Editors - In This Light and on This Evening (2009)

Hun minste album tot nu toe. Wel hoed af voor het nieuwe geluid. Erg moedig.

Ik heb het album dan toch nog maar eens een tweede kans gegeven en opeens vond ik het stukken beter en kwam ik er helemaal in. Verhoog mijn stem naar 4* en hij kan misschien nog wat groeien.
Ik vind wel dat Walk The Fleet Road ondergewaardeerd wordt hier. Ik vind het een geweldige afsluiter met veel sfeer.

Ik vind Editors echt geweldig, veel mensen zeggen dat er veel oude bands zijn, waar ze op lijken, gelukkig heb ik die nooit gehoord, en t liefst doe ik dat ook niet, want ik kan me goed vermaken met Editors, en dit album is een pareltje, de vorige albums waren als zeer goed, maar dit album, met de synthesizers, past precies bij de donkere sound van Editors, en als ik gitaren wil horen, luister ik wel lekker naar The Back Room en An End Has A Start! mooi toch!?

ik heb trouwens veel respect voor Editors, dat ze zo'n omslag durven maken, waar de meeste bands op dezelfde voet door zouden gaan, doen hun iets nieuws(voor hun) en ik vind het goed uitpakken

Deze is toch echt aan het wegdeemsteren. Papillon wat teveel gehoord waardoor het wat aan kracht verliest, en voor de rest nog bricks & mortar en the boxer aan de echt mooie kant.

En heb wat met een playlist van editors zitten knoeien met allemaal tracks van de albums door elkaar, en zo groot is die stijlomslag echt niet. Was ook lastig om te blijven luisteren naar allemaal nummers van hen na elkaar, stem van de zanger wordt na een tijdje vermoeiend...

dat is denk ik smaak, je moet er van houden, ik vind bijvoorbeeld like treasure en you don't know love ook echt heel goed, maar een 5(2,5) is denk ik toch wel wat te weinig voor dit album

2,5 hoeft niet gelijk te staan aan een 5 he iedereen interpreteerd zijn stemmen anders. voor de een is 4,5 al bijna perfectie, voor de andere een erg goed album

Toch knap dat deze plaat met dit gemiddelde al zo lang in de rotatielijst staat.

In This Light & On This Evening (track1) wordt door de band als vrolijk bestempeld. Mij voelt het eerder apocalyptisch aan. Het is wat saai en monotoon, en gaat na meerdere luisterbeurten vervelen. Editors wil hiermee een sfeer creeëren die herinneringen oproept aan het apocalyptische en pikdonkere Before The Dawn van het in NL nogal miskende M83, maar deze laatste slaagt hier beduidend beter in. De opener heeft geen spanningsboog, te repititief en gewoon niet spannend genoeg.

Tot zover de laatste negatieve noot over deze plaat. Wat daarna volgt is een wervelwind.

Bricks & Mortar heet dat liedje te zijn met de lelijke synths. Terminator song? Wel, ik vind hem briljant. Eén voet in het verleden, de andere in de toekomst. Dit is een November album. Sfeertje van de Duitse darkwave, donker & dreigend, de deur op een kier en escapisme wordt realiteit. Strofe voelt ongemakkelijk aan, refrein episch. Hier weet je het al, je zal ervan houden of niet.

Papillon houdt dat gevoel van escapisme lekker vast. Goed, het heeft iets van Enjoy The Silence en de synthetische AAAA's zijn onmiskenbaar New Order. Originaliteit in popmuziek is een overschat beestje, en vooral de albumversie is om te likkebaarden. De single eindigt waar de album track spannend wordt.

You Don't Know Love is de tweede single, en wist in de hitlijsten minder te overtuigen dan Papillon. Op het eerste gehoor klinkt dit nummer minder overrompelend, de synths klinken minder dominant en het eerste deel van de song heeft geen refrein.Schijn bedriegt. Tom Smith's stem is in der loop der jaren alleen maar straffer geworden en de manier waarop hij 'rear view mirror' zingt is puur kippenvel.

The Big Exit is alweer een voltreffer. 03.00 in de ochtend en rennen doorheen verlaten straten, op een bedje van Pornography synths en met een sfeertje dat knipoogt naar Keep The Car Running van Arcade Fire.

The Boxer; het is reeds 04.00 en zijn verdwaald in één of andere grote stad. Brussel, het mag voor de Nederlanders ook Amsterdam zijn. Als late twintiger of jonge dertiger wandel je voorbij locaties waar je een groot deel van jouw jeugd hebt doorgebracht. Het regent en je mompelt iets over vervlogen tijden. Je kijkt doorheen een oud vensterraam en ziet terug die zeventienjarige knaap van weleer. Dat is wat ik voel bij 'The Boxer'. Dit is het beste van Jacques Brel en David Bowie in één song. Het is voor dit soort albumtracks dat je nog reikhalzend uitkijkt naar de fysieke albumrelease van jouw favoriete bands.

Misschien is de song als eerbetoon bedoeld aan The National. Het is Smith's favoriete band, en het album Boxer flirt ook met het afscheid nemen van de adolescentie.

Damn This Place Makes A Boy Out Of Me.

Like Treasure is (bewust) wat doffer geproducet. De Synths treden minder op de voorgrond maar dat maakt de song niet minder dreigend. Ok, 'You Are What You Eat' zou ook de titel kunnen zijn van één of andere flauw kookprogramma, uit de mond van Smith klinkt dit prima. Heerlijke outro, Editors hanteert de gitaar hier en doet dat sfeervoller dan op AEHAS. Outro een Coldplay feel? Misschien, heel misschien ergens wel, maar van Coldplay heb ik in jaren geen song van die klasse gehoord, en al helemaal niet op het zwaar overschatte Viva La Vida.

Eat Raw Meat valt wat uit de boot. Het is een soort van krankzinnige polonaise. Smith beschrijft dit nummer als volgt : een moddergevecht tussen deftige heren in maatpak temidden van de vergaderzaal van zodra de lichten zijn gedoofd. Sinds het kennen van deze theorie én de knappe uitvoering bij Jools Holland weet ik het nummer wel te smaken.

Walk The Fleet Road is als afsluiter een langzaam nummer. Daar heeft Editors goede ervaringen mee, zo vind ik (als enige) de laatste track op The Back Room tevens één van de hoogtepunten. Een ijskoude winternacht weergalmt doorheen het nummer en Smith is op z'n best als de muziek verstilt en hij met zijn indrukwekkend stembereik het nummer nog extra glans kan geven.


Editors vond ik altijd al een leuk bandje, maar nooit gedacht dat ze hiertoe in staat waren.

Waar de eerste 2 albums op den duur vervelen,is In This Light and on This Evening een erg goede plaat. Vooral de 2e cd, mede door het hoge gitaar geluid wat op den duur irritant word.
Papillon is wel de minste track van het album, komt door het vaak voorbij komen van de single op de radio/tv.
De opener is erg sterk, ala Joy Division.
Ik snap eigenlijk ook niet dat dit album zon lage score heeft, vind um beter dan de eerste 2.

Naar meerdere luisterbeurten kan ik mij volledig aansluiten bij mijn voorganger. Dit is een echte groeiplaat en de beste van de drie. Ik raad wel aan om de dubbelcd te kopen want ook de extra tracks zijn zeer de moeite waard hoewel ik de nummers van de eerste cd met uitzondering van You don't know love beter vind.

Na vorige week een magnifiek optreden in London van ze te hebben gezien, vorige week waarbij in de toegift (!) bricks and mortar en papillon (met volop show elementen) werden gespeeld, ben ik definitief om voor dit album.
Zeker 10 nummers van dit album werden gespeeld en het klonk als een huis.
Editors zijn zo goed als een stadion act (eigenlijk jammer genoeg)

Maar het album wordt in mijn ogen steeds beter. Nadat ik het album ff een maand heb laten liggen, heb ik hem nu weer opgepakt. En dan doet ie het toch weer heel goed. Een aantal prachtige nummers.

damn wat wil ik ze graag zien 1 mei. Helaas uitverkocht

Stem verhoogt naar 4,5

Ik ben er nog nooit in geslaagd om dit album in één keer uit te zitten, en achteraf heb ik dikwijls het gevoel dat het al bij al toch wel een flauw album is. Maar wanneer ik dan de tracks afzonderlijk beluister vind ik ze allemaal apart toch wel mooi. Misschien had er hier en daar een adrenalinestoot meer in gemogen om het geheel wat op te vrolijken, want dat komt dus nogal saai over.

De bonustracks zijn zowel apart als samen niet het kopen waard.

En dat is niet waar!! De bonus tracks zijn een must!! I want a forest is zoo mooi!!

de bonus tracks zijn zeer zeker wel heel mooi hoor, maar als je al een 2.5 geeft aan het album, dan is het begrijpelijk dat je de bonus tracks ook niet zo geweldig vind, jammer toch, want het is echt een heel sterk album, Tom Smith kan ook echt geweldig zingen

Mooie recensie Lost Highway! Ook al kan ik me niet in alle positiviteit vinden heb je alles goed onderbouwd en het leest ook nog eens lekker. Vooral je impressie van The Boxer kon ik me erg in vinden. Ik kreeg precies zo'n beeld voor me van een late tiener die door een verlaten stad wandelt. Iets in de melodie van The Boxer riekt gewoon enorm naar leegstaande winkelpanden.

Deze winter had ik heel even een openbaring met dit album, maar daarna ging het me al snel weer vervelen. Wellicht ben ik dit najaar niet somber genoeg geweest om dit echt te kunnen waarderen. Ik ga wel met je mee in de waardering van Bricks & Mortar en Pappilion. Twee ontzettend goede nummers die er bij mij ver bovenuit steken.

De synthesizers zaten al wel een beetje in de groep, als je bijvoorbeeld de bonus tracks van The Back Room luistert, hoor je al wat synthesizers, dus het zat er wel aan te komen dat ze er wat mee zouden gaan doen, en gelukkig hebben ze dat ook gedaan!

Oh hell yeah!

Iemand die nieuwe clip van eat raw meat = blood drool gezien. Opeens krijgt dat nummer echt veelmeer lading vind ik.

YouTube - Editors - Last Day

Dit wordt echt een hele grote band, dat lijkt me duidelijk

Ík had dat nummer ook gehoord, erg sterk nummer ja. Had van mij zo op dit album of op de bonusdisc gemogen.

Deze plaat kan me nog steeds niet boeien. Niet omdat er minder gitaarwerk is, maar hij pakt me op geen enkel moment. Papillon is een leuk singletje, The Boxer vind ik ook nog ok. Maar ik vind de andere nummers quasi allemaal hetzelfde klinken. Eigenlijk ronduit saai.

Ik snap wat je bedoelt hoor Shylaa, over de plaat is een soort sausje gegoten waardoor alle nummers een beetje dezelfde vibe krijgen.. In tegenstelling tot jou bevalt mij dat sausje prima! Ik zet de plaat regelmatig op en geniet er iedere keer weer van.. Alhoewel An End Has A Start bij mij toch wel de voorkeur heeft...

Waar komt dit nummer ineens vandaan? Is dit nieuw materiaal of is er een speciale gelegenheid?

Volgens mij speciaal voor RecordStoreDay uitgebracht op vinyl!

Klopt.

Ik ga naar 4*, toch een sterk album buiten de opener In This Light and on This Evening die te pathetisch is en de synthesizers passen beter bij de donkere stem van Tom Smith dan gitaren (en dat zeg ik als liefhebber van gitaarrock).
Papillon wordt beslist een evergreen en The Boxer is ook een topsong.

Gezien in de HMH op 1 mei. Puik concert en zeer overtuigend, de nieuwe songs van deze cd.

Ik was er ook, en ik moet zeggen, mijn respect voor de band, is alleen maar gegroeit, wat een live prestatie heeft deze band, geen een moment zakt het in, de switch tussen gitaren en synths zijn geweldig, en zo houd je de afwisseling vast, de zang is uitstekend, zoals ik al gewend was, nee dit is gewoon een klasse band