Editors - In This Light and on This Evening (2009)

Tja ik vind het een leuke ontwikkeling, aloewel dat ik er van overtuigd ben dat er meer in zit dan wat we nu horen op deze plaat.

Hij gaat bij sommige cd-winkels komende donderdagavond vanaf 21.00 uur in de verkoop, de eerste kopers krijgen er gratis de cd-single van Papillon bij en een joekel van een poster. Het zal in ieder geval bij de Velvet Music winkels zijn !! Uiteraard hebben de eerste kopers ook de limited edition te pakken die 5 extra tracks bevat

Precies, ik geloof dat het potentieel van de elektrische 'sound' met deze plaat nog lang niet gehaald is.
Misschien is dit slechts het opstapje naar een werkelijk grootse plaat.

Ik ben overigens ook erg benieuwd naar de limited-edition.
Er wordt al uitgekeken naar een goede plek voor de poster (is hij echt zo groot?), verder is het te hopen dat de extra nummers nog wat toevoegen aan het album.

Al diegenen die nu lopen te zeiken dat het omzeep is met die synths hadden ook kritiek gehad als ze alwéér een gitaarplaat hadden gemaakt. Lang leve het luisterplezier....

Voor alle duidelijkheid: zeiken is de Nederlandse volkssport - mocht het ooit een Olympische sport worden halen we gegarandeerd gouden medailles (individueel, team en estafette). Nog niets in de brievenbus.

Gewoon geen aandacht aan besteden.
In die tijd kun je ook een nummer van dit album beluisterd hebben
'Like Treasure' is toch wel één van Editors' beste nummers.

Heeft niet zoveel met Nederlander zijn te maken hoor. Neem eens een kijkje op internationale muzieksites en je komt precies dezelfde reacties tegen. Volgens mij zat er nou niemand echt te wachten op nog een Editors plaat die zwaar op de gitaren leunde. En die synths kun je inderdaad niet goed vinden. Ik denk dan ook eerder dat het verschillende mensen zijn die deze meningen hebben maar dat ze gezien worden als een en dezelfde persoon (namelijk de kritiekhebber).

Ik heb dit album de voorbije dagen bijna op repeat gezet. Ik ben helemaal weg van de sound, fantastische en gedurfde ommezwaai in hun typische groepsgeluid, veel 80's, new wave, snuifje kraftwerk, wat indiegitaren, die geweldige stem en fantastische drive, .... Voor mij zonder twijfel het beste album van het jaar! Een groeiplaatje bovendien.

Ik denk dat ik hier helemaal mee eens ben, plaat van het jaar is nog te vroeg om te roepen bij de 10 komt bij wat mij betreft wel te staan.

-bericht i.o.m. schrijver aangepast door VDG-

Klinkt als een mooi persbericht, maar aan die albumtitel moet je nog even sleutelen

In aanloop van de release van dit album werd al snel duidelijk dat Editors met een ander geluid zouden komen. Gelukkig maar (al denken sommige gitaarpuristen daar anders over), want het vorige album was (hoe goed ook) iets te veel een voortzetting van het debuut. Het was tijd voor iets anders om het interessant te houden, er zijn al te veel bands die veel te lang voortborduren op dezelfde sound en daarbij mijn interesse verliezen.

De vooruitgesnelde single Papillon had mij al gauw ingepakt. Een pakkend nummer met een staccatosynthesizerriedel die volgens velen herinneringen oproept aan New Order en Depeche Mode. Daar ben ik het niet mee oneens, al moet ik zelf steeds aan Don't Go van Yazoo denken.

Ook de overige nummers grijpen terug op de synthipop en de New Wave van begin jaren '80. De toon van het album is verrassend somber en donker, hetgeen mede veroorzaakt wordt de bijna kille en mathematische synths die mij net als deric raven doen denken aan de Neue Welle en ook aan Cold Wave. Mede hierdoor is een vergelijking tussen Editors en Joy Division treffender dan ooit.

Het album opent stevig met het onheilspellende en dreigende titelnummer en wordt gevolgd door Bricks and Mortar, dat hier door vele bekritiseerd wordt om zijn lelijke geluid. Daar ben ik het niet mee eens. Ik zou eerder You Don't Know Love daarvoor in aanmerking laten komen, het minste nummer van het album dat vrij anoniem voorbij glijdt.

The Big Exit, dat bij het intro herinneringen oproept aan OMD ten tijde van Dazzle Chips en One Hundred Years van The Cure, is gelukkig weer een stuk beter en wordt gevolgd door het nog betere The Boxer, een fraaie weemoedige ballad die mij doet denken aan alweer The Cure maar dan ten tijde van Faith (en dan vooral het nummer All Cats Are Grey). Het nummer laat horen dat het typische gitaargeluid van Editors prima samen gaat met de zo nadrukkelijk aanwezige synths.

Like Treasure is een fraai wavenummer met een (heel klein) vleugje Cocteau Twins. Het is aangenaam zweven op dit wollige nummer. Het merkwaardig getitelde Eat Raw Meat = Blood Drool heeft iets schizofreens in zich. Het nummer opent met weer zo'n strakke, donkere en monotone synthlijn, maar is ongelovelijk catchy (maar dan niet op een platte manier). Het zinnetje I give a little bit you/I give a little bit him/ I give a little bit her blijft bij mij de hele dag in het hoofd hangen.

De gedragen ballad Walk the Fleet Road mag dit album afsluiten. Al met al vind ik het geen verkeerde koerswijziging, al heb ik het idee dat de band nog een beetje zoekende is naar een nieuwe sound. Het hele album voelt een beetje aan als een overgangsplaat, ben benieuwd hoe ze zich verder gaan ontwikkelen.

Klopt, beetje te snel getypt

Tsja... Na de eerste luisterbeurt valt ie erg tegen... Maar ik denk idd dat dit een groeier is, omdat ik niet verwacht dat Editors een waardeloos album zouden maken. Wel hadden er wat meer gitaren en wat minder synthesizers in gemogen van mij...

Stem verhoogd naar 4, wordt gewoon iedere luisterbeurt beter.
Voor mij blijven nr. 1,3,6 en 8 er bovenuit steken.

Ik heb hem nu een paar keer gehoord. Het is geen slecht album, maar echt indrukwekkend vind ik hem (nog) niet. Ik ga hem nog vaker luisteren en dan kijken of het hier inderdaad om een groeiplaat gaat. Voor nu 3*.

Voor de 3x beluisterd, en tot de conclusie gekomen dat deze weg die ze ingeslagen zijn niet de mijne is. Veel s6 Editors, ik hou het wel bij - The Back Room & An End Has a Start wat ik nog regelmatig beluister. Fading out this one....

Download berichtje verwijderd

Nu een paar keer op mijn ipodje geluisterd, en hoop dat de orginele versie wat vetter van geluid is!! Het klinkt niet slecht...maar ben wel benieuwd of ik deze cd blijf luisteren of dat het een periode wordt.

Tja, the Editors goes Ultravox. Alleen dan anders en beter. Er staan namelijk (weer) een aantal fraaie composities op. Daar ontbrak het bij Ultravox nog wel eens aan. Ik had die goede composities echter ook liever gehoord met meer gitaren en wat minder synthesizer.

Het is nu echt een soort van 80's new wave plaat geworden. Nu was ik daar niet vies van, maar het klinkt in 2009 toch wel een beetje gedateerd. Aan de andere kant? Wat is gedateerd? Als je het mooi vindt: prima toch.
Ikzelf waardeer dit album wel wat minder dan hun vorige platen. Wel ben ik benieuwd hoe het live klinkt: ik vind de live opnames van the Editors altijd wat beter: dan hoor je rauwere pure muziek. Zeker bij dit album zal je dat verschil kunnen horen: het klinkt soms net wat te voorgekookt.
Favoriete liedjes zijn You Don't Know Love & Papillion & the Boxer.

Ik vind t (tot nu toe) een goed album. Heb m pas een keer geluisterd. Misschien datie na een paar keer wat gaat vervelen en dat ik mn punt moet bijstellen, De laatste paar nummers zijn namelijk behoorlijk saai...
Het album begint wel heel lekker. Lekker stevig, en ook die synthesizers doen t goed. Vooral Papillon is een topnummer.

De New Wave 80s revival nu nu wel compleet, met de duidelijke verwijzigen naar:
* New Order
* Ultravox
* Depeche Mode
* OMD
* the Cure
* Cocteau Twins
En wellicht is dit lijstje nog niet compleet....
Wat mij opvalt: de stijlververwijzingen spelen eigenlijk alleen de eerste 2 draaibeurten mee. Daarna beginnen de songs zo eigen te worden, met een duidelijk Editors-stempel dat het nergens stoort.
Het geeft juist de gewenste verbreding en verdieping.
En alle 9 songs bekijven, zodat In This Light and on This Evening de evenwichtigste cd van de 3 is. Mijn waardering stijgt al naar 4.5.

Weer halfje verhoogd, hij wordt beter en beter!
Like treasure is nu ook best vermakelijk en dat stukje tussen midden en eind van The Big Exit vind ik ook super (They took what once was ours).
Laatste 2 zijn voor mij nog altijd niet te doen en ook de reden dat het nog geen 4 is.

Van mij hadden ze ook wel een nieuwe gitaarplaat mogen maken, maar ze hadden van mij niet de lijn hoeven doortrekken met een nog gladdere plaat, ze hadden het niet per se zo radicaal hoeven te doen (dan loop je altjid het risico dat het heel geforceerd overkomt), maar daardoor word je wel nieuwsgierig en ik hou ook van synths dus dat komt wel goed.

Voorstanders van deze plaat gaan anders ook maar al te graag mee in die discussie, kwestie van een aantal meer fundamentele vragen omtrent acute creatieve bloedarmoede te vermijden.

Helemaal mee eens, Morinfen.

En: ik gok dat het volgende album van Editors een Tom Smith-soloplaat wordt. Is het nu eigenlijk ook al. Het is nu al een LAT-relatie (VS/Engeland) en ook muzikaal lijkt er weinig eenheid. Drummer staat buitenspel, gitarist langs de zijlijn. Mag straks live nog wat oude kunstjes doen in een show en zal tzt beseffen dat dat toch niet z'n droom was.

Ik hoop dat ik mis zit en dat het vierde album wél gewoon goed wordt. Want ze kúnnen het wel.

@Kokuil:
Interessante kijk op de zaak. En er zit wat in. Anders dan - ik noem maar een band - Interpol, waarbij elk bandlid heel duidelijk z'n eigen (karakteristieke) muzikale stempel drukt, is Editors toch vooral Tom-Smith-met-inwisselbare-begeleidingsband. Want zeker nu Chris Urbanowicz nog 'slechts' op toetsjes drukt, is z'n herkenbare bijdrage flink geslonken... En de ritmesectie onderscheidde zich toch al niet van elke willekeurige andere.

Ik dacht dat de gitarist een groot deel van die synthesizerpartijen had verzonnen, dus die zal zich niet buiten spel gezet voelen. Ik heb wel het idee dat de hele band achter deze stijlverandering staat en het een groepsalbum is (ook al zal Tom Smith wel dominant zijn geweest, maar dat is hij vanaf het begin al geweest).
Dit album begint bij mij wel een stukje te groeien. Dus ik verhoog naar 4*

Eerste luisterbeurt grijpt me direct bij de keel.

Eerste luisterbeurt was voor mij een wat mindere ervaring, haast met tegenzin heb ik het wel afgeluisterd. Teleurgesteld heb ik er toen een paar dagen niet meer naar geluisterd maar toen ik hem toch besloot nog een kans te geven vond ik hem opeens een stuk beter, sindsdien nog twee keer geluisterd en ik hij is toch wel weer erg lekker. Compleet anders dan zijn beide voorgangers maar absoluut sterk. Ik verbind er voorlopig nog geen oordeel aan maar ik denk dat het tussen mij en deze plaat wel gaat loslopen.

Doet me in de eerste instantie erg denken aan Depeche Mode.
Wederom een band die teruggaat naar de jaren tachtig.
Moet er aan wennen maar vind het tot nu toe zeker geen slecht album.
Een aantal dagen op repeat om mn oordeel werkelijk te geven.