Muse - The Resistance (2009)

Ach, maar in die tijd was het toch ook al kitsch wat de klok sloeg? Maar dan kitsch die nog niet genoeg voor zichzelf als zijnde kitsch uit durfde te komen. Hoe schaamtelozer de band is, des te genietbaarder ik hem vind. Maar dat is een smaak-kwestie.

ik begrijp niet wat je wil zeggen mr. rock

Luister maar eens goed naar de intro van 'Resistance'. Dat stuk zit ook in 'Citizen Erased'.

Na het voor mij zwaar tegenvallende Black Holes was ik erg benieuwd naar dit album. Zou het definitief afhaken worden, of zijn er nog voldoende punten aanwezig om aan te blijven haken.
Na een paar luisterbeurten ben ik eruit: ik blijf aanhaken. Al heeft het wel een paar luisterbeurten geduurd. Met name het eerste deel van dit album vond ik lastig. Erg gladjes, allemaal meeklappen, een Bono-achtig berichtje hier en daar. Na een paar nummers wilde ik er de brui aan geven.
Effe doorbijten en tot de conclusie gekomen dat er eigenlijk gewoon weer een paar lekkere nummers opstaan. Van mij hoeven de rustige nummers niet. Lekker doorhalen Matt, beuken met die gitaren. Kitsch, over the top, prima. Maar val me niet lastig met bezwerende teksten a la Bono. Gewoon weer over de ondergang van de wereld filosoferen, dan blijf ik aanhaken.

Na het voor mij tegenvallende BHAR was ik benieuwd naar het nieuwe album. Er zou een ware symfonie op verschijnen en aangezien ik me de laatste jaren aardig heb verdiept in muziek van onder andere Mahler, Verdi en Dvorak, was ik erg benieuwd naar de opname van een symfonie a la Muse.

Ik moet zeggen dat het album an sich me meevalt, in vergelijking met het vorige album. Er staan naar mijn mening een paar nummers op die best goed zijn, maar helaas niet kunnen tippen aan het werk voor 2003.

Uprising klinkt erg lekker, maar het mist een bepaalde bezieling, waardoor het na een paar luisterbeurten gaat vervelen (bij mij na de vijfde).

Resistance begint best interessant, maar het refrein vind ik zo enorm afgezaagd... Deze melodielijn klinkt me te bekend in de oren.

Undisclosed Desires is een waar popnummer. Erg mooi uitgevoerd, dat moet ik toegeven. Maar ik hoor geen Muse zoals ik het gewend was. Natuurlijk verandert een wereldband door de jaren heen, maar het voelt bij mij alsof de identiteit totaal is losgelaten...

United States of Eurasia +Collateral Damage is ook zo'n popnummer, dat ook erg goed is uitgevoerd en inderdaad hier en daar doet denken aan Queen, maar het pure Queen hoor ik hier toch echt niet hoor. Het is meer Muse met een identiteitscrisis. Stiekem hoor ik in m'n dromen dit nummer in de stijl van Origin of Symmetry...(zucht).

Guiding Light heeft een mooie uitloper na de eerste strofe, waar ik dan weer enthousiast van kan worden. Tja, het is gewoon een goede band met drie zeer kundige muzikanten. Maar voor de rest vind ik het nummer ronduit saai uit de bus komen. Dit nummer doet me ook erg veel denken aan het vorige album en dat spreekt me dan weer tegen.

Unnatural Selection geeft me dan opeens zoveel energie, dat ik de voorgaande nummers bijna vergeet. Wat een dynamiek! Alleen jammer van het begin, dat erg veel lijkt op een ouder nummer. Hoewel dit een echte rocker is, gaat het toch nergens zover als de beste nummers van OOS en Absolution. De solo's zijn ook niet uitermate interessant zoals op OOS. Zelfs die vertraging en comeback kunnen dat voor mij niet goedmaken.

Het instrumentarium van MK Ultra geeft een leuke sfeer. Ik stel me voor dat Muse zo zou "moeten" klinken wanneer ze de oude stijl hadden vastgehouden. Leuk nummer, met voor mij een net iets te vergezochte structuur. Met name het einde klinkt echt zo van "O, wacht, we moeten er ook nog een einde aan breien". Misschien dat dit nummer nog moet wennen, wie weet kan ik er dan nog meer van genieten.

I Belong to You heeft iets grappigs over zich en ik kan het best waarderen. Het "oude" Muse is hier alleen verdwenen. Alleen de stem van Matthew Bellamy herinnert ons hier nog aan.

De Overture van de symfonie begint met een leuke strijkerpartij. Het bombastische van Muse dringt al gauw door. Mooie, nihilistisch in het gehoor liggende compositie. Maar die sfeer waren we al gewend van Muse.
Het tweede gedeelte begint met een vrij romantisch pianostuk, waarna Bellamy begint met een monotoon betoog, wat overgaat in een wat agressievere "uitspatting", gevolgd door de romantische piano.
Het derde gedeelte klinkt in het begin vrij goed. Zodra Matt begint te zingen is het voor mij helaas gedaan met de pret. Ik had nog uren naar dat stuk kunnen luisteren, maar hij gooit gewoon roet in het eten.

Het album vind ik niet slecht, voornamelijk vanwege bepaalde gedeelten uit de "symfonie" en een paar gedeelten van nummers. Als geheel vind ik het erg onstabiel. Het vorige album, dat ik niet erg goed vond, vind ik stabieler dan deze.
Ik denk dat iemand die zichzelf een popliefhebber vindt, dit album eens zou moeten proberen. Wie weet leidt het hem of haar wel naar de "ware schoonheid van Muse"

Vol verwachting stopte ik de schijf in mijn cd speler en ik heb eigenlijk vanaf de eerste track het gevoel gehad dat ik naar vroegere cd van Muse zat te luisteren.Ik hoor weinig ontwikkeling ,of het moet zijn dat het in sommige nummers nog meer over de top gaat.Normaal gesproken mag ik dat wel graag horen,maar in dit geval werd ik er bloednerveus van.De slotsymphonie is leuk voor een paar keer,maar ik betrap mezelf erop dat ik de cd steeds vaker na track 8 uitzet .Ik ben blijkbaar niet meeggegroeid met Muse en dat is aan de ene kant jammer,daar ik wel hun muzikaliteit kan waarderen .Aan de andere kant vind ik het wel van lef getuigen dat Muse gewoon hun ding blijft doen zonder een dusdanige knieval richting commercie te doen.Veel "populaire" bands zie ik niet zomaar een symphonie op hun album plaatsen wat 3 tracks in beslag neemt.Misschien dat het aantal sterren in de toekomst gaat stijgen ,ook wanneer ik de bombast weer wat beter op waarde weet te schatten.Nu kom ik tot 2 en half .

Na een paar luisterbeurten denk ik aan het einde van de dag wel tot een stem te kunnen komen. Het is erg wennen, beetje Muse light zeg maar. Het bevalt me grotendeels best goed, maar United States of E. vind ik een draak van de bovenste plank. Wat een vreselijk nummer, alsof Freddie M uit de dood is opgestaan.

Helaas vind ik het na "absolution" alleen maar achteruit gegaan.
Jammer..
Ik snap alle negatieve comments over gladde operarock volkomen.
Naar mijn mening hebben ze met dit album hun hand overspeelt.

Ik ben echt een liefhebber van de klassieke invloeden, maar dit klinkt gewoon cheap. Er mist wat.

Dit is volgens mij de essentie van dit album: vind je dat Muse hun hand hebben overspeeld met deze 'gladde operarock' of vind je het juist heerlijke soms galmende 'over the top' klassieke rock?

Ik hoor bij die laatste groep. Muse speelt zijn eigen herkenbare pompeuze gitaarrock met vette jaren '80 synthesizer. Dit keer is de sound wat gladder geproduceerd dan anders, maar daardoor klinkt het wel lekker vol op je Sennheiser. Het is een lekkere volle vette dikke sound dat dit album kenmerkt..
Het gebruik van de klassieke piano door het hele album heen vind ik echt prachtig mooi gedaan. Dit eindigt met het hoogtepunt op de slottrack Symphony Part (I&II&) III, inclusief koor op de achtergrond. Zo doe je dat! De bekende combi van stevige gitaarpartijen, vette bas en synthesizer van Muse is wederom overtuigend op the Restistence.

Vanwege de soms oh zo fraaie composities wil ik de volgende ondertitels toevoegen aan dit album:

The Resistance - A Tribute to Queen, the Electric Light Orchestra & Fréderic Chopin

Waarbij Queen met name op het eerste gedeelte eer wordt gedaan en ELO op het tweede deel. Chopin tokkelt prachtig door dit alles heen, maar pakt wel mooi de finale mee.

Voor iedereen die 'moeilijk' doet over dit album: neem muziek niet té serieus. Dat doet Muse op dit album immers ook niet? Het resultaat is heerlijk om naar te luisteren (liefst hard!).

lol. een rijke fantasie helpt dus

Muse the Resistance

Muse is misschien wel een van mijn favoriete bands van het huidige decennium. Ik ontdekte Muse in 2007, ruim een jaar na de release van BHAR. Dit is dus de eerste Muse release die ik volledig mee maak. Ik was behoorlijk enthousiast zoals je wel kan voorstellen. Ik verwachtte muziek die zowel totaal over de top als sterk geschreven en uitgevoerd is. Mijn verwachtingen zijn toch voor een groot deel ingelost.

Beste Ballammy . Het zou toch een experimentele cd worden? Iets wat wij luisteraars totaal niet van Muse verwachten? Jij leugenaartje! Muse gaat gewoon op de zelfde tour verder. Klassieke muziek, elektronische effecten en (hard)rockmuziek wordt ook op deze cd gemengd volgens het welbekende Muse recept. Niks nieuws onder de zon.

Uprising is een pop nummer met veel allure. De viool past erg goed bij het bombastische geluid van muse. Helaas deden ze dat ook al bij het vorige album waardoor voor mij de verassing weg is. Leuk gebruik van cliche's bijvoorbeeld in de tekst(so come on),het ritme(ta-da-da) en de in handen klappende en hoi roepende gasten die je constant op de achtergrond hoort. Ik heb het gevoel dat we dit niet zo serieus moeten nemen. Kortom een leuk nummer met genoeg zelfspot maar toch iets te simpel. Ik verwacht iets meer van Muse. 3,5*

the Resistance doet me enorm denken aan map of the problematique en dat is helemaal geen probleem. dance-invloeden, nog iets wat goed bij Muse past. helaas geldt hier ook het zelfde als voor de viool , erg leuk maar het verrassingseffect is weg.In tegenstelling tot Uprising krijg ik dit nummer niet meer uit mijn kop. 5 minuten kippenvel. Niet origineel maar wel retestrak. 4,5*

undisclosed desires is het aller-slechtste nummer op dit album(en volgens mij ook van muse). De melodie lijkt van madonna of Rihanna weggehaald. Ik snap dat ze net zoals bij supermassive blackhole invloeden van nieuwe genres willen verwerken maar R&B past ten eerste niet bij het stemgeluid van bellamy en aan de andere kant kan Muse gewoon veel beter en zijn knievallen voor de commercie absoluut niet nodig. Liever niet zelfs. 1*

united states of Eurasia. veel mensen hebben een groot probleem met dit nummer. Zij zien een band die uit pure luiheid maar wat van andere bands zit te pikken. Ik hoor iets anders. ik hoor een band die net als ons allemaal fan is van andere bands. Maar muse zou muse niet zijn als ze gewoon simpelweg een nummer gaan coveren. nee Muse maakt een nummer dat bol staat van invloeden van hun idolen. ja tuurlijk ligt het er dik bovenop maar dat is precies de bedoeling van Muse. En het mag gezegd worden dat er slechtere bands zijn als Queen om de mosterd vandaan te halen. Puur lef om zo'n nummer op de cd te zetten waarvan ze wisten dat er kritiek op zou komen. ik vind het nummer prachtig en zeg nou zelf hoeveel (pop)nummers hebben nou een geweldige extro als united states of eurasia. 4,5*(het nummer heeft ook wel iets van de zelfspot van uprising. ze werden dan ook al zo vaak vergeleken met Queen)

united states of Eurasia gaat erg chic over in guiding light. Ik weet nu nog steeds niet goed wat ik van dit nummer moet denken. Aan de ene kant is het gewoon een rocknummer met een geluid wat typisch bij muse past. Maar de nogal logge drumsound en het haast patriottische sfeertje gecombineerd met de zeer simpele opbouw laten mij niet te volste genieten van dit nummer 2*

unnatural selection en MK ultra nemen ons enigszins weer mee terug naar OOS. Beiden zijn hemelbestormend en dramatische maar missen de pit die Assasin of New Born wel hebben.

Unnatural selection begint heerlijk met dat kerkorgel. Als je de symfonie in de drie delen verdeeld is dit het langste nummer van het album. Het nummer maakt het echter prima waar en klinkt nergens uitgerekt. Ook een leuke referentie naar New born. De gitaarsolo die ingezet word naar 4,5 minuut is geweldig en doet enigszins terugverlangen naar het oude musegeluid. 4* I WANT THE TRUTH.

Liet unnatural me nog enigszins terugverlangen naar het oude geluid van muse daar laat MK ultra de voordelen zien van de nieuwe strategie van Muse. De melodie is ongelofelijk pakkend. Zowel klassieke(viool) als elektronische middelen worden aangewend om de spanning in het nummer op te voeren. En het is me nog niet eerder opgevallen maar die drummer kan best een potje drummen zeg. Vooral dat effect op het eind van het nummer is meesterlijk gedaan. 4*

I belong to you is gewoon geniaal. Dit moet niet serieus genomen worden. Dit heeft voor mij iets weg van die italiaanse soprano opera's. Gek genoeg roept dit bij mij beelden op van Frankrijk. Vooral met de fagot(volgens mij) die op het einde wordt ingezet. 4,5*

Maar dan nu: de twaalf minuten lange symfonie. Vol verwachting klopt mijn Proggend hart en ik werd niet teleurgesteld. Exogenesis is een bombastisch klassiek rockende symfonie waar je U tegen mag zeggen. Neem nou eens dat prachtige pianospel in cross Pollination en Redemption of dat dreigende begin van Overture. Het heeft de soort epische schoonheid dat weinig rockbands kunnen geven. Proficiat Muse, jullie hebben zojuist jullie mooiste nummer in elkaar geknutseld. 5*(3x). Horen=geloven.

Conclusie: een leuke cd met veel zelfspot. Niet alle composities dienen serieus genomen te worden. dit album is voor mij een logische vervolg op BHAR en ik beoordeel hem ook op die manier. wat opvalt is dat het songwriterschap op dit album een stuk minder is ook is het resultaat een stuk minder verassend. Wel hoor je hier veel klassieke invloeden wat op het vorige album wat minder was. 2 nummers vallen echt zwaar tegen(undisclosed diseres en guiding light) maar de symfony is gewoonweg geniaal. er valt gewoon te horen dat hier echt enkele jaren intensief aan gewerkt is.

Slechtste nummers undisclosed diseres en guiding light
Beste nummers: exogenesis en united states of eurasia

Het nieuwe album van Muse, genaamd The Resistance, komt binnen op # 1 in de album top 100. The Resistance werd op 11 september uitgebracht en is het vijfde studio album van de Britse band. Op dit moment staat The Resistance in maar liefst 21 landen op #1 in iTunes, waaronder de UK, US, Duitsland, Frankrijk, Mexico en Nederland.

En terecht

Opera rock, bah.

Je avatar (haar) past er overigens wel bij.....

kan muse moet je een beetje liggen. maar luister voor de lol eens micro cuts van oos. dat is nog eens opera rock maar wel erg sterk. een hater van opera rock kan mischien wel het voorgaande album BHAR waarderen. dat album heeft een stuk minder klassieke invloeden.

Lekker over-the-top kitsch, zo hoor ik Muse het liefst. Vliegende straaljagers, orkesten, orgels, een jankende Matthew Bellamy, een tien-minuten durende symfonie en United States of Eurasia / Collateral Damage, waar Queen, Oosterse melodielijnen en Chopin door de mixer worden gehaald.

Kunst of kitsch? Wat mij betreft gewoon kitsch, maar wat deert het? Dit is gewoon een sterk album!

Undisclosed Desires is toch wel erg goed hoor. Ik heb vandaag de speciale versie ontvangen van het album, ik moet nog een paar keer goed luisteren voordat ik stem.

Hoewel ik een fan ben van de OOS-Muse en geen fan ben van BHAR, vind ik Undisclosed Desires toch een goed nummer.

Ik ben fan van alle drie.

Ik ben geen fan van Muse en ook deze plaat deed me weinig, tot ik aankwam bij de geniale trilogie aan het eind. Schitterend! Daarom drie sterren, dankzij dat drieluik.

Allemaal net iets 'te'. Leuk hoor dat Eurasia overloopt Chopin, maar wat het toevoegt? Niets, het lijkt af en toe wat carnavalesk, de overgang van twinkelend zacht naar snoeihard, het komt jammer genoeg niet geloofwaardig over. En dat breekt het toch wel degelijke concept van dit album.

Ik vind het eigenlijk een machtige plaat.

super album van muse

Ben net terug van vakantie, en de cd lag netjes in de bus te wachten om gespeeld te worden.

1e indruk is dat ik het een bijzondere plaat vindt, en die klassieke stukken vind ik een gewaagd experiment! Is toch een onderbreking, en zal voor velen een skip moment worden.. Ik hou er wel van!
Het doet wel heel erg aan (weer) Queen denken, en ook Radiohead invloeden zijn hoorbaar.

Maar Muse is wel Muse... en Matthew's stem en gitaarpartijen zijn altijd weer super..

Ik moet nog een paar keer meer luisteren, maar hij is nu al geslaagder dan zijn voorganger!!!

Dat blijf ik overal maar horen (sowieso dat die vorige een zwake plaat was). Wat voel ik me dan altijd alleen staan daarin. Voor mij is Black Holes and Revelations juist mijn favoriete Muse na Absolution.
Na de vele draaibeurten die dit album al heeft gehad kan ik wel concluderen dat de waardering niet meer zal stijgen en dat dit op een vijfde plaats in het Muse-rijtje staat en daarmee mijn minst favoriete studioalbum van deze band.

aERO. je bent niet de enige. mijn favoriete muse plaat is bhar. dan oos dan showbizz en deze. absolution vind ik het slechtste muse album

Je kunt ook overdrijven. Iedereen hoort Queen als het nummer uitbarst met de "there can be only one!". De sound van de gitaar en de dubbele lagen vocals zijn in onze herrinnering voor eeuwig verbonden aan Queen. Maar wat is er verder gejat of cliché? Ik kan niet echt een band opnoemen die op de Arabische toonladder speelt. Ik vind het nummer juist een van de betere op het album, omdat het zo haaks staat op het conventionele, maar onmiskenbaar Muse is.

Nu quote je me wel ongelukkig want ik schreef favoriet na Absolution.