Editors - In This Light and on This Evening (2009)

Eric Corton zei op NRC-rocks dat hij juist van dit soort jaren-tachtig-muziek houdt in tegenstelling tot veel andere 'foute' vrolijke jaren-tachtig-muziek. Zelf heb ik de cd nu 3 x beluisterd maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de synths op dit album zelfs regelmatig iets vrolijks hebben. Ondanks dat zijn stem vaak met die van Ian Curtis wordt vergeleken is dit niet per se donkere muziek.

Wat ik hiervan vind weet ik nog niet helemaal. Het eerste nummer tevens titelsong ligt in de lijn van the Horrors wat positief is imo. Hierna loopt in het algemeen de kwaliteit van de songs terug. Alleen de eerste single Papillon steekt er op dit moment bovenuit. Als niet-Editors fan vind ik deze ontwikkeling niet per definitie slecht alleen echt liefhebber zal ik ook nooit worden ben ik bang...

Ja inderdaad, da's dan weer jammer. Hadden ze in één moeite door ook best elektronisch kunnen maken

Toevallig heeft Beyonce dit jaar één single uitgebracht die muzikaal enigszins raakvlakken vertoond met dit album: Sweet Dreams. De subtiele electropop van dat nummer bevalt me zelfs beter dan het bombast hier. Verder ben ik ook geen fan van haar (recente singles).

Muzikaal ligt dit album ook wel dicht bij een band als Depeche Mode en die kan ik wel goed waarderen, dus ik zal In This Light ook nog niet meteen afschrijven. Ik blijf wel wat moeite houden met het stemgeluid al hier.

een mooi album

na een paar keer goed luisteren erg leuk album, ook al vond ik de gitaar geluiden leuker. staan zeker een paar hele goede nummers op

voor nu een 3.5

Het is anders en beetje wennen, maar zeker geen slecht album. Heel erg Depeche mode. En heb verder van dit soort muziek gehoord, dat is natuurlijk persoonlijk. Er zijn wel een aantal nummers waar in de stukje wat vorlijker klinken dan bijvoorbeeld het gelijknamige openingsnummer.
Eat Raw Meat = Blood drool, papillon, You don't know love, Bricks and Mortar zijn denk ik wel voor mij hoogte punten. Maar ik blijf dit album nog even luisteren en wie weet hoe ik vind over 2 weken.

Momenteel éénmaal beluisterd, licht ontgoocheld. Het raakt me niet, wat bij de vorige platen wel het geval was.
Ik geef nog geen score, de geluidskwaliteit is niet al te best, wachten op de officiele release.

Ik sluit me volledig hierbij aan, maar went snel na een paar luisterbeurten.... Alleen 'You don't know love' vind ik wat minder.

Ben eveneens benieuwd wat de 5 bonustracks gaan brengen.

Na meerdere luisterbeurten pakt hij me nog niet zo als de twee voorgaande albums.
Toch hoor ik wel degelijk vooruitgang ten opzichte van de eerste luisterbeurt.
Het meest opmerkelijke punt ten opzichte van mijn eerste luisterbeurt is eigenlijk "Eat Raw Meat=Blood Droll", waar ik eerder aangaf het nummer te willen nomineren in de categorie "slecht nummer van een goede band" is het toch in de schaduw van 'tracks 2(!),3 en 6 uitgegroeid tot een van de (voorlopige) favorieten.
Ander grappig aspect is dat ik me bij vlagen weer terugwaan in de dagen dat ik mijn tijd met game-boy zat te verdoen, met name deuntjes uit de Pokemon-reeks en allerlei racespelletjes komen voorbij.

Ik heb de limited-edition besteld gisteren, hier zit ook nog een poster en een dvd bij .

Hm, na 1 luisterbeurt weet ik het nog niet. Het lijkt alsof ze in het spoor van Radiohead willen kruipen, de opbouw van de nummers en sterke seperatie van de instrumenten lijkt er behoorlijk op. Hetzelfde met het gegeven dat ze hun stijl steeds opnieuw proberen uit te vinden.
Qua muziek is het allemaal best solide, alleen de teksten vind ik hier en daar erg slap. Ik start op 3*

na 3 draibeurten moet helaas vast dat na 'end has a start', dat dit inderdaad 'start of the end' is. jammer, zwakke plaat.

Je bent nogal van de uitersten zie ik aan je stemgedrag

Ik vind het wel een lekker plaatje hoor. Na 4 luisterbeurten kan ik dat in ieder geval al zeggen. Tuurlijk, het is geen Back Room of AEHAS maar de nieuwe richting is absoluut geen verkeerde hoor. Het is nog te vroeg om een stem uit te brengen maar ik ben het niet met de meeste meningen hierboven eens. Ik vind het spannend, gedreven en interessant.

Hij word beter, hij word beter. Meerdere luisterbeurten lonen blijkbaar bij dit album. De synths en het gebrek aan gitaren vallen me nu wat minder zwaar. De zang komt nu wat meer naar voren, en die is best wel sterk!

Bij mij wordt hij ook steeds beter, ik krijg stilaan de zin om hem gewoon dagelijks te laten afspelen.

Wow, u heeft daar heus personeel voor in dienst?

Neen ok, af te spelen moet het dus zijn.

Dit moet een reclamestunt zijn.
Ze hebben deze "synth" versie van het album zogenaamd te vroeg laten lekken maar straks ten tijden van de officiele releasedatum komt de gewone gitaar versie uit!
Vervang de synthesizer geluiden door gitaren (en de computerdrum door echte drums) en je hebt een wereldalbum.

Toch is deze cd zeker niet slecht, na meerdere luisterbeurten valt alles langzaam op zijn plaats.
"You don't know love", "Papillon" en "The Boxer" zijn de uitschieters omhoog, "Eat Raw Meat" het dieptepunt.
"Like Treasure" heeft een erg hoog Coldplay ten tijde van X&Y gehalte, overige nummers zijn nog niet blijven hangen bij mij.

Verwacht dat live de nummers van deze cd een welkome afwisseling zijn tussen de gitaarnummers van de vorige 2 cd's.

Wat jammer ik begin wel enorm te wennen aan de synths.

Ik was al redelijk verrast door de single 'Papillon' en na het horen van wat andere nummers blijkt de hele plaat een 'toetsen-geluid' te hebben i.p.v. een 'snaar-geluid'.
Wauw, ik vind het bewonderenswaardig dat ze zo'n enorme koerswijziging doorvoeren en het klinkt zeker niet slecht. Toch raakt het me na 2 keer luisteren nog niet zoals 'An End Has A Start' nu, maar die moest ik ook een aantal keer horen voordat ik hem waardeerde. Dus: wat niet is kan nog komen...
Bijv. 'The Racing Rats' was zo'n nummer wat je keihard raakte, zo'n soort nummer heb ik op deze plaat nog niet gevonden...

Mooi derde album van Editors. Dat je moet wennen aan de nieuwe sound is een feit, maar over het algemeen vind ik de vervanging van de gitaren door de Synths zeker niet tegenvallen. In sommige nummers echter wordt er nog weleens geforceerd een vreemd geluid tussendoor gegooid. Wat mij betreft mocht dat achtwege gelaten worden (oa. in Bricks and mortar).

Papillon en Eat raw meat vind ik meest aanstekelijke nummers. Vooral de laatste blijft de laatste dagen maar rondzingen in mijn hoofd. Andere toppers: You don't know love, The Boxer, Like treasure en In this light and on this evening. Tot nu toe 4 sterren. Ben benieuwd naar de 5 bonusnummers.

Ben erg benieuwd naar hun concert in de Melkweg, waar ongetwijfeld ook enkele oude nummers gespeeld zullen worden. Lijkt me een mooie afwisseling tussen gitaar en synth.

In this light and on this evening is een zeer sterke opener; lekker duister.
Helaas gaat het album niet in die lijn voort.
Verder een prima album.

Eerste luisterbeurt beviel voor geen ene meter. De bronstige stem van meneer Smith in combinatie met de totale overdosis aan nogal lompe synthgeluiden doet kitscherig en enigszins lelijk aan. Ik ben helemaal voor verandering en ontwikkeling maar vind het jammer dat Editors zijn sterkste wapen zomaar overboord heeft gegooid; die prachtige Edgeriaanse gitaarlijnen! Waar zijn ze in hemelsnaam! Had prachtig gecombineerd kunnen worden met de nieuwe synthinbreng maar de heren zijn totaal doorgeslagen. En behalve de eerste 3 nummers (de opbouw van de titeltrack inclusief weerbarstige uitbarsting vind ik wel vet!) is het vooral ene oor in en andere er weer uit materiaal. Ik hoop dat ik net als bijvoorbeeld 808s & Heartbreak nog radicaal van mening ga veranderen en deze koerswijziging ga waarderen maar voorlopig kan ik er bar weinig mee.

Na een aantal luisterbeurten begint ie toch langzaam beter te worden.
The Boxer is veruit mijn favoriet, gevolgd door Brick and Mortar, Papillon en You don`t know love.Vind Eat Raw Meat = Blood Droll nog altijd niet beter geworden en in mijn opinie het slechtste nummer wat ze tot nu toe hebben gemaakt.
Ook doet Walk the fleet road me niks, en zijn dit dan ook de 2 grootste minpunten van het album. Heb mezelf ook voorgenomen om het niet meer te vergelijken met de 1e 2 albums, omdat ze nu een totaal andere richting zijn uitgegaan.

Ik begin met een veilige 3*. Zal denk ik nog wel gaan stijgen de komende tijd.

Met die mooie diepzware stem doet In This Light and on This Evening wel aan Joy Division denken. Hoe vaker ik het hoor, des te meer pakkend wordt het. Voor mij is dit wel het beste wat ze ooit gemaakt hebben. Keyboard partijen doen mij vreemd genoeg aan de Neue Welle denken. De opbouw naar de climax op het einde is magisch en hypnotiserend. Ik kan hem nu al probleemloos 5x achter elkaar horen.
De eerste tonen van Bricks and Mortar zijn vrijwel hetzelfde als Enola Gay van Orchestral Manoevres in the Dark. Toch wel een tegenvaller na die sterke opener, en weer doet het Duits aan.
Als er na White Lies een band is die dit jaar duidelijk terug grijpt naar het commerciële jaren 80 geluid, dan is het Editors wel. Voor mij echter minder pakkend.
Voor mij is Papillon een typisch Editors nummer. Hoor hier natuurlijk wel Blue Monday van New Order in, maar dat is op een prettige manier er in verwerkt. Toch werd ik niet gelijk gegrepen door de eerste single, hij is aan de lange kant en te veel herhalend.
Wat storend is bij You Don't Know Love is het hoge koortje er doorheen. Snap het nut hiervan niet helemaal. Voor mij duidelijk minder, en geen blijvertje.
Het valse orgel samplertje dat door het begin van The Big Exit klinkt maakt het origineel. Verder klinkt het muzikaal niet bijzonder. Ik mis een opbouw. Wat positief te noemen is, is de zang van Tom Smith; die duidelijk probeert meer uit zijn stem te halen.
Gelukkig maakt The Boxer weer veel goed. Hier worden de gitaren niet gemist. De keyboard wordt subtiel gebruikt. De song is op zichzelf staand al sterk genoeg en vraagt ook niet om riedeltjes. De wolken gaan open en de zon breekt door. Roept herinneringen op met het ondergewaardeerde Depeche Mode album A Broken Frame.
Like Treasure heeft de zelfde sfeer als de voorganger, maar is net wat minder sterk.
Van Eat Raw Meat = Blood Drool wordt ik vrolijk. Ben ik niet gewend van Editors. Feit is wel dat dit duidelijk bij de favorieten hoort.
Helaas bij de afsluiter Walk the Fleet Road beginnen ze weer met zo’n vervelend koortje. De hoge kerkachtige zang klinkt veel belovend; al moet ik ook wel aan A-ha denken; weer duidelijk Tom Smith die de boel hier draagt.

De genoemde A Broken Frame van Depeche Mode was een overgangs album; hopelijk is In This Light and on This Evening dat ook.
Ondanks de zeer sterke opener was mijn verwachting een stuk hoger; al sluit ik niet uit dat het gevoel nog moet groeien.

Ik hou er wel van als een band een verrassende move maakt. In die zin is 't te prijzen dat Editors afstand doen van hun traditionele gitaargeluid. Maarrrrrrrrrr...

Ik ga even een knuppel in 't hoenderhok gooien. Moke koos vorige maand voor de gevaarlijke combi van synthesizers en strijkers en komt daar m.i. redelijk (op enkele uitglijders na) mee weg.
Editors hadden dit album wellicht kunnen redden met strings. Die synthesizer-bombast verknalt nummers die in de basis denk ik best deugen. Ik verwacht dat het live straks staat als een huis, akoestisch ook. Maar als album gaat me dit niet boeien.

In Eat Raw Meat hoor ik wel érg veel Talking Heads. Imo met afstand het slechtste nummer van de plaat.

Ik zit anders ook niet echt te wachten op een Night of the Proms met Editors.

Ik wacht nog op de cd - om een goed oordeel te kunnen vellen, maar die Talking Heads da's idd een matig US bandje dat echt overgewaardeerd is.

Die eerste 3 nummers blazen mij werkelijk van mijn stoel. Wat een powerstart en synthgeweld! De gitaren hadden overigens ook voor mij niet rigoreus overboord gegooid hoeven te worden op dit album. Een goede mix had de veelzijdigheid van de band en van het album ten goede gekomen.
Desondanks een puik album die wat mij betreft weer een donkere glans over de band heen gooit die ze na hun vorige, te glad geproduceerde, album enigszins verloren hadden.

Ik hoor zelf véél meer Ian McCulloch in Toms stem dan die andere Ian.
Maar afijn, ik vind Pappilon al wel een heerlijk nummer en ben zeker benieuwd naar deze.

zojuist papillon gehoord en slechts een gedachte gaat door mijn hoofd. Moest dit nou zo nodig heren. verandering is altijd goed maar de sound wordt zo wel enorm synthetisch en koud. nee mannen pak alstublieft de gitaar weer op.



ik hoop het. want als de rest van dit album zoals papilon is dan zie ik de buien al hangen. regenbuien wel te verstaan.