Muse - The Resistance (2009)

Het wordt een beetje nagebabbel allemaal. Een koe kan nog horen dat die uitbarsting typisch Queen is. Bij de Highlandertekst en dus onmiskenbaar met Queen verbonden zin "There can be only one" (Wat bij Muse overigens een heel andere lading/betekenis krijgt) verklaart Muse zelf dat ze een dikke vette knipoog geven naar Queen - en dat was het dan wel weer. Je moet dat dan ook niet als jatwerk beschouwen maar als een ironische verwijzing. Maar ineens horen allerlei recensenten overal Queen voorbij komen - het feit dat er Arabische toonladders worden gebruikt zou dan weeer van het nummer Mustapha komen, ja zo lust ik er nog wel 10... Het geheel wordt dan maar gelijk eventjes vergeleken met Bohemian Rhapsody. Niet verkeerd om vergeleken te worden met een nummer dat jarenlang het beste nummer allertijden werd genoemd, maar het slaat nergens op natuurlijk...

Vind dit wel een aardige plaat geloof ik. Had ze afgeschreven na twee meer-van-hetzelfde-maar-dan-minder platen. Die sec op hun merites beoordeeld prima zijn, maar zoals gezegd; ze hadden het al eerder gedaan. Gevolg dat de komst van een nieuwe Muse me redelijk koud liet, maar blijf toch luisteren. Het is wel weer meer van hetzelfde, maar ze proberen toch het nodige uit. Stem volgt na de nodige luisterbeurten.....eens kijken of het beklijft.

En die eerste blijft nog steeds de beste natuurlijk.

ok sorry zal er in vervolg op letten. is wel lollig trouwens wat jij de beste muse plaat vind. vind ik de slechste. hoe smaken soms kunnen verschillen.

YouTube - Muse - Uprising - (not so much) Live@Quelli che... + interview

Geweldige uitvoering!

Laat ik hier meteen even uitsluiten dat ik zeg dat BHAR een slechte plaat is... echter heeft dit album wel een van de meest verschrikkelijke Muse songs ever.. Invincible.. en mede daarom is dit mijn minst favo Muse album.. wat niet wil zeggen dat ie slecht is, want ik heb Muse nog op geen slecht album kunnen betrappen. En dat is met 5 albums echt heel erg bijzonder. Er zijn maar weinig bands die dat ook kunnen zeggen.

Zo na een paar luisterbeurten vind ik dit album toch een heel dikke vette 4 sterren waard... Wat een mooi stukje werk hebben de heren weer afgeleverd.

Ben heel erg benieuwd hoe dit live gaat klinken!

Op mijn tracklist ontbreekt het nummer 'invincible'. Heb ik even geluk .

Ik denk niet dat ik deze plaat veel zal (blijven) draaien.
Ondanks het feit dat ik het muzikale vakmanschap er echt wel vanaf
hoor, blijf ik maar piekeren welke "medecomponisten" aan deze plaat hebben meegewerkt:

Queen, Ravel (Bolero), Chopin, Gershwin...

wie biedt er meer???

Ludwig von Beethoven

Muse zijn goed in wat ze doen, en zwaar beinvloed door Queen in de jaren 70 - begin jaren 80 periode, en daar is niks mis mee, maar zal niet voor iedereen zijn, maar zal wel meer mensen aanspreken (gemiddelde) in bijv NL of andere landen waar de voorkeur is in de jaren 80 blijven hangen dan in hun eigen land

Dit is echt top humor!!

Maar dan weer even de plaat;
Na een aantal luisterbeurten krijg ik een beetje de overheersende indruk dat Muse een beetje de Youp van 't Hek van de rock is geworden: Vroeger een held met de juiste thematiek op de juiste bombastische manier gebracht, nu in herhaling vallend kwa verpakking en thematiek. Is dat erg; nee, wat mij betreft niet. De kwaliteit van het gebodene is nog steeds zeer aardig en los van wat ik eerder zei (wanneer maken ze nou eens die echte orchestrale plaat) is het gewoon een goed geheel. Zwakke broeder blijft wat mij betreft guiding light, maar Undisclosed Desires is eigenlijk gewoon een retestrak popliedje en ook I Belong To You is alleraardigst (vooral dat hobootje/clarinetje lust ik wel).
Dus toch maar een vol punt omhoog: 3-->4 sterren...

K vind het op het eerste gehoor helemaal niks.. Schiet me er niet op af want ik heb hem pas één keer gehoord.. Waar ik OoS en BHaR echt te gek vond, doet dit me (nog) helemaal niks.. Ik geef hem nog een paar draaibeurten voor ik stem..

Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit album niet heel erg vernieuwend vindt, en juist veel dingen hoor die teruggaan naar het begin van Muse, toen ze naar mijn idee nog niet heel vernieuwend waren (ook al deed/doet dat niks onder aan de kwaliteit van het oudere werk).
Ik vind BHAR veel meer vernieuwend dan dit werk, los van dat hij nu een symphonietje erop heeft gezet, ook al is die op zich niet vernieuwend.
Verder vind ik veel nummers een beetje bezieling missen, en vaak een wisseling tussen goed en matig te horen tussen couplet/refrein/... Dat je denkt 'goede riff!' en dat er dan een makkelijk melodietje achteraan komt.
Hiermee wil ik Muse zeker niet afkraken, nog steeds een van m'n favoriete bands en ben het album al gretig aan het beluisteren.

Ik denk dat ik er nog een halfje af moet halen. Zit nu Absolution nog maar eens te luisteren en dat is toch duidelijk van een ander kaliber... Iets geweldigs als Hysteria kom ik hier echt niet tegen.

Goed blijven luisteren Ace

Helemaal mee eens. Dit is wat mij betreft het minste Muse album. Echt slecht is het natuurlijk niet, maar de band giert mij te vaak uit de bocht op dit album en en wat zich in mijn geval dan uit in veel doorskip momenten tijdens de autorit naar mijn werk. Tsja...en als dat gebeurt dan ben ik er wel over uit en verdwijnt dit album (te) snel uit mijn cd-wisselaar.

Na alle discussie was ik ook wel een beetje benieuwd geworden naar de nieuwe Muse, het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan. Een echte Muse-fan ben ik nooit geweest, al heb ik wel hun meeste platen gehoord en ben ik ten tijde van Origin of Symmetry zelfs nog eens naar een concert geweest.

Het laatste album vond ik niet best, maar de single die 3FM van dit album draait vond ik opvallend poppy en lichtvoetig en dat sprak me wel aan.

Moet zeggen dat dat pop-aspect op dit album ook best wel terug komt, het titelnummer doet me zelfs denken aan 80s hitje "When the Rain Begins to Fall" (het pianostukje in het intro). In datzelfde nummer hoor je ook Queen-achtige koortjes ("it could be wrong, could be wrong" - "scaramough, scaramough") en op het einde krijg ik zelfs visioenen van hairmetalbands als Whitesnake. Leuk allegaartje.

Iets soortgeljiks heb ik bij Unnatural Selection, waarin een zanglijn bijna regelrecht van Abba's Lay All Your Love on Me ontleend lijkt te zijn en ook het outro wel heel erg 80s hardrock is. De riff in het nummer (vanaf 0:36) doet me trouwens wel heel erg denken aan een jaren '90 nummer (ik denk Amerikaans). Iemand een idee wat ik bedoel?

Het valt me op dat de zanger minder als een krolse kat klinkt dan voorheen (een reden waarom ik de oude platen niet echt meer kan aanhoren), maar desalniettemin kan de plaat me toch niet echt bekoren. Nummers als Eurasia vind ik bij vlagen zelfs vervelend (zeker als ze Eura Sja! Eura Sja! Eura Sja! gaan roepen) en vaak is het wat mij betreft ook een wat anoniem papje dat volledig langs me heen glijdt. Ik heb de Exogenis trilogie zelfs nog eens apart beluisterd, maar ook de tweede keer vond ik het een vrij nietszeggende aangelegenheid.

Waarschijnlijk kan Muse nog wel wat albums vullen met dergelijke progpop, maar ik denk dat ik die dan wel oversla.

Mijn eerste kennismaking met Muse, en ik moet zeggen: helemaal niet slecht. Als ik de reviews van anderen lees blijkt dit over het algemeen niet zo'n goed album als de voorgaande, maar na een paar nummers van eerdere songs geluisterd te hebben valt dat best mee (op het eerste oor).

Wat ik er het best van deze band (en dit album) vind is dat ze aardig een eigen stijl hebben. Daar staat tegenover dat de songs op dit album wel weer (te?) verschillend zijn van elkaar.
Vandaar ook dat mijn rating bij 4 sterretjes blijft.

Waarom hebben Rock-albums eigenlijk altijd zulke aparte/alternatieve titellijsten? Niet dat 't dom is ofzo, ik vroeg het me gewoon af

ik denk dat het is omdat veel rockbands iets bijzonders willen neerzettten. andere ritmes,instrumentatie. soms willen die bands iets bijzonder als titel hebben. maar ik ben een enorme rockliefhebber dus enige pretentie zie ik graag door de vingers

Lay All Your Love on Me: dat is 'm, bedankt.

Overigens vond ik jouw bespreking wat positiever overkomen dan wat je uiteindelijk scoort. Maar ja, dat was mijn gevoel na het lezen.

Een halfje hoger had ook gekund, maar voor mij is dit een album waar ik waarschijnlijk snel op uitgekeken ben. Dat had ik ook bij de vorige. Ik denk dat ik daar al wat rekening meehield. Maar er is wel wat ruimte omhoog, dus wie weet...

Berichten over het hilarische filmpje verplaatst naar Muse (II)

queen, hair metal, abba..ik denk dat ik weet waarom ik dit album niets vind dan, haha

Een Muse-onwaardig album. Puur neutraal gezien haalt het misschien een mager zesje, maar omdat het Muse is worden het toch maar 2 van de 5 sterren. Ik ben zeer teleurgesteld in Muse voor dit onge"inspireerde album. Vreselijk. Ik ga het album nog maar een paar keer luisteren, gewoon om het nog een kans te geven, maar ik kan het nu al nauwelijks meer horen. Mijn gezicht vertrekt bij sommige nummers alsof er nagels over een schoolbord krassen, gecombineerd met een vals gestemde gitaar die een emotioneel stuk speelt. Precies zo klinkt het album niet, maar dan krijgen jullie een beetje een idee hoe mijn gezicht vertrokken is. Over en uit.

Komt dit nog enigermate in de buurt van Absolution?
Nieuw werk van Muse wordt in de media vaak al bij voorbaat opgeblazen tot monumentaal meesterwerk. Daar kan ik niets mee; mijn ervaring is dat de gemiddelde plaat van Muse na 10 á 20 keer draaien als een soufflé in elkaar zakt - maar er is één uitzondering: Absolution.
De single bevalt me wel. overigens.

Je kan een boel over dit album zeggen en vinden, maar ongeïnspireerd kan je het toch moeilijk noemen. Ze hebben zich door van alles en nog wat laten inspireren (zichzelf, Queen, Chopin, ELO) en knallen werkelijk je speakers uit met volle overtuiging en vol spelplezier. Niet te moeilijk doen, gewoon lekker over je heen laten komen zou ik zeggen. Vooral die geweldige gitaren, diepe bassen, de schitterende violen (man wat mooi!) en die prachtige klassieke piano.

Die 10 tot 20 draaibeurten is de plaat hier al ruimschoots gepasseerd en de soufflé staat nog strak als een snaar.
Wat west ook al schrijft, luister eens naar het werk dat de bassist heeft afgeleverd.
Die dreunt en pielt overal tussendoor en overheen, geweldig mooi!
Lang gelden dat een plaat zo'n indruk op mij heeft gemaakt, maar ik ben dan ook erg gevoelig voor alles wat goed fout is in de zin van bombast en dergelijke.
Maar Queen haters kunnen beter een teiltje klaarzetten voordat zij bij het vierde nummer van deze CD zijn aangekomen, want dat teiltje gaat geheid tot de rand toe vol.

Hoezo?
Dit is precies in hun straatje!
Bombastisch, groots, over the top, klassiek geënt.
Zoals altijd dus

Ik heb zeker wat met ELO en Queen. Toch maar eens ophalen, dit album.