind ik toch wel Prodigal en .3. Wat bevatten ze alle twee een heerlijke, duistere sfeer!

Lips of Ashes, The Creator Has a Mastertape en Heartattack in a Layby doen mij helaas vrij weinig. Zal wel met een kwestie van smaak te maken hebben. Ik vind ze in ieder geval alle drie behoorlijk saai.

3,5 sterren.

Erg toegankelijk edoch zeer sfeervolle plaat van Wilson en co...

Het is Wilson gelukt om dit maal echt songs te schrijven, die goed blijven hangen...

Er wordt ook goed gezongen op deze plaat.. Ik meen dat Aviv Geffen, hier en daar al meedoet en dat tweede gitarist John Wesley meezing en wat meepielt...

Het doet de band goed, in ieder geval, want Wilson zo in zn eentje, is niet zo'n geweldige vocalist...

De ballads op deze plaat zijn van superbe schoonheid. Er wordt niet echt flinkt gerockt, en ik mis toch de blaasinstumenten die op vorige platen nog wel eens werden ingezet...

Ik smelt hélemaal weg bij "Collapse The Light Into Earth". Dat outro met die piano en stringpartijen mag wat bij betreft nog wel anderhalf uur doorgaan.. Wat een PRACHTIG nummer.

Ik vreesde een beetje dat dit teveel hardrock zou zijn, maar dat is zeker niet het geval. Uitstekend album!

Lang geleden dat ik nog eens Porcupine Tree heb gedraaid. De enige plaat van hen die ik echt vrij veel gedraaid heb ooit, is 'Deadwing'. Ik kan dus zeker niet zeggen dat ik een kenner ben. Maar ik kan wel zeggen dat een wederbeluistering me toch weer eraan doet herinneren dat het heerlijk wegluisteren is, deze band.

Jammer dat veel mensen het succes van Porcupine Tree aan Wilson danken. Hij was nooit zover gekomen met de ge-wel-dige muzikanten in de band. SW mag dan de main-song writer zijn, RB & CE en GH leveren de unieke sound die PT heeft.

ehmmmm... Ik ben geen Porcupine Tree-fan of WIlson-fanaat, maar Porcupine Tree is oorspronkelijk een soloproject van Steven Wilson.

Pas later kwamen Maitland, Barbiero, Edwin en nu dus Harrison erbij.

Barbieri heeft inderdaad een eigen sound, lekker spacey, daar houd ik wel van.

Harrison is een goede drummer, maar ik hoor liever Maitland...

Als je inderdaad metal verwacht en dat ook de insteek is waarmee je dit album beluistert kan ik mij goed voorstellen dat nummers als Lips of Ashes en Heartattack In A Layby wat "saai" overkomen. Zelf hou ik in ieder geval van de duistere sfeer die ergens toch in beide nummers aanwezig zijn. Mede doordat ik natuurlijk weet dat veel van de teksten zijn ingegeven door Steven's fascinatie door de psyche van massamoordenaars; het hoofdthema van dit album.

Ik heb het genoegen gehad in 2003 The Creator Has A Mastertape live te horen en vooral de gitaar-intro van dat nummer was allesbehalve saai kan ik je verzekeren ( als mede "Ossenaar" )

Wel apart dat je Prodigal ook weet te waarderen; dat is juist een nummer van deze plaat die als "saai" wordt omschreven. Voor mij is dit ook 1 van mijn favorieten ( samen met Heartattack.. en Blackest Eyes ); en de overgang naar .3 is zeer geslaagd wat mij betreft...

Ik zag dat ik bij mijn favoriete album nog niet eerder iets had geplaatst voor mijn bericht hiervoor.

Schande eigenlijk; dus dan nu maar alsnog.

Ik vind juist de verscheidenheid in nummers de kracht van dit album; terwijl ze samen toch een sterke sfeer neerzetten. En die sfeer is duister; verdrietig en net als Steven Wilson zelf hou ik juist daar het meeste van ( vrolijke dansnummers doen mij over het algemeen helemaal niets ).

De productie vind ik hier perfect en mede dankzij de 3 live shows tijdens de In Absentia tour spreekt dit album me nog steeds heel erg aan. Sinds 2003 heb ik behalve de nrs 3 en 12 en de bonustrack Chlorofom alles live gehoord.

Prodigal vind ik dus wel een heel sterk nummer met een prachtige overgang naar .3 Helaas komt dit nummer live iets minder tot zijn recht; net als de bonus track Drown With Me terwijl de band bijna altijd de nummers live perfect dan wel beter weet te spelen.

Lips Of Ashes is ook zo'n prachtig sfeervol nummer met prachtig gitaarspel van Steven en duidelijk onderdeel van het centrale thema van dit album; nl de fascinatie voor de Engelse massamoordenaar West ( voornaam ben ik even kwijt ).

Vandaag weer eens beluisterd, maar toch een halfje eraf. Te veel nummers die me niks doen en te weinig echte uitschieters. Minste album tot nu toe.

Heartattack in a Layby

1 van de mooiste liedjes ooit !

Op deze website staat een recent en zeer interessant interview met SW (SW discusses his art and influences), waarin een gedeelte net gaat over Heartattack in a Layby. Mooi verhaal. En nogmaals, een zeer interessant interview in het algemeen. De titel van Steven's tweede soloplaat 'Grace for Drowning' wordt er ook in uitgelegd.

Had het al gelezen daarom dat ik deze plaat nog eens draaide, wat ik eigenlijk niet veel doe. Meestal draai ik alleen dit lied van dit album maar ik dacht waarom niet nog eens helemaal. Blijft een goed album maar verre van mijn favoriet van Porcupine Tree.

Geldt voor mij ook - ik vind In Absentia een te onsamenhangend geheel. Staat zelfs niet in mijn Top 5 van PT albums. Nummers als Wedding Nails, Creator, Strip the Soul doen me echt niet veel. En toch slaagt zelfs IA erin om de meeste andere cd's in mijn verzameling te overtreffen Het PT/SW-syndroom zeker?

Ik kwam deze tegen: YouTube - Gavin Harrison - Sound of Muzak.mp4


waanzinnig gewoon...

Coole clip... alsof ie zit te typen!

Magische band, live overtreffen ze werkelijk alles, doet me een beetje denken aan zowel Dream Theater als Opeth (wat ook een project van de zanger is als ik me niet vergis?).
Maar dan hoor ik deze toch het liefst

Mooi drumwerk. Het lijkt allemaal zo makkelijk....

Steven Wilson heeft 4 albums van Opeth gemixt (BWP, Deliverance, Damnation en Heritage), meegeschreven op 'Death Whispered A Lullaby', hier en daar wat backing vocals ingezongen voor de harmonie en richtlijnen voorgesteld voor bepaalde passages, zoals de trage intro slide riff op The Drapery Falls (leid ik af uit BWP docu in de Legacy Edition). Maar Mikael van Opeth en SW zijn wel beste maatjes, Mikael komt voor in SW's film Insurgentes en zingt en speelt ook op PT's Deadwing.

Ze brengen in 2012 hun samenwerking uit ('Storm Corrosion'), wat mij betreft een project dat de torenhoogste (als dat al een woord is) verwachtingen zal moeten inlossen en die wegens mijn muzikale liefde en absolute idolatrie voor beide artiesten, dat ook zal doen

Mooie plaat van Porcupine Tree, niet raar eigenlijk want iedere plaat die ik nu al van hun heb gehoord is schitterend! De opener Blackest Eyes toont al direct wat de groep in huis heeft: harde stukken afgewisseld met mooie zachtere stukken en een heerlijk refrein dat ik wel eens durf mee te zingen.
Ook de andere 11 zijn van een erg sterk niveau daarom een verdiende 4 met kans op meer.

Ik denk dat die kans op meer zal komen.

Kijk eens aan, eindelijk een prijsdaling. Tijd om dit sfeerplaatje dan toch maar aan te schaffen.

Hoezo eindelijk een prijsdaling? De meeste prijsdaling bevinden zich ongeveer rond één jaar na uitgave hoor Kocht deze 2-3jaar geleden voor 6.5€ dus behalve als je een die hard Fnac-bezoeker bent loop je een jaar of 7 achter

Ah, een wijsneus .

Mijn geheel vrijblijvende, verborgen tip was bedoeld voor twijfelaars die deze plaat later ontdekt hebben en hem te prijzig vonden, niet voor betweterige bro's met vage fnac(?) verhalen .

Ik heb deze een 2 jaar terug gekocht bij Plato, het is een dubbel cd want gewoon het reguliere album met 1 cd heb ik nergens kunnen vinden. Maar heb hier 20 euro voor betaald. Het viel mij op dat deze altijd erg duur bleef, maar uiteindelijk won de nieuwschierigheid het toch van die 20 euro.

En gelukkig dat ik hem gekocht heb want het is de meest veelzijdige plaat van Porcupine Tree die er is.

Als er een Porcupine Tree liefhebber deze nog niet heeft, gewoon kopen!

Krijg je beslist geen spijt van.

Mijn punt is dat hij helemaal niet prijzig is, tenminste als je je ogen openhoud, wijsneus
Nu ja, soms kun je niet anders, weet ik ook wel. Maar spreken over een prijsdaling 10 jaar na datum...
Je bedoelt: de winkeluitbater van de winkel waar ik cd's koopt heeft eindelijk besloten ons niet langer af te zetten. Mooie tip van je, naarmate we niet eens weten welke winkel je bedoeld Over vage verhalen gesproken...

Precies, dat was ook mijn ervaring, nu is hij bij plato, frs, cosmox opeens rond de 9 euro, dat is een verschil wat mij (als halve fan) over de streep trekt.

Toch maar eens gaan doen dan

In Absentia ben ik de laatste tijd steeds vaker gaan draaien en begint langzamerhand favoriet te worden, boven Deadwing en Fear of a Blank Planet.