Alice in Chains - Black Gives Way to Blue (2009)

weet je?
het is gewoon eng.
ik zet deze cd vanmorgen op en.... alsof ik weer 18 ben en het weer 1994 is ofzo.

knap hoor.

ik had al gelezen dat het weer "echt AiC was" maar ik dacht van whatever joh, je moeder

maar het is dus ECHT zo.
indrukwekkende plaat

Ik dacht toch dat er eentje wel was overgestoken en daar gaat dit album toch ook wel over. Dus is het wel iets serieuzer dan je hier schetst.

Je hebt helemaal gelijk: ik heb mijn tekst weggehaald.

AMG is hier ook enthousiast over. Dan is het zeker voor 80% een feit dat deze come-back uitermate geslaagd is.

Ik vind trouwens dat deze plaat wat lavert tussen Facelift en Dirt en daarbij de smerigheid van Tri-pod en de flair van Sap/Jar Of Flies meekrijgt.

When the Sun Rose Again is éigenlijk gewoon The Fall - How I Wrote Elastic Man

Kortom ze hebben gewoon goed hun eigen muziek bestudeert. En daar de beste essentie uit gehaald.

Alice In Chains blijft Alice In Chains.

Als er één ding duidelijk is dat dit album wel erg griezilig dicht bij de sound van Dirt komt. Ik kan het wel waarderen, van alle CD's uit de grunge tijd is Dirt alttijd mijn favoriet gebleven. Deze sluit daarbij naadloos aan en de tijd zal leren of ik deze net zo ga waarderen als Dirt. Voorlopig laat me ik me weer lekker onderdompelen in de tragische sound van Alice In Chains.

Aardige plaat, maar had er meer van verwacht.
De nieuwe zanger valt niet tegen, maar is ook weer niet zo heel bijzonder. Op youtube staan opnamen met Phil van Pantera op zang, wat mij betreft had dat de nieuwe zanger mogen worden, in plaats van deze. Maar helaas, niet alle wensen komen uit.

en wie had dan de zanger van Down moeten worden, he? Nou? Nou?? Nou wie dan???

Ik vond Anselmo afschuwelijk zingen in dat nummer Would
Zijn bereik komt nog niet tot aan de knieën van dat van Staley (en van Duvall)

De laatste jaren overschat hij zichzelf enorm
Wat hij op de eerste Down cd deed vond ik meesterlijk, Pantera style dus.

Phil was toen in een zeer slechte periode en had zeer zware rug operatie voor de boeg of achter de rug, wil ik even kwijt zijn.

normaal gesproken mogen Staley en Duvall samen nog niet eens Phil zijn kont kussen qua soul, power, bereik en charisma

Mwoah, Duvall misschien. Maar Staley toch echt niet hoor.

Ik had eigenlijk het gevoel dat ik Alice in Chains wel een beetje gehad had.

Gisteren in de kroeg hoorde ik ineens een heel vet nummer, ik wist gewoon direct dat het Alice in Chains was. Check My Brain, heerlijk loom nummer.

Toch de CD binnenkort maar weer kopen, jeugdliefde denk ik.

Man, je praat alsof je 30 bent, ale een hele muzikale evolutie achter de rug hebt en de grunge periode persoonlijk hebt meegemaakt.

Tuurlijk heb ik de grunge periode niet bewust meegemaakt, maar o.a. met grunge begon voor mij mijn interesse voor muziek. Alice in Chains was één van de eerste bands waar ik een CD van had etc.

Ik ben de 30 gepasseerd wat volgens mij niet betekent dat ik "een hele muzikale evolutie" achter de rug heb hoor. (zo'n ouwe lul ben ik nou ook weer niet)
Heb de grunge periode wel bewust meegemaakt, en eerlijk gezegd dacht ik dat ik er ook wel een beetje klaar mee was anno 2009.
Pearl Jam maakt tegenwoordig wel erg middelmatige pop/rock, the Melvins moeten kennelijk geremixed worden, Chris Cornell is al helemaal diep gezonken met z'n R&B aspiraties, terwijl de Foo Fighters komen met een enigszins pretentieuze "best of"......
Even dacht ik dat het om "the best of the rest" ging, maar deze plaat van Alice in Chains gaat daar gelukkig ruimschoots overheen.
Ik vind het heel knap dat ze in 2009 met zo'n goeie plaat komen, en ik verwonder me er elke keer over hoe jaren 90 hij klinkt.
Dit maakt het geheel overigens niet minder relevant, maar dat hoef ik tot mijn grote tevredenheid niet eens toe te lichten. Gewoon een kwestie van deze plaat opzetten.

Ik heb heel de grunge periode meegemaakt en er kwam voor mij maar één goede band uit, dat was Bush. (Vooral hun razorblade suitcase is geweldig)
Nirvana kon me toen niet zo boeien, noch Pearl Jam en alle spin-offs

En zoals ik hier al eerder zei, AIC behoort helemaal niet tot het grunge gebeuren.
Metal, zeg ik je

Bush de enige goede band dat de grunge heeft voortgebracht?
Weet je zeker dat je dat niet hier wilde posten?:
Overigen >> Algemeen >> Just a joke

Ja mee eens!

Opvallende mening inderdaad, maar ik moet zeggen dat ik vroeger ook wel liefhebber was van Bush. Hun eerste twee albums heb ik in de kast staan, al luister ik er nooit meer naar. Misschien vanavond nog eens doen.

Alice in Chains hoorde destijds ook gewoon bij het grunge-gebeuren...

Alice In Chains met ELTON JOHN? Eens kijken wat dat wordt..

Dacht ik eerst ook, maar het past enorm goed bij elkaar.

Metal? No way. Typisch geval van Hard Rock. Hooguit neigt het soms licht naar metal. Soms neigt het naar grunge, soms raakt de muziek van AIC bijvoorbeeld die van Nirvana (of andersom).

Met alle respect voor de muziek die zij in de jaren 90 maakte, dit kan nu echt niet meer. Het voelt allemaal al eens gedaan, gedateerd en de schaamteloze imitatie van de originele zanger is om plaatsvervangende schaamte van te krijgen.
Toch klinkt het bij tijd en wijlen nog wel oke, hoewel een dikke 54 minuten veel te lang is voor dit album.
Conclusie; als ik Alice in Chains wil horen zet ik Dirt op en niet deze flauwe kopie.
*2.

noemen ze dat niet een paradox?

Als jij een nieuwe vriend of vriendin krijgt ben je toch ook nog steeds jezelf, en niet een schaamteloze kopie van jezelf?

Slaat kant noch wal. Of laat ik het even wat vriendelijker formuleren; ik begrijp die vergelijking niet. Muziek is niet te vergelijken met personen. Als je na bijna een decennium op de proppen komt met een album verwacht ik niet dat je hetzelfde truukje weer gaat herhalen mét een zanger die de unieke sound gewoonweg gaat nadoen.
Dit is immers al beter gedaan en vind ik redelijk schaamteloos. Het komt op mij over als een reuniebandje die nog 1 keer van de glorie van weleer gaat genieten.
Daarbij moet ik vermelden dat het absoluut allemaal niet slecht klinkt, maar in tien jaar een beetje vernieuwing vind ik absoluut niet teveel gevraagd van een van de rockiconen van de jaren 90.

Eerder een pleonasme

zucht, ik word oud.........