New Musik - From A to B (1980)

New Musik; ik blijf ze vergelijken met A Flock Of Seagulls; ook zo’n band die het moet hebben van de nummers, en niet van de uitstraling, al hebben daar de songs een hoger nivo.

Straight Lines heeft wat van de commerciële OMD in zich.
In Sanctuary hoor ik Aztec Camera wel in door. Het doet allemaal wat onschuldig en zomers aan. Toch wel een beetje niks aan de hand muziek.

A Map Of Youvind ik muzikaal allemaal wel oke, maar toch is de zang hier wat aan de slappe kant, blijft niet echt hangen.
Bij Science heb ik ook niet echt het gevoel dat ik er warm of koud van wordt.
On Islands blijkt helaas ook zo geweldig te zijn; daar doet die pratende jongen met zijn gepreek ook niet echt veel aan.

Maar ik weet wel dat na deze 3 mindere nummers zo de twee hoogtepunten van dit album komen. Als eerste This World Of Water, dit swingt van alle kanten; zelfs de rare geluidjes tussen door zijn niet storend. Ik krijg echt zin om te gaan dansen. Hier krijg ik nu echt een Feel Good gevoel van. Eigenlijk heb ik ook vanwege dit nummer dit album gekocht. Op het moment dat het album dreigt in te kakken komt dus de redding.

Het tweede hoogtepunt is absoluut Living By Numbers, mooi vrolijk melodietje, en ondanks dat hij minder dansbaar is; is hij wel pakkend. Het refrein zing ik onbewust gelijk al mee (is dan ook wel een vrij eenvoudig refrein; maar och wat geeft het).

Het intro van Dead Fish (Don’t Swim Home) duurt me net een stuk te lang, en ik snap ook niet wat de toevoegende waarde daar van is. Doet afbreuk aan de rest van het nummer.
Adventures is helaas ook weer een stap terug, de drum is het gewoon net niet.
The Safe Side begint met een vals intro, en komt gewoon ook niet echt op gang.

Missing Persons is echt het dieptepunt van het album. Ik denk dat het slim is als je dit nummer schrijft, om je als vermist op te geven, en ergens onder te duiken. Blijkt het ook nog het langste nummer op From A To B te zijn. Die vreemde break halverwege het nummer snap ik al helemaal niet; lijkt onderhand op een misdruk; opeens wordt er een nieuw nummer in gestart.

She’s A Magazine opent veel belovend, en inderdaad, dit is een lekker nummer. De keyboard partijen komen hier goed tot zijn recht; een beetje het pianootje van Vienna van Ultravox er door heen. Leuk.
Met Sad Films wordt afgesloten, en dit nummer is ook helemaal niet verkeerd; maar echt bijzonder ook weer niet

Vanwege twee erg mooie nummer; waarvan een echt tot de top hoort van wat er aan singels in de jaren 80 is verschenen krijgt dit album van mij toch nog 3 sterren. Een album wat aardig begint, en aardig afsluit. Maar waar toch ook wel de nodige missers op staan.

Erg leuke plaat die ik vroeger op samen met de eerste plaat op een cassettebandje had. Bandje is kapot gegaan en daarna vergeten...
Nu weer terug en ondanks ik geen synthi-man ben wel erg leuk door de erg sterke melodieën. Nu weet ik ineens waarom ik Autopulver (Vapor Trail) toen ook een leuke cd vond.

Verslavende plaat gewoon! Zeker op een zonnige dag als deze. The Beatles van de synth-pop, maar dan met het sex-appeal van een bundel prei, but who cares!
Ok, mijn vriendin ziet liever deze man bezig en wie kan haar ongelijk geven

Anyway,... mijn favorieten van dit lekker plaatje zijn Living By Numbers, Sanctuary, Straight Lines, Dead Fish (Don't Swim Home) (enkel jammer van die onnodig lange intro) en This World Of Water. Allemaal 5* nummers imo

/edit: Ik zie nu pas dat ze ook nog twee andere platen gemaakt hebben
Snel naar op zoek, dus!

FROM A TO B (1980)

Straight Lines is een binnenkomer van formaat.
Strak in het pak synthpop en de debuutsingle van New Musik.
Old school Nits. Ik hoor het ritme van Out of Suburbia er doorheen patsen.

Sanctuary (een vierde single zowaar) doet een frisse britpop wind
doorheen het album waaien. De poppetjes aan het dansen.

Een sferische intro kondigt een tempowijziging aan.
A Map of You (mooie metafoor) is bijzonder fraai gearrangeerd.
De muziek van New Musik gaat zelden vervelen: een lust voor het oor.

Science is iets te strak om lang na te zinderen.
Maar als albumtrack op zo'n kwaliteitsplaat bevredigend genoeg.

En dan is er het werkelijk sublieme On Island.
De b-kant van Straight Lines weet ook emotioneel te pakken.
From A to B is vooreerst plezierig om naar te luisteren, maar hier
krijg ik toch even de nostaligische krop in de keel ... early 80s.

Kant 2 opent met het bekendste hitje van New Musik.
This World of Water piept zich hoekig doorheen de speakers.

Daarna kondigt zich de tweede single aan.
Living by Numbers is een erg potente radioklant.
De muziek op dit album heeft compositorisch een voet
in de jaren 60 pop. De arrangementen zijn puur 80s.

Blaffende honden bijten niet. Dead Fish (Don't Swim Home).
Met een lange, maar erg mooie intro die het muzikale spectrum
van de band verbreedt. Dit is meer dan happy synthpop.
Hier experimenteren muzikanten met een ziel.

Adventures is opnieuw een avontuur voor de oren.
Puntige bas en gitaar vormen ook nu weer de basis.

Op The Safe Side klinken de gitaren meer op de voorgrond.
Een aardige afsluiter van een heel fijne plaat als u het mij vraagt.

Van de bonustracks is vooral She's a Magazine het onthouden waard.

Graag 5 sterren voor de orginaliteit, de frisheid en het luisterplezier.

De enorme rijkdom van deze plaat wordt voor mij veroorzaakt door het contrast tussen de afstandelijke invalshoek (het "mathematische" perspectief van de teksten, de strakke vierkwartsmaat, het patroon van herhalingen, de stug doorwerkende drums) en de emotionele onderstroom (teksten over zoekende of wanhopige individuen, kleurrijke en vaak warme toetsenpartijen, effectieve hoewel soms bijna verborgen akoestische gitaren, de kwetsbare stem). En natuurlijk de basis: een schijnbaar bodemloos reservoir van ijzersterke melodieën.

Daaraan toegevoegd een element van vervreemding (vervormde stemmen op Straight lines en This world of water, gehijg op A map of you, de verschillende stemmen van "de man in de straat" op Living by numbers, het plotseling stilvallen van de muziek op Dead fish (don't swim home), het "optrekken" van de toonhoogte op The safe side), alles voorzien van een heerlijk licht en helder geluid en bovendien met een enorm hoge draaibaarheidsfactor.

Eén van de leukste platen uit de jaren 80 van een band die in de meeste historische overzichten helaas ontbreekt.