Editors - In This Light and on This Evening (2009)

mmmm... na een hoop luisterbeurten verliest ie toch aan kracht. papillon, bricks and mortar, you don't know love en the boxer steken er overduidelijk bovenuit.

maar, over t algemeen is dit toch een beetje platte newwave meets synthpop meets postpunk for the masses. of zoals pitchfork het vandaag zo mooi verwoordt: "You know that kid in your dorm who took a semester's worth of intro lit and philosophy classes as a license to use the word "Kafka-esque" at every opportunity? In This Light and on This Evening is for that guy"

Ach...Pitchfork heb ik nog nooit serieus genomen. Iedere plaat die ook maar een heel klein beetje naar het verleden teruggrijpt wordt bij voorbaat neergesabeld met dit soort lollig bedoelde one-liners...

Bij mij is de plaat trouwens juist aan het groeien!! Vooral de nummers die Khonnor ook al opmerkt steken er bovenuit, maar de rest wordt naar mijn mening juist steeds beter!! Lekker!!

Popiejopie reviewers van Pitchfork, ja die moet je vooral gaan citeren hier.

tja, pitchfork moet je inderdaad met een korrel zout nemen. iets te indie-minded naar mijn goesting. maar om nu te zeggen dat ze alles wat naar het verleden ruikt neersabelen? interpol's turn on the bright lights gaven ze bijvoorbeeld een 9.0. het hevig door italo disco geinspireerde disco romance van sally shapiro kreeg een 8 of zo. de warme 60's klanken van the clientele scoren ook altijd heel hoog. enzoverder.

mmmm, naar mijn gevoel heeft pitchfork het over t algemeen moeilijk met te makkelijke muziek. muziek met simpele en hitgevoelige melodieën, een makkelijke, platte productie wordt over t algemeen neergesabeld. en ze zijn ook niet bepaald fan van de laatste lichting(en) britse bands. imho is dit wel een beetje terecht. waar de amerikaanse bands als grizzly bear, panda bear, animal collective, dirty projectors en consoorten een hele hoop invloeden aanhalen (beach boys, krautrock, postpunk, the beatles,...) en er iets volstrekt nieuw en uniek mee creëren, blijven de nieuwe britse bandjes toch net iets te veel steken in het wanhopig herhalen van de (slechtste) clichés uit het the beatles, the kinks, the who, depeche mode en new order textbook.

en je kan ook moeilijk ontkennen dat bv. grizzly bear's veckamitest of animal collective's fall be kind muzikaal gezien veel meer te bieden hebben dan deze editors... :s

Het is tekenend voor Pitchfork dat ze Mumford & Sons, de hype van het jaar in Nederland en Engeland, niet hebben opgepakt. De nieuwe generatie Engelse bands wordt soms ten onrechte niet opgepakt. Bij Editors vind ik echter het oordeel in zekere zin terecht. De eerste drie nummers hebben wat mij betreft nog wat charme maar daarna zakt het album naar een grijzenmuizenniveau. Wellicht is een 3.7 iets te hard gestraft maar een cijfer rond de 5-6 is toch wel op z'n plaats. Type grauwe middenmootplaat, weinig origineel maar wel degelijk...

ik denk dat die plaat gewoon nog niet uit is in de us. enne, ik voorspel ook niet veel meer dan een 7 voor mumford en zijn zonen van de helige pitchfork graal (oh ironie). ik vind het zelf een goeie plaat, maar net als bij zovele andere britse bands vind ik bitter weinig dat me echt uitdaagt om te blijven luisteren. denk ook dat dat een beetje is wat pf bij zovele recente britse platen stoort.

Dat laatste ben ik volstrekt met je oneens, maar dat komt door mijn allergie voor rammelende-pannen-muziek. Bij het eerste punt geef ik je volkomen gelijk! Dat lijkt me een zeer terechte nuancering van mijn eerdere bericht!!

Die kritiek van Pitchfork is - hoewel die om het humoristische effect ervan is aangezet - wel begrijpelijk. Deze derde Editors had bij mij niet de impact die de eerste (en de tweede ietsjes minder) wel hadden.

Mumford - heb ik ook maar aangeschaft na alle heisa hier; maar eerlijk gezegd begrijp ik de stampij niet zo goed - Fleet Foxes werden als vergelijking genoemd; maar die vind ik beter. Mumford zit wat mij betreft op een vergelijkbaar niveau als dit album: prettig, aangenaam, maar niet opvallend; niveau 6,5, een kleine 7 (en de ene keer heb je er meer zin in dan de andere).

Maar goed ik heb dat sterker met een andere gehypte, The Temper Trap; al vind ik dat weer minder.

The XX, en wat mij betreft ook the Horrors. Laatstgenoemde zijn weliswaar ook behoorlijk retro maar combineren op subtiele en vernieuwende wijze new wave en shoegaze. Editors wordt blijkbaar door een groot publiek opgepakt, waarschijnlijk simpelweg omdat ze een bekende naam zijn, een merk.

Het is knap om zo'n groot publiek aan je te binden maar het is nog knapper om dit te doen en je te blijven vernieuwen, zoals Radiohead en Animal Collective doen. En dan bedoel ik dus niet vernieuwen door simpelweg gitaren door synths te vervangen, wat iedereen kan bedenken (vergelijk het met het type elevator music)...

Ik vind dit een bijzonder interessante discussie en ik vind ook eigenlijk dat jullie allemaal sterke punten naar voren brengen;
Editors is een "sterk merk" en is niet in die zin vernieuwend dat het echt vernieuwende muziek maakt. The XX en Horrors zijn behoorlijk retro, maar koppelen dit inderdaad aan bijzonder veel inventiviteit.
Maar wat ik me dan weer afvraag; Wat is nou het probleem bij deze Editors plaat..?? De hele wereld drinkt al sinds het begin van de 20ste eeuw coca cola, zonder dat er aan de smaak veel is veranderd. Dat merk krijgt nog steeds lovende kritieken.
Waar ik me aan stoor is de vooringenomenheid van vooral gremia als Pitchfork als ze weer eens iets horen wat in hun gevoelige oortjes al eens eerder en beter naar voren is gekomen. Dat is bij mij ook gebeurd; ik vind de nieuwe Kent 1000x beter dan deze van de Editors, maar voor mij is dat nog geen reden om deze plaat volledig af te schrijven... (al doen de personen hier net boven dat natuurlijk ook niet).

inderdaad een interessante discussie.

nu, wat de verrgelijking animal collective - editors betreft, sta me toe om het een en het ander te nuanceren.

als ik zeg dat animal collective muzikaal gezien veel meer te bieden heeft dan editors bedoel ik dat letterlijk. ik spreek me niet uit over of de ene beter is dan de andere (da's immers subjectief en betwistbaar). maar, bij animal collective gebeurt er in de songs wel een pak meer. voorzien van een overvloed van diverse invloeden en instrumenten daagt animal collective met hun muziek pakken meer uit dan bijvoorbeeld editors.

de recensie op pitchfork van hun nieuwe ep fall be kind verwoordt het trefend:

"Animal Collective's focus and general disinterest in looking over their shoulders obviously makes what they're doing that much more appealing. But the most interesting thing about them at this point may be that, despite all the great music they've been making the past few years, it's not hard to imagine them failing. They've honed their craft and become very good at what they do, but there still seems to be a desire to go to unfamiliar realms, and it's possible that wherever they head next will turn out to be place they don't inhabit as easily. There's still a sense of gamble with Animal Collective, nothing is fixed-- and that's exactly what makes them an especially exciting band."

neem what would i want? sky van diezelfde ep. er wordt gebruik gemaakt van een grateful dead-sample (de eerste keer trouwens dat dit officieel wordt toegestaan). het nummer begint uiterst rustig als een soundscape aangevuld met een zachte melodie en wat krakende percussie, loopt over in een gordijn van shiny ambient en wordt dan langzaam doorbroken door wat misschien wel de beste zanglijn is die Animal Collective al heeft geproduceerd. een song die van krakende krautrock over ambient naar pure pop-bliss gaat? ik zie het editors nog niet onmiddellijk produceren.

Editors - In This Light and on This Evening (in het verleden zat ik - voor mijn werk - meerdere malen per jaar in Londen) is als een trip naar Londen: je weet wat je krijgt en effficiënt uitgevoerd is het voldoende waar voor je geld.

Animal Collective: een spannende reis naar gebieden waar je nog niet (of lang geleden) bent geweest en de trip blijft boeien; iedere keer zie (hoor je) weer nieuwe dingen - zo gelaagd is de muziek. Vanwege het bijzondere karakter wilde ik ook die e.p. op vinyl hebben - dat maakt het iets specialers.

@Pinsnider: Coca Cola is nou nét een verkeerd voorbeeld, maar dat pm ik je om niet kamerbreed off-topic te gaan.

Met dank voor je verhelderende pm

Ik ga met jullie mee; over smaak valt niet te twisten; Ik geef toe dat Animal Collective inderdaad spannender is dan deze plaat. (Dat ik na een AC-plaat te hebben uitgezeten een teiltje nodig heb en op allerlei plekken vervelend opkomende jeuk krijg doet dan verder niet terzake). Maar het zal hier ook persoonlijke smaak zijn. Ik zie mijzelf als een vrij simpele jongen voor wie het allemaal niet TE moeilijk moet worden. In die zin ligt wellicht de verklaring dat ik deze hapklare Editors brok veel beter te verteren vind dan de vegetarische-rauwe-salade-met-verschillende-noten-muziek van een Animal Collective, Grizzly Bear of een andere band met een dierennaam....
Mjuman geeft trouwens de ideale voorzet om de discussie te laten omslaan naar een ander favoriet onderwerp: leve het vinyl!!! Deze van de Editors doet het prima onder de diamanten naald!!!

wat dat laatste betreft, volledig akkoord! weg met de cd, verbrandt die mp3's!! leve het vinyl!

Als je Grizzly Bear al lastig te verteren vindt. Two Weeks staat nog net niet in de top 40.

Doe mij maar wat spannender muziek in plaats van een album als deze waar de spanning na 5 luisterbeurten vanaf is.

This

Doet me niet heel veel maar You Don't Know Love heeft wel een erg vette video.

Gisteren de dubbelversie van deze cd aangeschaft en een aantal malen beluisterd. Voorlopig geef ik hem een 3,5 . Vooral het titelnummer, Papillion, The Boxer en Like Treasures vind ik erg goed. Maar het nadeel van al die synthesisers is dat het hier en daar wat kitcherig wordt. Vooral het laatste nummer vind ik erg overdone. Maar goed ik moet hem nog een aantal keren luisteren om een goede mening te kunnen geven. Maar voorlopig vind ik dit een deels erg goede plaat. Maar volgens mij zal de volgende beter worden.

Dat is wel 1 van de meest toegankelijke nummers op dat album. Maar soit, geef mij ook maar Grizzly Bear of het geweldige Animal Collective (cd van het jaar) ipv Editors. Maar we wijken af.

Een moedig experiment, maar slaagt niet overal even goed. Toch vind ik 'Bricks And Mortar', 'Papillon', en 'The Boxer' tot hun betere nummers behoren. De bonus cd vind ik niet erg bijzonder.
3,5*

Vind het toch wel een aardig album eigenlijk. Natuurlijk stelt het zogezegde ´experimentele´ niet bijster veel voor. Talloze bandjes hebben het afgelopen jaar al de nadruk weten te leggen op synthesizers (the killers, franz ferdinand..), maar er staan zeker voldoende goede tracks op om dit als een redelijk album te beoordelen. Niet bijzonder, maar wel vermakelijk.

Ik hoefde niet te twijfelen of het kopen van dit album geld verspilling zou zijn want na An And Has A Start kon het wat mij betreft niet veel slechter, en gelukkig was dat ook niet zo.
Ondanks dat er in maar 2 nummers een beetje tempo zit en de rest maar trage nummers zijn vind ik het en aardig album, maar er zitten voor mij maar 2 echt mooie nummers bij ''Eat Raw Meat''en ''Papillon''. Ik kan alleen van dit album genieten wanneer ik zit te Xboxen of te computeren want anders komen de rest van de nummers verschrikkelijk saai over, dus blijf ik gewoon door Xboxen wanneer ik hem op heb.

De houdbaarheid van de nummers is toch minder lang dan verwacht. Enkele blijven nog wel overeind, de rest zakt af naar welliswaar een kleine voldoende, maar zonder te overtuigen.
Een halfje eraf.

Ik denk...en het is maar een gedachten. Als dit het debuut geweest was...dan hadden ze in elk jaar lijst op top gestaan!!!

Of ben ik dan te optimistisch???

Ik denk dat je ofwel hiervan houdt ofwel helemaal niet. Ik beluister vaak Duitse Darkwave muziek en dit leunt daar uitstekend bij aan, dus voor mij is het een meesterwerkje. Daarbuiten zie ik vandaag geen enkele andere band een song als The Boxer uit de hoed toveren, als je dit kunt schrijven ben je grote Klasse. Anderzijds had je vooraf kunnen voorspellen dat dit muziek is dat geen spek voor ieders bek is, debuut of derde album maakt dan weinig uit...

Ben deze al een tijdje aan het luisteren en hij bevalt me wel goed.

Ik had het album gewoon gekocht vanwege de single Papillon. Het album is erg goed, maar heeft niet echt de momenten die in An End Has A Start zaten, zoals Push Your Head Towards The Air. Maar dit album vind ik dan overall weer beter. Nergens wordt het slecht en het album blijft constant. Ik mis de gitaar compleet niet, de synthesisers werken ook erg goed bij de Editors.

Ik vind dit album echt heel erg tegenvallen. De eerste 2 cd's van de Editors vond ik echt geweldig. Maar nu ze deze ''synthesizer-muziek'' gaan maken haak ik af.

Vreemd, ik vind de synthesizers goed passen bij de donkere sfeer van Editors al vind ik (net als velen) niet alle songs geslaagd.

Dit album ademt dezelfde sfeer als de eerste twee albums vind ik. Het gebruik van de synths veranderd daar niet veel aan. Iets andere verpakking. Maar ik kan mij goed voorstellen dat mensen hier minder mee hebben. Ik vind het wel lekker.