Muse - The Resistance (2009)

Overigens kocht ik de box die UmindC heeft, voor 3 tientjes via bol.com, kort daarna en daarvoor was de prijs inderdaad 80 euro. 'n tijdelijke aanbieding dus.

Als ik het Goffertpark wil herbeleven draai ik Uprising keihard en vanaf de eerste noot moet ik me bedwingen om niet te gaan springen. Daar waar dit nummer overduidelijk politiek/maatschappelijk geëngageerd is, is het tevens een opgestoken middelvinger van Matthew Bellamy naar zijn criticasters. De eigenzinnige Muse-frontman komt in opstand, blijft de muziek maken die hij wil maken en trekt zich niets aan van journalisten, recensenten of wie dan ook die meent dat het met zijn grootse sound en engagement wel wat minder kan.

Wat minder kom je op The Resistance niet tegen, wat meer des te meer. Hoogtepunt voor mij is met machtige epos United States of Eurasia, de Bohemian Rhapsody/We Are The Champions-achtige Queen-pastiche waarmee Bellamy zich de bravoure van de allergrootste aanmeet. Prachtig, prachtig, prachtig, die ontlading bij 1:17 . Voor mij met afstand het beste pompeuze rocknummer van het afgelopen decennium.

Waarschijnlijk heeft diegene van wie ik hem kreeg er ook geen 80 euro voor neergelegd.

Vanavond nog maar weer eens gedraaid en wederom raakte ik compleet van de wereld van deze prachtplaat. Bellamy heeft aangekondigd dat dit album een ingetogener vervolg krijgt en ik ben op voorhand geneigd dit jammer te vinden. Alhoewel, met zijn muzikale kunnen zal Bellamy ongetwijfeld met ander prachtigs voor de dag komen. De toekomst zal het uitwijzen.

Vandaag nog weer eens gehoord, vooral nummer 1 ,2 en 7 maar de rustige nummers zijn ook prachtig een volwassen geworden muse !!

Meen je? Ik vind het juist het meest afschuwelijke nummer op dit album en eerder een slap aftreksel van Queen's 'We are the champions'..

In het Goffertpark was dit voor mij ook het enige nummer waarvan ze hem achterwegen hadden mogen laten..

Het nummer is voor mij toch ietwat te dramatisch, sloom.. iets too much.

En Guiding light niet dan?

Voor mij is Undisclosed Desires het nummer op dit album dat volledig verkeerd valt. Moeten ze niet meer doen, zoiets. Voor de rest blijft het een heerlijk album met toppers als Uprising, Resistance, Unnatural Selection en MK Ultra. En in Nijmegen kwam het er allemaal nóg wat lekkerder uit.

Ook niet bepaald een favoriet.. Maar live vond ik hem wel redelijk..

Guiding Light lijkt mij het dieptepunt van dit album.

Nee joh, hoe kazig en alles ook, ik vind het misschien wel het beste nummer van dit album!

Ik vind Guiding Light ook het dieptepunt van dit album terwijl ik Invincible één van de hoogtepunten van Black Holes vind. Van dit album zijn dat voor mij de Exogenesis delen 1 en 3 en MK Ultra.

Unites States... is f*cking epic en een ondubbelzinnig geslaagde Queen-pastiche. Dit had zo door Freddie geschreven kunnen zijn en op Queen II kunnen staan.

In het Goffertpark begonnen na afloop van dit nummer achter me een stuk of tien man 'We Will Rock You' te scanderen. Ik was kennelijk niet de enige bij wie dit naar meer smaakte.

Ja, drama is inherent aan Muse en het kan me niet too much genoeg zijn. Keep it up, Matthew!

Absoluut niet.

De drie symfonische afsluiters zijn niet mijn ding, maar toch goed gedaan.
Voor de rest zijn de 3 singles zowat de beste songs denk ik samen met United States of Eurasia. Iets minder dan hun vorige albums.

heeft inderdaad veel van queen weg! wat ik bij dit nummer geen probleem vind. lekker plaatje op een lekker album!

In de maarteditie van Q Magazine staat een Royal Descent top-5. Vijf albums die niet bestaan zouden hebben zonder Queen met een niet geheel onverwachte nummer één.

1. Muse - The Resistance
Genre-straddling pomp lifted wholesale here, notably on the track United States Of Eurasia. "I Think they're very good boys and extremelt talented,"Brian May Commented. "And like us, they have their tongues in their cheeks a lot of the time."
2. Mika - Life in Cartoon Motion
3. The Darkness - One Way Ticket To Hell... And Bach
4. Radiohead - Ok Computer
5. Vanilla Ice - To The Extreme

Vanwaar dit best wel lage gemiddelde? Toch 1 van hun beste albums heur, dat kan ik na 1,5 jaar wel concluderen..
Zal wel het lage popgehalte zijn

Uprising doet mij denken aan Black Sabbaths Childeren of the Grave.

Mij meer aan een oude Marilyn Manson track (instrumentaal gezien dan toch een beetje )

halfje verhoogd. ondanks de niet zo geweldige kritieken over het algemeen (dan valt het onder de stemmers hier nog mee) vind ik deze niet onder doen voor absolution en origin! het is een nader geluid en wat minder stevig. maar ik vind het een klasse album!



ik denk dat deze t.o.v. de andere albums meer poppie is hoor! zeker het eerste gedeelte.

Ik denk dat het juist door het hoge "popgehalte" komt. Dat is ook mijn reden om niet heel hoog te stemmen. En als je naar gemiddelden op Musicmeter kijkt zul je erachter komen dat juist de albums met een laag "popgehalte" hoge gemiddelden hebben.

Ze zijn inderdaad wel populairder geworden met dit album, maar het popgehalte is echt niet hoger dan op hun vorige albums hoor, alleen de eerste drie nummers hadden hitpotentie
En dat bedoel ik dan ook meer, er staan minder 'leuke nummers' (om het maar zo te noemen) op dan op de vorige albums.

Ik hoop dat ik een beetje duidelijk ben ^^'

Het popgehalte is niet hoger geworden, het stadionrock-gehalte duidelijk wel. Bellamy recycled z'n teksten wel heel opzichtig op deze plaat (op enkele uitzonderingen na) en de refreinen zijn wat mij betreft te doorzichtig geworden. Ook is er een soort pseudo-politieke engagement ingeslopen die de nummers er niet beter op maakt. Het meer persoonlijke van de eerste drie platen sprak mij veel meer aan.

Wat een walgelijk pretentieus album.

Kun je uitleggen wat je er pretentieus aan vindt?

Dat The Resistance pretentieus is, kan zelfs een dove niet ontgaan. Maar walgelijk? Nee, dat ab-so-luut niet. Dit is album is f*cking epic en toont aan dat Muse de Queen/Pink Floyd/Chopin/Rachmaninov van deze tijd is.

Music-Master kan wel een Guiding Light gebruiken.

Hmm, nee hoor, ik kan me prima voorstellen dat dit album bij iemand compleet verkeerd kan vallen. Het ligt er allemaal erg dik bovenop, en voor sommige mensen gewoon teveel.

The bigger the better, in everything. Dat is mijn levensmotto en daar past The Resistance prima in. I like it! I like it!

voor al de eerste drie nummers zijn geweldig