Placebo - Without You I'm Nothing (1998)

Mooiere muziek is bijna niet te vinden, volgens mijn bescheiden mening het magnum opus van Placebo. Steekt ook ver uit boven andere platen van deze jongens.
*****

Ik ben akkoord met de lofbetuigingen van Gish, hoewel ik vind dat Placebo nooit een écht slechte plaat heeft gemaakt 5SWG vind ik op het randje maar ook niet slecht). Ik snap niet dat dit zo laag staat, dit behoort toch wel minstens tot de top 10 van het voorbije decenium. In de Album 100 van Stubru was dit album evenmin afwezig. Nochtans is Placebo toch wel vrij bekend bij het grote publiek (of heb ik het nu zo mis), en bands die zowel het kwalitatieve als het commerciële niet uit het oog verliezen zouden het normaal goed moeten doen.
Als ik dan zie dat Dr Dré, Linkin Park, Eminem, Limp Bizkit en meer van dat puberaal gezwets wel nog in deze top 100 staan; dan snap ik er al helemaal niets meer van. Van muziek die stoer was voor puberale jongens maar nu hopeloos gedateerd klinkt zou je verwachten dat het niet meer opgezocht wordt door volwassenen en door de jeugd van nu, dan zou je verwachten dat eerder een werk als dit een tijdloos karakter krijgt.
Misschien is de stem toch een struikelblok voor vele mensen.

Ik ben zojuist van mening gekomen dat ik toch vooral een liefhebber ben van de minder snelle nummers van Placebo. Shit Brickhouse vind ik dus een jammerlijke opvolger van Pure Morning, You Don't Care About Us ook.

Gelukkig zijn de rustigere nummers in de meerderheid, en die zijn heel erg mooi; bovengemiddeld mooi zelfs. Ask For Answers heeft fijn gitaarwerk en drum. Without You I'm Nothing is voor mij persoonlijk de beste track van het album (en ook wel het beste van wat ik van Placebo tot nu toe heb gehoord). Schrijnend, voortslepend, een sterke, schitterende songtekst en een mooie conclusie zo tegen de drie minuten.

My Sweet Prince laat overduidelijk horen dat we te maken hebben met een band die de grenzen van de heteroseksualiteit overschrijdt (en ook de titel Scared of Girls), en eindigt Burger Queen tenslotte in een fijne chaos van noise (mag ik dat zo noemen?). Ik denk dat deze toch wel vier sterretjes waard is!

Helemaal mee eens, Placebo is op zijn best in de langzamere nummers, de stem van Molko komt dan ook beter tot zijn recht.

Echt wat een vette plaat man!
Echt naar mijn mening een van de beste platen ooit..
Fav. nummer is
-The crawl


5*

toch blijf ik de eerste mooier vinden........
stukken originerer en pakkender. Misschien is het nostalgie mijnerzijds.

sorry was gister een beetje van de wereld
fav nummers zijn
-Without you I'm nothing
-The crawl
-My sweet prince
-Every you every me

En ja hun eerste is ook vet en Black Market Music blijft ook vet
Heb gewoon heel veel herrineringen aan Placebo

beter dan zijn vorige

4.5

Super album.

Juist de afwisseling van de wat hardere nummers met de noisy gitaren en de rustige nummers vind ik sterk aan dit album. Al dit komt samen in Without you I am nothing. Zonder twijfel dan ook mijn favoriet van de plaat.

Ik kan zo direct geen dieptepunt op de plaat opnoemen. Al was dat eerder het "gitaar-orgasme" op het einde van het album (is dit onderdeel van burger queen?). Maar na enkele (lees: vele) luisterbeurten zit dit ook heerlijk in elkaar. Doet me een beetje denken aan het slotstuk van Nevermind van Nirvana.

Dat is Evil Dildo. Beste stuk op het album als je het mij vraagt

Dan zat ik er met mijn woordkeuze "gitaar-orgasme" nog niet zo gek veel naast

Altijd wel iets gehad met dit album! Misschien een soort liefde op het eerste gehoor? Ofschoon het nu alweer een beetje gedateerd klinkt. Typisch jaren negentig Indie Pop/Rock, met die beat en noise van die tijd. Ik blijf dit plaatje toch het beste vinden van Placebo. Draai het nog wel eens en met plezier. Goede plaat en integere Rock Vooral de teksten vind ik prachtig! Ask for Answers, Burger Queen, Summer's Gone en Without You I am Nothing vind ik nog steeds een van de mooiste rocknummers ooit geschreven.

"Ik las een interview met de leden van Placebo in de Humo en die Brian Molko - dàt is pas een decadente kerel!"

Een zinsnede uit een conversatie te Gent, herfst '98. Wanneer je zeventien bent, koppel je het woord "decadentie" aan zinderende belevenissen en dito personen. Dus per definitie diende die muziek van Placebo te deugen

En wat Molko zong sloot uitstekend aan bij onze ideëen rondom achteruitgang & verval: "Carve my name into your arm" meenden we ergens op te vangen in "Every You Every Me".

Wauw!, besloten we gezamenlijk. Zou die Molko werkelijk zo'n good old fashioned romanticus wezen? Zo ééntje die zich Werther-gewijs opofferde voor de "lieefffde"?

Zo'n tien jaar later hoor ik wat gedateerde nummers (wat doen die interludes in "Brick Shithouse"?), maar ook een paar nummers die vastgeklikt zijn in mijn popmuziekgeheugen (ik denk dan vooral aan "Ask for Answers")

En ondertussen zijn we nog steeds op zoek naar die decadentie

Pas maar op met die Molko!


Inderdaad heel goed, maar ik luister het nooit, met dank aan die domme Nirvana-gimmick door een nummer een half uurtje later aan een album vast te plakken. Wat is dat toch fucking irritant...

Die opbouw van Brick Shithouse, geweldig. Maar nummers als The Crawl en My Sweet Prince weten me niet echt te boeien, vandaar dat ik Black Market Music beter vind dan deze.

4*

Ik vind em net iets minder dan het debuut, hele sterke nummers maar ook een paar mindere. Wel afwisselender dan het debuut maar dus minder consistent. 'Pure Morning', 'You Don't Care About Us', 'Without You I'm Nothing' en 'Every You Every Me' zijn hier mijn favorieten.

@ sdr: Dat zijn een beetje de emotionele nummers van de plaat. Zijn voor mij dan ook echt nummers waarvoor ik in de juiste stemming moet zijn, maar als ik dat dan ben dan raken ze me ook echt goed.

Eens met thetinderstick...

geweldige cd, eindelijk met een ECHT volwassen nummer Without you I´m nothing wat toch wel afwijkt van hun bekende sound. En nummers als Brick Shithouse en Allergic zijn gewoon bruut

Ik ken weinig van Placebo, maar Every You Every Me is een fantastisch nummer. Vanwege een een ouwe hardrocker.

Mijn favoriete album van placebo, omdat er voor mij hier toch het meest diepgang te vinden is. Met name de 'tragere' nummers waarin de muziek heerlijk voortsleept en Molko nasaal klagerig (soms zelfs zagerig) klinkt zijn echt fantastisch. Het vaak genoemde without you i'm nothing (de Bowie versie heeft ook wel iets, maar voegt weinig toe aan het origineel), maar ook my sweet prince bijvoorbeeld heb ik echt hoog zitten.

En dan is er nog burger queen, geweldige titel, geweldige tekst, prachtige song, en de franse versie is zowat het enige franse nummer ooit dat ik echt goed vind

Bij de uptempo-nummers zitten er wel wat typische placebo-nummers tussen (you don't care about us bvb), maar ook hier met pure morning (is dit eigenlijk uptempo of slepend, of alles tegelijk) en every you every me 2 echte pareltjes.

Alles zit goed voor mij bij dit album, ook artwork en dergelijke. Nadeel van dit piekmoment is dat de rest erna allemaal wat doorslagjes van songs lijken, allemaal wat leger lijkt, en hun eerste album enkel een stijloefening voor wat komen zou. Maar ja, dat heb je altijd wel bij een topalbum van een groep

Placebo vind ik één van de beste bands de laatste 10 jaren vanwege de pakkende songs met hoogstaande teksten, het aparte stemgeluid van Brian Molko en de steeds uitgebalanceerde albums, waarbij Placebo stevige rocknummers afwisselt met gevoelige ballades.
Dit vind ik nog steeds hun beste album dat nog regelmatig in mijn CD-speler te vinden is. "Pure Morning", "Without You I'm Nothing", " Every You Every Me" en afsluiter "Burger Queen" zijn prachtige songs.

Pure morning is wel echt één van de meest schitterende nummers ever..

Eigenlijk is dit voor mij een van de beste albums van de 90's in zijn genre.Een van die weinige albums uit die tijd die ik nog wel eens draai. Blijft een absolute klassieker met onvergetelijke sterke liedjes Pure Morning is inderdaad erg mooi en een geweldige opener. Prachtig album, nog steeds en dat zal ook wel zo blijven.

Verdere favorieten zijn de titelsong, Ask For Answers, My Sweet Prince en Burger Queen.

Vooral goed aan deze plaat zijn de alternatieve stemmingen van de gitaren
T klinkt een beetje of borduren ze voort op de vroege Cure.
Dit hebben ze nooit weer overtroffen.

Als 1 nummer als In Between Days van The Cure begint is het voor mij nog geen Cure-achtig iets...
Oermens drumde ook, dus ik hoor hier nog iets van de oermens terug

Ik vind het altijd apart als ik een nummer, wat nagenoeg laatste staat in de statistieken, het mooiste nummer van het album vind. In dit geval Summer's Gone. Als ik dit nummer luister, en ik kijk naar buiten, bekruipt me het gevoel van wat kan het leven toch mooi zijn.

Een tijd geleden, KinkFM, een prachtig nummer , maar wat is het.. Placebo, nooit van gehoord. Tijdje later, KinkFM , een (ander) prachtig nummer, maar wat is het mm weer Placebo. Nog een tijdje later, KinkFM, en weer een prachtnummer en opnieuw Placebo.
Mijn besluit stond vast deze cd moest ik hebben. En ik heb er geen seconde spijt van gehad...

Het is vooral de zanger met zijn stem en teksten die dit album naar een hoger niveau haalt imo. Drummer en de bassist mogen er ook zeker wezen(drummer is inmiddels gestopt had ik ergens een tijdje gelezen?).

Favoriete nummer van het album blijft My Sweet Prince. Ik had eerst geen idee waar het nummer over ging(dacht meer over homoseksualiteit),maar na wat op internet gezocht te hebben kwam ik erachter dat het over heroïne ging..knap geschreven!