Alice in Chains - Black Gives Way to Blue (2009)

Iets zegt me dat je niks op hebt met de Grunge-stroming. (Want een stroming, dat was het. Geen genre, en daar blijf ik bij!)

ik ben geen reguliere gebruiker van deze site maar ik vindt het altijd wel heel 'errug' leuk om hier de commentaren op albums te lezen

ik had dus wel even het gevoel dat ik het
volgende moest recht zetten.

inderdaad hadden Nicholas123 en pinjo ergens gelijk ;
ik was min of meer vergeten hoeveel de stem van
Cantrell van invloed op de muziek van aic was.kijk,in mijn herinnering is zijn stem meer van de nummers als Don't Follow of would.
zachter,rustiger (en dan kwam de super 'zeur' stem van staley die zo'n stempel op de muziek drukt).
nou ,ik draaide toenvallig vandaag -eindelijk- weer eens
Dirt (album) en dan hoor je (vooral) in een nr als bv Damn That River wel de jank
{sorry weet hier geen andere benaming voor}
in de stem van Jerry Cantrell.

dus inderdaad,dat was waarschijnlijk hetgeen wat me raakte in het nr wat ik had geluisterd (private hell) . inderdaad, de stem van cantrell.dat gaf me het oude AIC gevoel.en aangezien zoals ik al zei AIC veel voor mij betekende toen ik 16 /18 was gaf het mij kippenvel.
dus ik ben t eens met bovengenoemde heren

over het nieuwe album,daar wou ik eigenlijk nog wat over zeggen maar ik lees net
dat SirNoodle percies mijn gedachte verwoordt.
AIC was altijd vooral tekstueel en qua zang heel anders,donkerder als "genre" genoten uit die tijd.
de nieuwe plaat van AIC vind ik op zich niet eens slecht,maar niet AIC.
de nieuwe zanger doet zijn best,maar zonder begeleiding van cantrell brengt hij geen AIC gevoel.nergens.
hij brengt de band voor mij dan af en toe meer naar het niveau
van bands als incubes.hij zou volgens mijn mening meer passen bij zo'n nu metal band -> no offence,ik wil niemand op de tenen trappen hier
ik vindt het nieuwe album meer een teleurstelling als je de vorige albums mee rekent.de 'zwaarte ' is eraf.

een paar nummers vindt ik trouwens wel lekker,oa:private hell en ook Acid Bubble.
Acid Bubble lijkt trouwens best af en toe op een nummer van facelift volgens mij
bleed the freak ofz. ik weet niet,dat "jank" stuk ha ha
oke,1 flesje wijn teveel.

cheers people.

metal? serieus?

private hell vindt ik btw een beetje down in a hole lol

Ja, metal, laat me effe verduidelijken

Wat betreft grunge, het is nooit mijn ding geweest en ik beschouw het meer als een genre dan een stroming, wat dat laatste ook mogen betekenen

Grunge was voor mij Stone Temple Pilots, Pearl Jam, enz.
Niets verkeerd met die bands, maar in die tijd was ik er niet mee bezig.

Metal daarentegen wel en ik vond altijd dat AIC meer naar de metal aanleunde. Het goede, echter, was dat je ze nergens 100% kon bij duwen. En dat maakt hun apart.

Maar Facelift, Dirt en ook wel deze nieuwe hebben veel metalriffs en technieken aan boord.
Ook Staleys "jank" zoals hier wordt genoemd is toch wel wat rauw voor een grunge band.

botweg niet mee eens, vanaf de eerste noten herken ik het als Alice in Chaines, alsof de tijd (in de tussentijd 14jaren) was blijven stilstaan.
Dat wel, en vooral : genieten.

Ik vind het ook van wel. Bands als Nirvana, PJ, STP, Soundgarden hadden toch wel een soort van popi uitstraling. AIC was altijd rauw, puur en simpelweg té edgy voor de meeste niet-echt rockfans.

Valt me niet tegen!
Ik zag er echt tegenop om deze plaat te luisteren, zo zonder Layne.
Maar tot nog toe luister ik er graag naar, doet toch weer dat 'oude' gevoel boven komen. Toch 1 vd eerste bands die ik echt goed vond lang geleden...
Oke helemaal AIC zal het nooit meer worden en dat hoeft ook niet.

Ik luister graag terug naar de oude platen en zwijmel dan lekker weg.

Dit is gewoon een extra hoofdstuk en het bevalt prima.
Fijne harmonieuze samenzang en heerlijke gitaarpartijen!!!

Mijn excuses voor diegene die weinig tot geen Engels kunnen, maar deze review ga ik niet herschrijven in het Nederlands, aangezien dit nog vol emotie zat en ik dat niet meer kan nabootsen zo 123:

WOAH, this is totally scary!

Hope, a new beginning
Time, time to start living
Just like just before we died

There's no going back to the place we started from.


Thats said in the first song of the album. A statement that hits me hard, very hard, cause yeah, its true. Lyrically one of the best songs, and therefore the more emotional, of the album.
What shocked me even more is that this album sounds like AiC. Like their best b-side material they never wrote. Yeah, Layne brought emotion in the music, but Jerry IS the music, arrangements, harmonic lines. A conclusion I have to make after hearing this album, cause this sounds like Dirt, without much of the depression and heartfelt singing that Layne gave it. Maybe thematically more like Facelift, I alwas thougfht that album was less depressing, more uplifting too, in tone and lyrics.

I was afraid of Duvall, if he took a big frontrole with the singing, what would happen. The obvious thing happened, the roles are switched now. Cantrell is more like the lead singer, while Duvall is doing Harmonics. Hurtms me too say this, but he is doing a decent job at it. Ofcourse, all the lines are written in whiney AiC fashion and Duivall can handle that, so he sounds a bit like Layne.

Truth be told, its good. Its dark, there's heavy riffage, spooky guitar lines and a very dense mood. Cantrell's singing is alot better then it used to be and Duvall is complimenting him nicely. Sure, I miss something, as said before. Layne's emotion is absent, and unless Duvall is going to be heavily traumatised by the death of his beloved teddy bear, or fame gets to his head and he gets totaly whacky, I never see him coming near to the emotion Layne brought to his delivery.
So, for now, this is an AiC with a more positive vibe, who is eager too move on. Well, musically its as good as ever and sometimes the lyrics shine trough also. (First and last 2 tracks) It still kinda leaves me with a weird taste, but sadly I cant say its bad!


bron: inmuseworld • View topic - Alice in Chains

Toch wel vet, dat vele oude helden die voor mij afgeschreven waren gewoon terug komen met erg sterke albums.
Om zo maar een paar te noemen.
Metallica kwam terug met het goede Death Magnetic.
Megadeth met Endgame.
Pearl Jam met Backspacer
Guns 'n Roses - Chinese Democracy en dan ook nog Alice in Chains. Ik vind het allemaal geweldig.

Pearl Jam is nooit teruggekomen wat mij betreft. Die blijven gewoon doorschijnen.

Stemmen doe ik later wel, en 't zal zeker een hoge stem zijn!
Heb het album een paar dagen in huis, gisteren voor het eerst geluisterd en de eerste indruk is: "wow! geweldig!!"...

En ik begrijp eerlijk gezegd niet waar sommigen zich druk over maken. De nieuwe zanger is geen Staley-kopie, en dat hoeft ook niet, heeft zijn eigen stem, maar anderzijds zit die stem er zeker ook niet heel ver vanaf! De stem van William DuVal gaat ook mooi samen met die van Jerry Cantrel !

Hoorde het album voor het eerst in de wagen van Seamus, onderweg huiswaarts na het Evergrey-concert in Charleroi. Seamus zei me niet wàt er op stond: meteen herkende ik die sound: "hey, is dat Alice In Chains?". Eerste indruk was toen: waauw. Tweede indruk bevestigt dat...
Voorlopige hoogtepunten: "Acid Bubble", "All Secrets Known" en "Your Decision"...

Punten geven, en evt. nog bijkomende indrukken weergeven, doe ik dra.... Maar de eerste indruk is alvast super positief... Misschien wel "de comeback" van de laatste jaren, en ik durf voospellen dat dit album hoog zal scoren in menig eindejaarslijstje...

Ik ben het hier helemaal mee eens. Dit album heeft in ieder geval weinig met grunge te maken: dit is hard rock wat leunt richting metal. Dit lijkt eerder op Metallica dan op Pearl Jam.

Kom op....je hoort gelijk dat het AIC is. Goed album van een band waar ik niets meer van had verwacht.

Ik heb nooit echt iets gehad met Alice in Chains, met deze plaat hoop ik ze in ieder geval op een of andere manier te ontdekken...

Klinkt zeker zeer zwaar maar toch een prachtige stem van de zanger...

Het nog vrij als "de oude" AIC, maar ik denk dat dat komt doordat Layne's plaats is overgenomen door Cantrell en Cantrell's oude plaats door DuVall. Ik had verwacht dat DuVall Layne's plek over zou nemen, maar het klinkt goed en dit behoudt meer de authentieke AIC-sound.

Eigenlijk klinkt het meer naar het solowerk van Cantrell, dan naar "de oude" AIC. Die soloplaten kan ik iedere AIC fan trouwens aanraden.

En na 18 keer luisteren verslapt mn aandacht toch een beetje.. op naar 20 november

Damn, is dit even genieten!

Ik had nooit gedacht dat ze met 'die nieuwe' het oude Alice in Chains-gevoel zouden kunnen laten herleven, maar ik had het verkeerd; het is ze gelukt!

Nummers als 'Check my Brain' en 'Your Decision' geven me precies dat gevoel dat ik lang geleden kreeg toen ik 'Dirt' voor het eerst luisterde. Kippenvel!

Het is soms nogal zwaar te verteren. Dat vind ik jammer: op een paar nummers een net iets minder zware gitaar- en basbasis gebruiken en je hebt een wereldalbum. Zoals op Check My Brain & Private Hell.
De songs zijn namelijk bijna allemaal goed tot steengoed. Voorbeelden van nu al steengoed zijn All Secrets Known & Last of My Kind.
Alles bij elkaar toch zeker de moeite waard deze 'we are back' release van Alice in Chains.

Man, een album als deze moet blááááááázen!!! Gitaren en bas en whatever weet ik veel horen gewoon te knallen!!

Probeer deze al een hele tijd uit mijn cd speler te halen...lukt niet!

Wat een plaat en geweldige come-back, eerst zat ik hier helemaal niet op te wachten, maar ik ben wel blij dat ze weer terug zijn.

Een mooie ode aan Layne Staley.

Geweldige plaat !

De nieuwe single na Check my brain word you're decision.
Goede keus lijkt me.

Ja natuurlijk moeten ze knallen!

Ik heb het over de basisgitaren die mij soms iets te zwaar zijn. Dat gaat juist ten koste van de knallende gitaren: de gitaarsolo's verzuipen daarin. Die solo's hadden ze wat meer naar voren moeten halen bij de productie.

When The Sun Rose Again

It seems you prophesized
All of this would end
Were you burned away
When the sun rose again?

en Private Hell

I excuse myself
I'm used to my little cell
I amuse myself
In my very own private hell

Als dit niet als kippenvel door merg en been gaat dan weet ik niet meer wat wel...

Dit album is donker en zwaar, maar ze weten het:

...In your darkest hour, you strike gold...

Ik vind het een absolute verademing, vooral als je het vergelijkt met het over-the-top-gehypete Chinese Democracy-debacle van vorig jaar. En ik zat hier ook absoluut niet op te wachten! En dan doodleuk met een plaat komen die je de mond snoert en je flabbergasted achterlaat.

Wat mij betreft DÉ plaat van 2009 en zeker een van de beste 5 platen van de afgelopen 10 jaar!!!

RESPECT!!!

HULDE

Dit klinkt zeker als een topplaat.

En tegen al mijn verwachtingen in, is dat het ook!

Ja de teksten spreken voor zich wat betreft het thema.

In dit filmpje hebben ze het ook over Staley.
YouTube - Alice in Chains: Black Gives Way To Blue - The Interview