Editors - In This Light and on This Evening (2009)

Voor de fans, een leuk stukje :

nrc.tv - rocks - Editors


Ik heb het album nog niet beluisterd maar wat hier te horen is (fragmenten In This Light en The Big Exit) bevalt me wel.
Ik denk niet dat het een even grote tegenvaller zal zijn dan de laatste Bloc Party.
En anders (voor de zoveelste keer) Dragons! Dat kan je gewoon niet slecht vinden als je van Editors' sound houdt.

Editors......... het debuut was natuurlijk een alleraardigst plaatje ook al hoorden we niet echt iets nieuws. De opvolger eigenlijk hetzelfde laken een pak en heel eerlijk gezegd had ik niet verwacht hierna ooit nog interesse te hebben voor deze band. Twee albums waren genoeg wat mij betreft.
Maar album nummer 3 bleek een single te hebben die opviel door een ander geluid. Over de synths op Papillon is al aardig wat gezegd en ik behoor tot het kamp die dat wel kan waarderen. Hierdoor kreeg ik enorme belangstelling voor In This Light and on This Evening en werd het een album waar ik zowaar naar uitkeek.

In This Light and on This Evening mag als titeltrack openen en heeft een Bowie-achtig sfeertje. Ik moest ineens aan Cat People (Putting Out The Fire) van the thin white duke denken alleen dan wel van een veel mindere kwaliteit en zonder die intense opbouw (ik praat over de versie die te vinden is op Quentin Tarantino's Inglourious Basterds). Niet echt een spectaculaire opener maar het belooft toch aardig wat.
En dan begint Bricks and Mortar. Wat klinken die synthesizers hier pijnlijk slecht zeg. Alsof ik naar zo'n tiener b-film uit de jaren '80 zit te kijken of aflevering 538 uit Miami Vice. Nee, dat pleit niet voor Editors zullen we maar zeggen. Het enige echt positieve is dat ik er toch wel een kenmerkend Editors liedje in hoor maar dan moet ik die dikke electronicadrab er wel vanaf schuiven. Duidelijk een geval van 'jammer' en daarbij duurt het nummer ook gewoon te lang voor mijn oren.
Papillon heb ik een enkele keer gehoord en gezien en daar heb ik het snel bij gelaten. Ik wil graag dat vooruitgesnelde singles onderdeel van het geheel blijven en dat gebeurt niet als je ze tot in den treure beluistert. Wat mij de eerste luisterbeurt opviel was het Depeche Mode/New Order-achtige geluid. Dat vond en vind ik geen slechte zet. Het nummer weet mij wel te pakken vanwege zijn pop-uitstraling. Ja, ook hier wel die soms wat lelijk klinkende synths maar nu kan ik ze goed hebben en nu ik het hele album heb beluisterd vind ik dit nummer nog steeds erg goed. Het is er in elk geval de oorzaak van geweest dat ik deze cd blind in bestelling heb gegooid een tijd terug.
You Don't Know Love lijkt ook al zo'n trip terug richting jaren '80. Op zich niks mis mee, maar dit mist toch wel diepgang. Te vluchtig, te oppervlakkig, te nietszeggend. Jaren '80? Dan wel de 'foute' kant er van. Wat me wel opvalt is dat ik de gitaren niet echt mis.
The Big Exit doet me heel erg sterk aan nummer denken waar ik maar niet op kan komen. Misschien komt het ooit nog eens..... Tom Smith verlaat hier zijn donkere baritongeluid om af en toe over te gaan op falsetto. Er hangt een dreigend toontje in dit nummer maar daar staan de mannen bekend om, helaas doen de electronica dit hier en daar toch iets teveel teniet waardoor het dreigende eigenlijk iets lulligs begint te krijgen. Ik ben er in elk geval nog niet uit met dit nummer. Het heeft zo z'n krachtige momenten maar er bestaat ook nog de nodige twijfel van mijn kant.
The Boxer heeft een licht kabbelende electronische piano als ondergrond met daaroverheen grote vlagen synths die er overheen vallen als een ietwat verstikkende wollen deken. Op de één of andere manier doet dit nummer me weer wat meer ondanks het feit dat je zit te wachten op een climax die uitblijft. Zijn het dan toch die gitaren die het hem hier doen?!
Op Like Treasure vervullen de synthesizers meer een rol op de achtergrond. Hier zijn ze in elk geval een stuk minder opdringerig op een enkel stukje 'solo' na. Het klinkt wat zweveriger allemaal en op zich vind ik dit wel best zo. Ik stoor me in elk geval niet aan het geluid dat ze voortbrengen en dat is ondertussen al heel wat.
Eat Raw Meat = Blood Drool is natuurlijk een maffe titel maar gaat dat ook op voor het nummer zelf? Het valt wel op moet ik zeggen. Zo lichtvoetig hebben ze volgens mij niet eerder geklonken en ergens is het nog catchy ook. Dan maar minder donker, dan maar een andere richting; hier kan ik nog wel wat mee alhoewel ik verwacht dat dit misschien wel het meest controversiële nummer van dit album zal blijken te zijn: sommigen zullen er van gruwen, anderen gaan dit erg leuk vinden. Ik neig dan toch meer naar het laatste. En zeg ik iets heel engs als ik hier Sugababes in hoor? Vooruit, het alternatieve broertje ervan (wees mild voor me als je dit gaat quoten ).
Ergens ben ik blij dat dit album slechts 9 nummers bedraagt. Walk The Fleet Road is een prima, lichtvoetige afsluiter met Depeche Mode-sfeertje en doet me een beetje aan a-ha denken (The Sun Always Shines on TV blijft maar door mijn hoofd malen).
Oei, wat zeg ik daar nu weer: na Sugababes nu ook al met a-ha komen aanzetten. Tja, het is natuurlijk allemaal 'bij wijze van' maar eerlijk is eerlijk ; daar schuilt natuurlijk wel wat waarheid in.

Heb ik spijt mezelf te hebben laten gaan door slechts 1 nummer waardoor dit album al lang en breed in bestelling staat?
Ja en nee. Er staan een paar aardige momenten op dit album tegenover een paar draken.
Vernieuwing is leuk maar het pakt helaas niet altijd even goed uit. Teleurstelling? Ik denk het wel; mijn verwachtingen waren na Papillon opeens erg hoog geworden en misschien dat het daardoor net even wat harder aankomt. Toch wil ik het album het voordeel van de twijfel geven met een 3,25* die ik afrond naar boven, beseffende dat 3,5* misschien wat aan de hoge kant is. Laat de tijd straks maar echt beslissen of dit bijgesteld moet worden naar beneden (naar boven kan ik me nauwelijks voorstellen).

Een behoorlijke anticlimax. Ondanks dat ik totaal geen problemen heb met het elektronische an sich heb ik zeer weinig gevonden om over naar huis te schrijvenop dit nieuwe Editors album. De nummers zijn, op een enkele uitzondering na, totaal niet catchy. Het tempo ligt ook veel te laag. Ik heb altijd al vrij weinig op gehad met de rustigere Editors nummers. Nee, dit gaat niets worden ben ik bang. De enige positieve noten die ik hoorde zijn Papillon en Eat Raw Meat. Al het andere is zo weer mijn andere oor uitgedruppeld.

Ik luister nog steeds meer naar de eerste 2 albums. Ik vind het erg jammer dat ze overgestapt zijn naar deze stijl. Papillon blijft daarentegen wel een erg goed nummer. Maar ik mis de gitaar sound, die zo mooi aanwezig was bij de vorige albums. En toch vind ik het wel gewaagd van de mannen om naar een andere muziek stijl te gaan. Maar persoonlijk vind ik dat ze mis hebben gegokt.

Ik heb het album nog niet beluisterd maar was na twee albums en een optreden in 013 al wel tot de concusie gekomen dat het "zo" in iedere geval niet langer kon. Hoe fraai ik ook het gitaargeluid vind, de verrassing is er na twee albums af en een en ander begon me wat al te eenvormig te klinken. Goede stap dus om het over een andere boeg te gooien. Of dat ook geleid heeft tot een leuk album moet ik nog ervaren. Ben in ieder geval nieuwsgieriger dan wanneer het meer van hetzelfde was geweest.

Daar heb je helemaal gelijk in! Nog zo'n album had artistiek gezien een flop geweest. Misschien commercieel leuk (Denk aan het ubersaaie Kings of Leon die nog wel eens een trucje te lang herhalen) maar Editors heeft denk ik meer in zich.
Dat hoop ik ook, heb het nieuwe album nog niet gehoord. De single vond ik in de eerste instantie wel irritant maar ik moet bekennen dat ik hem langzaam aan wel ok begin te vinden. Ben benieuwd naar de rest!

Opvallend dat je dit nummer lichtvoetig noemt. Ik vind dit juist een van de donkerste, beklemmendste nummers op de plaat. Raar hoe je perceptie van een nummer ondeling zo kan verschillen. Ik denk wel dat je gelijk hebt dat dit een van de controversiëlere nummers van de plaat gaat zijn. ik vind het juist een van de interessantste nummers tot nu toe.
De andere nummers moet ik nog even flink laten inzinken (de synthesizers zijn inderdaad wel erg fout jaren '80). Bricks and Mortar sprong er voor mij wel meteen boven uit. Stem volgt nog.

Bah bah bah, wat is dat refrein van Eat Raw Meat = Blood Drool slecht zeg. 3 luisterbeurten is te vroeg voor een conlusie maar ben nog totaal niet onder de indruk. Nummers die eruit springen zijn voor mij Papillon( vond hem eerst matig, maar toen ik hem gisteren op het album weer hoorde kon k het opeens een stuk beter waarderen) en The Boxer. Ik ga hem nog 2 keer rustig in zijn geheel luisteren en dan hoop ik dat ie al wat beter klinkt.
Laten we dus maar hopen dat dit album een groeier zal gaan zijn...

Was een tijdje geleden dat ik zo uitkeek naar een album. Maar na de eerste luisterbeurt werden mijn hoge verwachtingen bijgesteld.

Altijd gevaarlijk, zo'n hype. Nog maar een paar keer rustig luisteren, bevalt tot nu toe goed, maar niet super.

een gedurfde 4 als openingsscore...

een uiterst volwassen plaat, met prachtige "understated" vocals en ditto songs

niks geen overbodige "uitbarstingen", wel ijzige poppy cold-wave keyboardtapijtjes met de heerlijk donkere bariton van tom smith er doorheen geweven...

Deze plaat kan mij enigzins wel overtuigen van de potentie die erin zit... Het is idd een aanpassing om deze jongens met echte 80ties synths te leren kennen maar het is zeker geen ontgoocheling voor mij.

Het is enkel te hopen dat ze niet een replica worden van Depeche Mode, want daar trekt het nu wel echt op.

the boxer is een f***ing pareltje van een song, gezegend met een heerlijk "klein" refrein...

favolied van de dag, quoi

Erg wennen, zeker niet slecht.
Het is allemaal een stuk toegankelijker geworden.

Ik ben het nu allemaal rustig eens aan het beluisteren. Dit valt me zeker niet tegen! Zonder voorbarige conclusies te trekken durf ik nu wel al zeggen dat dit (gelukkig!) een stuk beter is dan de laatste Bloc Party, Killers, Franz Ferdinand (en nog een aantal minder bekende rockbandjes die plots het synthvirus kregen).

The Boxer is erg fraai, ik hou wel van de ingetogen Editors sound, er hadden meer dergelijke nummers mogen bij zijn.

Titeltrack is lekker donker en dreigend, ook dat zit goed.

Bricks and Mortar zit ook wel snor, ben verbaasd door de kritiek van aERo op dat nummer, ik vermoed dat hij M83, Bat For Lashes, Cut Copy of Van She dan ook allemaal over de kitchrand vindt... De geluidskwaliteit is niet zo best tot nog toe, naar het einde toe lijkt het verdacht veel op dat New Order nummer met die kikkers (die 12'' waarvan de ingekorte versie op Lowlife staat, de titel ontgaat me).

Ik beluister nu The Big Exit, zéér Depeche Mode met een Cure One Hundred Years sound in de intro? Hmm het zit wel snor heb ik de indruk.

Dat refrein van Eat Raw Meat klinkt wel behoorlijk irritant, niet bepaald de beste Editors song. Editors' Mercury?

Het zijn slechts eerste indrukken, nog 1, maximaal 2 keer luisteren en dan wachten tot het in de winkel ligt.

Waar ze op hun vorige platen meer op interpol leken, vind ik het nu heel wat anders. Meer richting het oude post-punkwerk... Ook wat minder toegankelijk vind ik. Wel mooi.

Oke, ik ben totaal verkocht wat een album. uitgebreide review volgt.

Laat ik dan ook maar mijn eerste indrukken opschrijven. Ik vond de eerste twee albums niet zoveel aan (2 keer 2*), maar Papillon sprak me wel aan, dus ik was toch wel benieuwd. Bovendien kan ik het wel waarderen als een band het roer omgooit.

1. In This Light and on This Evening:
Lekker dramatische opener waarin beetje bij beetje de registers worden opengetrokken. De synths doen me af en toe een beetje denken aan zoiets als Vangelis. Aardige opener.

2. Bricks and Mortar:
Inderdaad oerlelijke synths en beetje saaie (en eigenlijk ook overbodige) electronica-effecten, maar als liedje verder wel okay. Refrein heeft wel wat, maar verder komt het nummer totaal niet uit de verf. Had ook wel wat korter gekund, al is het jammer dat het outro niet wat verder wordt uitgebouwd. Nu blijft het toch een beetje teveel binnen de lijntjes.

3. Papillon:
Een uptempo nummer dat zo op een gothic-feestje gedraaid kan worden. Nogal Depeche Mode-achtig ook, al mist het wel de emotionele diepgang van DM. Het valt me hier wel op dat ik niet zo gecharmeerd ben van de stemgeluid van de zanger. In eerste instantie was ik blij verrast door dit nummer, maar ik denk dat dit ook best wat korter had gekund.

4. You Don't Know Love:
Doet me een beetje denken aan achtergrond uit een 80s film. De synths in combinatie met de basgitaar zetten wel een typisch sfeertje neer.

5. The Big Exit:
Gaat eerlijk gezegd compleet langs me heen.

6. The Boxer:
Een wat trager, slepender nummer. Maar eerlijk gezegd kan het me niet boeien. Ik zit hier met de koptelefoon op en heb de laatste twee nummers een paar keer opnieuw op moeten zetten, omdat ik mijn aandacht er niet bij kon houden. Wellicht dat deze nummers zich op de langere termijn wel weten te nestelen, het subtiele gitaarwerk hier heeft wel iets.

7. Like Treasure:
Dit nummer is wat minder dichtgesmeerd met synths en dat is niet verkeerd. Het klinkt al meteen behoorlijk vertrouwd. Na een tijdje verslapt de aandacht wel weer, maar op zich een aardig nummer.

8. Eat Raw Meat = Blood Drool:
Vreemde titel. Het refrein is w el heel erg poppy, je zou er bijna een Macarena-achtig dansje bij verzinnen. Doet me denken aan een 80s pophit, maar kan even niet thuis brengen welke. Apart contrast met de electronica en het pianospel als het nummer op de dramatische toer wordt gegooid. Het eerste nummer dat echt verrassend klinkt wat mij betreft en daarmee het prijsnummer tot nu toe. Let ook op de "a-ha a-ha" op het einde.

9. Walk the Fleet Road:
Een ballad die me wat aan Depeche Mode's Condemnation doet denken, al mist dit nummer de soul. De genoemde vergelijking met A-ha kan ik me ook wel in vinden, zeker op het moment dat de zang wat hoger wordt.

Conclusie: Editors zullen wel nooit een favoriete groep van me worden, maar met dit album hebben ze zich wel terug in de kijker gespeeld bij mij. Al had het bij vlagen wel iets verrassender gekund: buiten de synths om is het geluid van de bands nou ook weer niet zo drastisch veranderd. Of het een blijvertje is, weet ik nog niet, dan moeten er toch wat meer kwartjes vallen.

De bands die jij noemt hebben toch wel een ander geluid. Ook heel erg 80s, maar het 'Miami Vice'-gehalte is toch wel een stuk lager.

Wat de geluidskwaliteit betreft: volgens mij is de lek een transcode, ik neem aan dat het originele album wel wat beter klinkt.

Zelden zo'n teleurstelling gevoelt na een eerste luisterbeurt.

Mm, ik ga em nog maar eens draaien.

Eerste 2 luisterbeurten:

- Te weinig uptempo "knallende" nummers
- Teveel bliepjes en gefriemel
- Gewoonweg saaie nummers.
- Irritante melodietjes
- Pokemonbeats in het 2e nummer (das een rare term van mij ja )


Hij gaat vast nog wel een puntje groeien, maar ik word er niet al te vrolijk van.

Deze plaat is zeker een verandering bij hun vorige redelijk succesvolle albums maar deze is in mijn ogen een tussenperiode. Misschien is dit niet het gewenste resultaat bij velen maar hierna komt dan wsl wel een beter aanvaard album.

'beter aanvaard' album, dat zeg je dan toch goed want kwalitatief is dit naar mijn mening geen teleurstelling en geen album om eens te beluisteren en vervolgens te deleten.

Dit lijkt mij een interessante stap in de progressie van deze band.

Gisteravond; eerste luisterbeurt > gedachten.. djeeez wat een dichtgesmeerd geluid en wat een k**kwailiteit. Opzoek naar een andere leak welke al een lichtelijk beter geluid liet horen, maar nog steeds was ik even geschokt door deze stap, ook al vond ik Papillon een erg sterk nummer!

Nu een aantal luisterbeurten verder en toch wel enigzins gedraaid in mijn mening.. het klinkt toch allemaal wel weer erg lekker! Nog een paar keer laten landen en dan zullen we echt weten wat het nieuwe geluid doet

Over die bands kunnen we aardig een discussie voeren, maar dat is hier de bedoeling niet.
Ik word het alleen maar een beetje moe dat mensen nog steeds praten over die 'lelijke en foute' synthesizersound van de eighties. Zelfs iets als La Roux kan ik wel appreciëren, zeker in vergelijking met veel pomuziek van nu.

Qua popmuziek is vooral dit decenium vreselijk, met die plastieken sound van Beyonce of Rihanna, die lachwekkende vocoder van 'superster' Kayne West of dat tot in den treure herhaalde blikjesgeluid van Timbaland. Neen dank U, doe mij maar een aha'tje en dan ben ik maar lekker fout bezig.

Niet dat ik alles met synths zomaar slik, want het wordt tegenwoordig vaak goedkoop, daarin sta ik je bij. Als voorbeeld neem ik nu dat nummer van Msterkrft en John Legend; tsja als ik zoiets hoor dan krijg ik plaatsvervangende schaamte.

Hiermee zullen fans afhaken, het blijft een moedige stap van Editors. Ik vind niet dat ze er zich goedkoop vanaf maken, wel integendeel. Echter als een nummer als The Big Exit anoniem voorbij glijdt, dan is dit wellicht niets voor jou. Ik had er ook wel mijn kop durven op verwedden dat dit niets voor jou zou zijn Herman.

Ik ben een jaren '80-tiener en heel veel synths uit die tijd vind ik wel degelijk goed en geweldig. Op dit album hoor ik helaas de vervelende variant er van (ja die goedkope films en series uit die tijd komen naar boven).
Ik vind de sound op een aantal nummers echt lelijk en die sound hoorden we in die tijd ook nogal eens.
Was dat geluid mooier dan had ik er misschien veel positiever tegenover gestaan. Duidelijk een verschil in smaak.

Dat laatste moet kunnen. Ach het is van nature een gitaarband, dan kan/mag je ook niet verwachten dat ze meteen dezelfde feeling hebben dan pakweg New Order of Depeche Mode. En ook die bands hadden hun mindere momenten en tracks, alleen staat men tegenover boegbeelden doorgaans iets minder kritisch dan tegenover jonge bands die al wat succes hebben gehad.

Bovendien snap ik de mensen niet die Editors ineens geweldig vinden of die de band nu ineens de rug toe keren. Het basisconcept is hetzelfde gebleven, de manier van schrijven ook, en of je dat nu door synths of gitaren begeleidt maakt volgens mij geen wereld van verschil. Bij Bloc Party was dat anders, zij bespeelden de toetsen vaak als kinderen en verloren de traditionele song helemaal uit het oog. Dit klinkt allemaal een stuk warmer en zorgvuldiger uitgevoerd.

Klopt, dit is zoals ik hierboven reeds suggereerde helemaal niet de moedige stap in het duister/waanzinnig experiment die de meesten hier er blijkbaar van willen maken. Same old, same old dus, met synths (die Editors doorgaans hanteren met de subtiliteit van een losgeslagen olifant in een porseleinenkast) die de ideeën-armoede die er reeds op hun 2e plaat was moeten verhullen. Veelbelovend debuut maar ik vrees dat het nooit meer wat wordt met dit bandje.

Het basisconcept blijft min of meer overeind maar er is toch die drastische verandering met de toevoeging van de synths erbij, die de sound nu domineert. De zang die blijft natuurlijk wel typisch Editors.