Muse - The Resistance (2009)

Hoe meer ik m draai, hoe mooier ik m ga vinden...

de 1e 3 nummers zijn een fantastisch mooie start, en de rest doet echt niet onder...

Een vergelijk met Absolution is simpelweg niet te maken..

Het is gewoon een bloedmooi album geworden!!

Na eerste paar keren luisteren was ik nog niet laaiend enthousiast over dit album, maar hoe vaker je hem gaat luisteren hoe beter het wordt, voor mij is het echt een groeiplaat.. Heb wel een middelmatig tot groot vermoeden dat het nooit een even goede plaat zal gaan worden dan OOS

Ik moest ff wachten, had namelijk de Limited Box Edition. Vandaag dan eindelijk tijd om ff goed de cd door te luisteren en hij is niet meer uit gegaan.

Lees dat de meningen aardig verschillen hier, maar voor mij is ie genieten. Mooie aanwinst weer.

Het album is behoorlijk geproduceerd, het is iets te poppy, het is af en toe iets te Queen. Maar een slecht album is het niet. Want er zijn genoeg lekkere nummers en de laatste drie zijn vrij bijzonder. Maar ik kan er helaas niet al te veel gevoel in vinden terwijl dat toch is waar muziek om hoort te draaien?

Al met al 3 sterren waard. Muse levert tot nu toe wel (redelijke) kwaliteit af.

Ik vond al meteen een deel van de CD erg goed, maar heb de overige nummers pas later weten te waarderen. Naarmate ik het meer draai, des te beter ga ik het vinden. En hoewel het af en toe net iets té is, is het zo goed gemaakt dat het toch ijzersterk is. Kortom, een aanwinst deze CD en een 4,5 waard.

Helemaal geen groeiplaat. Na een paar keer was ik al klaar met deze plaat. Skippen..

De klassieke en rustige stukken doen mij zeer 'nep' aan, het haalt het bijvoorbeeld niet bij het tussenstuk van Citizen Erased. Verder is de rauwe emotie, die bijvoorbeeld sterk naar boven komt in een nummer als Showbiz, niet te vinden op dit album. Ik moet zeggen dat het over de top idee wat vanaf absolution veel belangrijker werd mij nooit heel veel heeft gedaan. Er zit naar mijn idee een grens waar rauwe emotie ophoudt en waar het bombastische over de top gebeuren begint. Een beetje bombast kan nog wel, maar naar mijn idee is de emotie nu compleet verdwenen, is de ziel verdwenen, is Muse doodgebloed. tenonder gegaan in hun eigen 'grootsheid'.

Ik zei ook dat het album onge"inspireerd was, maar dat is natuurlijk niet waar. Persoonlijk vind ik de inspiratiebronnen niet goed gekozen en haalt het niet het niveau van alle originelen. Het woord inspiratie zou ik willen vervangen voor clich'es. Het was alsof ik alle stukjes van dit album al een keer gehoord had.

Dus ik zal wel gewoon een fan zijn van de 'oude' Muse, maar de 'nieuwe' Muse is helemaal niks voor mij.

5 sterren, gewoon omdat het moet! Een geweldige plaat.

Prima beargumenteerd. Dank je, daar hebben we nog eens wat aan. Mooie score ook.

Wat melpomene eigelijk zegt...heb trouwens zeker al eerder argumenten gegeven bij deze plaat.

Black Hole Sun is niet van Muse, maar van Soundgarden.

Je bedoelt Black Holes And Revelations. Ik vind hem niet echt gelijken op BH&R, aan u om het uit te zoeken of deze je ligt.

Hoezo blunder ,maar wat ik bedoel is dat origin voor mij een energiek album is en BH&R niet.Vraag gewoon om een mening en bedankt

Nooit echt zo van Muse gehouden(lees..geen kans gegeven) en vond Uprising in het begin ook echt niet vet.
Echter, na een aantal luisterbeurten is het kwartje toch gevallen en nu is Uprising een van de nummers die ik het vaakst draai.
Album nu ook in het geheel stuk of 5 keer geluisterd en moet zeggen dat ik het een alleraardigste plaat vind. Hoogtepunt vind k The Resistance gevolgd door Uprising en MK Ultra. Ook is het refrein van Undisclosed Desires erg lekker.
Denk dat ik nog 5 luisterbeurten meer nodig heb om echt een goede mening te geven.
Houd het nu nog ff op 3.5 *

Paar berichtjes verwijderd

Slechtste album van Muse en hun carrière.

0,5*

Vanaf de eerste luister beurt vond ik het al goed klinken.maar hoe vaker ik hem op zet ontdek ik steeds meer mooie dingen in deze cd.Ik vind dit zeker de beste cd van Muse tot nu toe.wel vreemd dat er zo veel verschillende meningen zijn.Muse ga zo door!!!

Het album bekoort mij nog steeds prima. Ik kan het bombast perfect hebben en ben benieuwd naar de live uitvoeringen waar Muse immers altijd zo scherp in is.

Overigens jammer dat Richard-x overduidelijk een troll is.

hmm, ik heb m nu al heel vaak gehoord ondertussen, en nadat ik m aan het begin zwaar vond tegenvallen vind ik m nu toch wel leuk worden. wel een tikje saai. mis een beetje het avontuur, het is vrij voorspelbaar allemaal. hopelijk gaan ze het volgende album weer wat experimenteler uit de hoek komen!

Ik moet wel lachen om al die zogenaamde muziek kenners. Jullie zijn net een soort Voetbal Insite/Voetbal International, maar dan over muziek. Ik zie dan echt van die zeiksnorren met sigaren achter de computer zitten om albums af te kraken op een bijna poëtische manier. De één doet het nog beter dan de ander.
In het geval van Muse is het typisch "hoge bomen vangen veel wind". Iedereen wil een mening hebben over zo'n band, omdat veel mensen het luisteren en er over praten. Daar zitten dan ook veel mensen die het niets vinden.
Iemand die 0,5 of 1 ster geven zijn mensen die aandacht willen/ergens tegenaan willen trappen. Het is een beetje overdreven en laat zien dat er weinig ruimte is voor nuance.

Ik vond het album na de eerste keer luisteren wat tegenvallen. Dat kwam meer door de hoge verwachtingen. Ik hoorde ook wel wat Queen en jaren 80, maar ik vind het album daarom niet minder goed. Ik vind Unnatural Selection en de symfonie aan het einde geweldig. De thematiek van het album houdt me op dit moment ook erg bezig. Daarom is het album voor mij erg relevant.

Tsja, dat is Radiohead en zijn the Arctic Monkeys ook maar die worden toch, zij het in verschillende gradaties, een stuk beter beoordeeld. Naast dat er blijkbaar smaakverschillen tussen jou en de meerderheid zijn (wat eenieder wel eens overkomt) zijn er blijkbaar veel MuMe-gebruikers die hun irritatie over dit album willen geven.

Ik kan mij zelf in een deel van deze kritiek vinden. Hierom: Muse is een band die zichzelf graag serieus neemt. Kijk maar naar de filosofische en, op the Resistance ook aanwezige, politieke boodschappen in de teksten maar ook in de aankondigingen van nieuwe albums. Het is niet dat ze zeiden: Goh deze keer wilden we Queen eens flink parodiëren en alle clichés uit de kast halen. Daarnaast plagiëren we expres een aantal klassieke artiesten. Sterker nog The Resistance is een zeer ambitieus project geweest . (citaat: Wikipedia)

Als dan blijkt dat het ambitieuze vooral bestaat uit het zoveel mogelijk andere bands 'citeren' riep dit bij mij persoonlijk, en bij meerderen denk ik, een teleurstellend gevoel op. Hoezo geen conventioneel album? Volgens mij is dit door veel jaren zestig en zeventig artiesten al veel vaker gedaan? Klassieke piano muziek was al vanaf het eerste album invloed voor Muse en deze mini-opera was alleen een logisch uitvloeisel hiervan.

Over smaak van de nummers valt verder te twisten natuurlijk. Voor mij persoonlijk vallen alleen MK Ultra en I belong to you in positieve zin op...

ik had eerst ook de veel gehoorde eerste indruk: te poppy. Maar ben het ook eens met de mensen die het een groeiplaat vinden. Het nodigt wel uit om steeds weer te luisteren, zeker omdat de eerste 3 tracks ijzersterk zijn. Een hoog Queen gehalte incl. koortjes en Brian May gitaartjes, inderdaad! Maar niet erg aangezien ik vroeger ook gek was van Freddie em Co.

Ik geef dus toch een 4, al is de vraag of het een tijdloze plaat is geworden......

off topic berichtjes verwijderd

Ik wilde het eigenlijk niet, want de muziek is soms zo 'over the top'. Het kan eigenlijk niet, het mag eigenlijk niet: anderen geven daarom een lage score. Maar ja, jongens en meisjes: het gaat gewoon om de muziek. En die is echt verrukkelijk!

(verhoogd naar 5,0*)

(kom maar op met dat concert! hopelijk ook met strijkers op het podium: dat past bij dit album)

Oh ja, ik las een enkeling die wat kritiek had op het pianospel...
Nu heeft deze zombie zelf jarenlang piano gespeeld en bezocht ik toen ook regelmatig concerten op / met de klassieke piano. En ik moet zeggen dat dit kleine spichtige kereltje (Matthew Bellamy) echt voortreffelijk piano kan spelen. Hij heeft een prima aanslag, speelt mooi tempowisselingen en varieert goed. Kijk ook eens naar h.a.a.r.p de dvd: live at Wembley (voor 70.000 toeschouwers). Top niveau!

(wat is die Symphony toch mooi! wauw!)

na al die lovende reacties, ik heb muse terzijde geschoven na het debuut, toch maar eens opzoeken

single is natuurlijk reetesimpel en een echte meezinger niet representatief voor de band heb ik het id, maar de rest van de plaat zal allicht meer te bieden hebben

over the top? kom maar op

Haha, ik heb niet het gevoel dat dit jou ding is, Joy..

Ben hem nu (eindelijk) eens aan het luisteren. Valt me opzich niet tegen. Ben nog niet over en ga nog niet stemmen, maar ik had niet verwacht dat het nog zo goed was. Wellicht ga ik het nog beter vinden.

Zoals al gezegd is dit een duidelijke 'love it or hate it'-plaat. En nu ja, de mensen die hem haten kan ik snappen, maar ik love deze plaat!

The Resistance ligt duidelijk in het verlengde van Black Holes, met daarover nog een sausje absolution, van de eerste 2 platen is nauwelijks meer iets te horen. Maakt niets uit, zowel de 'oude' als de 'nieuwe' Muse vind ik erg goed!

Maar dan nu over deze plaat:
Uprising is het eerste liedje op de plaat en natuurlijk ook als eerste single een logische keuze, want dit is eigenlijk gewoon de perfecte rocksong. Lekker lopende tekst, catchy, een geweldige meezinger als refrein, het 'hey!'-gedeelte dat ook uit duizenden kelen meegebruld kan worden, wat heb je nog meer nodig?
Het volgende liedje heet The Resistance en is misschien minder poppy. Het begint met klassiek-getinte piano maar wordt als snel een echte rocksong. Het 'It could be wrong'-stuk klinkt net als de rest van het liedje hartstikke goed, dit is toch wel de topper van de CD!
Undisclosed Desires wordt hier afgekraakt door het te hoge R&B-gehalte, en toch vind ik ook dit weer een raak liedje. De subtiele geluidjes op de achtergrond zorgen dat het liedje toch weer de gladde dance-beat ontstijgt.
Het liedje dat we het eerste van deze plaat te horen kregen was United States of Eurasia, en ach ja, ook dit weer is een ontzettend bombastisch liedje met een gigantisch hoog Queen-gehalte en bovendien is Collateral Damage rechtstreeks van Chopin gekopieerd. En toch is het wat mij betreft een lekker liedje. Het couplet dat je na een paar keer draaien helemaal kan meezingen, de 'uitbarsting' bij 'there can be only one!', het Arabisch getinte stukje. En dan na al het geluidsgeweld (-SIA! -SIA! -SIA!) hartstikke droog Chopin spelen. Een grote grap? Ja, maar wel een goeie!
Guiding Light is misschien een zoet liedje, maar wel met een goede gitaarsolo en eigenlijk valt er niks slechts aan op te merken.
Het hardste liedje van de plaat is ongetwijfeld Unnatural Selection, en wat een geweldig liedje! Heeft vagelijk wat weg van System of a Down vind ik, maar sowieso een geniaal liedje. Ook hoe het telkens afgelopen lijkt te zijn maar toch nog door gaat en bijna 7 hele minuten weet te vullen!
MK Ultra begint ook leuk en weet dat het het hele liedje vol te houden. Niet heel erg speciaal maar nog altijd gewoon een goed liedje!
I Belong To You (Mon Coeur Soeuvre A ta Voix), het liedje waarop Bellamy in het Frans zingt, is bij mij uitgegroeid tot een echte favoriet. Begint hartstikke sterk met een goed ritme en krachtig gezongen. Na 2 minuten gaat het liedje over in iets wat weer tussen Queen en opera inhangt. Maar dan, als het liedje bijna afgelopen lijkt te zijn, knalt opeens die hobo(?)-solo erin, wat een geweldig moment is dat! Hoe het liedje sneller gaat, drums invallen, pianoriedel en bang!
Exogenesis vond ik de eerste paar keer een beetje saai, maar bevalt steeds beter en sommige stukken zijn eigenlijk toch wel heel erg goed, en ja, Matthew Bellamy is gewoon een geweldige zanger.

5*

Ik vind hem tegenvallen. Eerste single iets te veel van voorbijgaande aard. Resistance begint mooi met piano, maar wordt daarna wel heel erg een Absolution-liedje (eerder gehoord). En dan sloeg vervolgens bij mij steeds verder de CD in een "sleur" toe. Steeds die zelfde intonatie in die zinnetjes. Ik leg hem maar even weg...en stem even niet.

ik verhoog met een volle ster .Had hem toch iets te vroeg afgeschreven.Op de een of andere manier vallen de stukjes nu langzaam op hun plek.

Mag ik jullie mening vragen over deze recensie?

De Britse band Muse staat al jaren bekend om het feit dat ze het elke keer weer presteren stabiele, kwalitatief sterke albums te droppen. Na de release van Black Holes & Revelations in 2006 was het even stil rondom het trio, maar inmiddels zijn de rockers terug met hun vijfde studioalbum: The Resistance.

Wederom kent het album hoge verwachtingen, zoals bij bijna alle albums van Muse het geval is geweest. En je mag wat verwachten van een band die klassieke platen als Origin Of Symmetry en Absolution op haar naam heeft staan. Voor die cd’s werkte het drietal meestal met een soort vaste formule. Elke plaat bevatte minimaal één opzwepende single, een ballade ‘op z’n Muse’ en een stevig rocknummer.

Het doet veel vreugd dat Muse ook voor dit album weer hetzelfde trucje uit de kast heeft gehaald. De eerste single Uprising is hier een goed voorbeeld van. Het opzwepende nummer, dat inmiddels de Nederlandse Top 40 heeft beklommen, sluit perfect aan op eerdere singles. Neem bijvoorbeeld Supermassive Black Hole, de eerste single van hun vorige album. Min of meer in dezelfde stijl. Ook ontbreken de overige vaste rubrieken niet. In Unnatural Selection kent de plaat een keiharde rockplaat. En met Guiding Light heeft Muse de ballade gecreëerd die vanwege haar rustige karakter precies in het straatje Sing For Absolution-Invincible past.

Natuurlijk hartstikke leuk, maar is er dan niets vernieuwend aan The Resistance? Jazeker. De plaat wordt namelijk afgesloten met een prachtige, driedelige symfonie. Volgens zanger Matt Bellamy is er jaren liefdevol aan dat stuk muziek gewerkt en dat is te horen. Wat ook opvalt, is dat Muse meer dan ooit gebruik maakt van klassieke elementen. Dit is onder andere te merken op United States Of Euresia en de titeltrack Resistance, overigens misschien wel het sterkste nummer van de plaat. Het strijkt de plaat glad tot een geheel, al moet de band wel waken voor Queen-flashbacks.

Muse heeft met The Resistance wederom een pareltje afgeleverd en is, ondanks de vaste elementen, nog steeds vernieuwend bezig. Wellicht dat de diehard Muse fans zich wat minder kunnen vinden in nummers als Undisclosed Desires en I Belong To You. Hierin slaat Muse een wat meer commerciële weg in en doet het in de verste verte een beetje denken aan Maroon 5. Aan de andere kant past dit ook weer bij de experimentele stijl van het album. Muse heeft het hem in ieder geval weer geflikt en de fans kunnen wachten op het enige dat beter kan zijn dan deze plaat: de live-versie.