Golden Earring - Live (1977)

Deze live plaat is zeker het spannendst van alle live documenten. Vanilla Queen wordt hier geweldig gebracht, hoewel ik nog wel betere opnames heb liggen.
Ook de uitvoering op het rockpallast concert in 1982 is erg fijn, je hoort wederom een geweldig slotstuk, de band groeit echt naar een apotheose in dit nummer, deze is ook wel te vinden op Youtube.
Barry klinkt idd erg lazy en lui mede vanwege zijn levensstijl desttijds, iets wat hijzelf later ook toegaf in een interview. Hoe hij op dit album zingt .. "no meer speed, Im almost there" doet bijna vrezen dat hij naar andere speed verlangt
Vanilla Queen wordt unplugged nog wel gebracht, elektrisch is het vorig jaar een paar keer opgevoerd ivm een mega show in Antwerpen. Moet wel zeggen dat ik het sluitstuk met Bertus erbij, zoals ze dat toen brachten, iets minder spannend vind. Kooy kan het wel alleen dragen, ondersteunend door de opzwepende ritmesectie. Maar het blijft een kick als je dat intro hoort opstarten.Helaas komt het maar erg weinig voorbij tijdens elektrische shows, vorig jaar dus, daarvoor een tijdje in 2002/3 en daarvoor is het ruim 15 jaar lang nit gespeeld.
Het knappe vind ik dat een song als to the hilt wat mij niet echt boeit in het origineel, hier geweldig gespeeld wordt. Vooral de wijze waarop Gelling de solo opbouwt. Dit geldt ook voor Mad Love, wat ook een geweldige song blijft.
De wisselwerking tussen hem en de rest was niet altijd even geweldig. Overigens heeft vooral hijzelf dit als eerste erkend dat de band weer door wou gaan met zijn vieren. De split zat eraan te komen en toen ze hem dat meldden, was hij er a verzoend mee. Misschien was hij nodig voor de anderen om de anderen bewust te maken dat de kracht binnen de 4mansbezetting zit, en niet met een extra toevoegend lid zoals hij of Stips.

Zoals bikkel het meldt, de band groovt behoorlijk hier. Maar niet iedereen heeft iets met lange uitgesmeerde nummers in de stijl zoals ze hierop klinken.

Na een song van dit album hoor je het intro-tromgeroffel van "Bombay", eeuwig zonde dat ze dat eraf hebben gelaten.
De enigste reden die ik kan bedenken is dat de uitvoering misschien te matig was om uit te brengen.

Er bestaat een beeldregistratie van een gedeelte van een concert uit die jaren, heb ik nog ergens op een video band staan (destijds via de fanclub).
Was van een concert in Zwolle in 1977 en duurt een krap half uurtje, zal nu ook wel op youtube te vinden zijn.

Na Vanilla Queen hoor je idd het intro van Bombay, waarom het weggeknipt is dat weet ik ook niet. In die periode zat de drumsolo in dat nummer overigens, wel grappig omdat ik ook altijd dacht dat de drumsolo in Radar Love werd gespeeld. Misschien is het mede daarom weggelaten of vanwege de speelduur van een langspeelplaat, aangezien de kant B al behoorlijk volstond met Eight Miles High en Vanilla Queen?
Het optreden wat jij bedoelt is ook terug te vinden op Youtube, op VH1 heb ik de Radar Love uitvoering van dat optreden wel eens voorbij zien komen. Heerlijke uitgave van Leather ( met Gelling dus) spelen ze er ook, nog voordat het nummer opgenomen werd op Grab it for a second. Als fan zou het een geweldige aanvulling zijn als de opnames hiervan nog eens geremasterd en opgepoetst konden worden uitgebracht, mochten ze bewaard zijn gebleven in de archieven.

Dit is op afstand de beste liveregistratie van Golden Earring. "Live" laat de band horen op de top van hun kunnen. Daarnaast bestaat de setlist louter uit klasse liedjes. Vooral de eerste vijf nummers zijn om je vingers bij af te likken. De liedjes worden heerlijk opgerekt en er wordt naar hartelust gejamd. De toevoeging van gitarist Eelco Gelling doet wonderen. Zijn solo's zijn fenomenaal en hij en George Kooymans vullen elkaar goed aan en het gecombineerde gitaargeluid klinkt prachtig. De ritmesectie is een op elkaar ingespeelde tandem en is zo solide als het maar kan. Zanger Barry Hay klinkt relaxed en loom zoals altijd en dat zorgt voor een heerlijke ongedwongen sfeer. Het spelplezier spat ervan. "Live" van Golden Earring is een van de beste live albums die ik ken en is altijd weer een genot om naar te luisteren. Tijdloos!

Helemaal mee eens!
Ik heb deze dubbel-LP nieuw gekocht in 1977 en heb hem dan nu nog maar weer eens opgezet ook.
Ben door dit album meteen fan geworden en eigenlijk altijd gebleven ook.
Alles klinkt gelukkig nog steeds even vertrouwd en ik ken hem natuurlijk nog gewoon van buiten.

De seventies waren dè jaren van de dubbele live LP's en misschien is dit wel gewoon de allerbeste die er in die periode gemaakt is.
Heerlijke lang uitgesponnen nummers die geen moment vervelen.
Voor de rest is hier alles al over gezegd natuurlijk.
Uitgesproken favoriete nummers heb ik niet, vind nog steeds alles even goed.
Tijdloze klasse van de beste Nederlandse rockband aller tijden en iedere rockliefhebber moet deze gewoon verplicht in de kast hebben staan.
Op vinyl (misschien toch langzaam aan vervanging toe...) en 5 sterren natuurlijk

Iemand wel eens goed geluisterd naar de intro van Candy ? Die roffel van Zuiderwijk is fenomenaal, alsof je zelf achter de kit zit. Advies om dit eens een aantal keren achter elkaar te luisteren. Vanilla Queen is inderdaad geweldig en wordt gedragen door Gelling.

Onlangs dit album op lp op de rommelmarkt voor 5 euro op de kop getikt. De plaat verkeerd nog in perfecte staat. Het is echt een schittende live-plaat.

Vind je dat niet zielig dan, want zoiets doet pijn.

Ik leg altijd wat zout op de staart, dan heb ik hem ook voor 5 euro.

Zo iets doet weliswaar pijn, maar EwoudK heeft wel een wereldalbum in zijn bezit

Net bij plato Zwolle voor 5 eu gefixt. Op vinyl.

Zojuist tijdens het mountainbiken toch nog ff mijn oude helden met dit album erop, zelfs op de fiets doet Radar Love als ultieme carsonghet goed, vooral dat tempo opschroeven op het einde deed het zweet flink laten loskomen

En wat blijft die gitaarsolo van Eelco tijdens het langzame middenstuk van She flies on strange wings toch een stukje wat door merg en been gaat, wat maakt hij deze plaat vooral af!

En ook deze bevalt natuurlijk meer dan goed. Het enige wat me hier wat tegenstaat is de lengte van de nummers. Dat hoorde dan wel bij de tijd. Nu wordt de zaak zowat bij bijna ieder nummer flink uitgesponnen. Wat mij had dat wel wat minder gemogen. Voor de rest weinig op aan te merken. De Earring in topvorm in een tijd waar de band qua alles eigenlijk op zijn absoluut hoogtepunt zat.

Eight Miles High duurt mij te lang. Dat kabbelt te lang voort.
Maar voor de rest heb ik weinig moeite met de uitgesponnenheid.
Vooral Vanilla Queen is echt fenomenaal.
Die climax is echt kippevel.
Het kon toen nog net, het uitsmeren. Niet heel veel later was kort en bondig de strijdkreet.
Het muzikale klimaat was aan het veranderen.
Maar dit is The Earring in absolute topvorm.

Ach, die zijn voorlopig toch mooi zoet met hun rare gezang! Eens kijken wat er onder de kurk zit!

Wat duurt dAt lang !!

Voor Radar Love neemt de Earring nog steeds ruim de tijd. Heb ik op 27 september zelf ervaren. Maar dat was geen straf, hoor.

Radar Love blijft verplichte kost. Ik denk dat de heren het voor zichzelf zo interessant mogelijk willen houden.
Is het nog steeds met die weirde bassolo van Rinus ?.

Jazeker. Die lijkt zelfs steeds langer te worden. Komt misschien omdat Barry en George langer willen uitrusten.

Bier halen.....

En even de broek op de bierhaak...

En dat hoofd van Rinus gaat zeker nog altijd van links naar rechts. Alsof hij een tennis match aan het bekijken is.

Nee, nu van voor naar achter. Heel bijzonder!

Het bierhaal-cq afwatermomentje voor velen van zeer recente opname, zelf vind ik het altijd een hoogtepunt. Tegewoordig combineert hij de introsoundjes van de 80-90 en huidige tijd tezamen met een drumloopje via zijn voetkeyboard, totdat Zuiderwijk zich ermee gaat bemoeien en de boel op hol slaat.
Een waar oorgasme , vooral het gebulder op het einde, wat hier overigens nog redelijk kort van duur is. Maar ik kan me voorstellen dat het voor velen een gaapmoment is

Golden Earring Bass solo - YouTube

Lekkere live plaat, die goed laat horen wat voor niveau de heren hadden (en nog steeds hebben) live.

Ik vind het geluid wat tegenvallen op dit album, maar dat neemt het plezier niet weg.

Absolute hoogtepunt is Vanilla Queen, dat is een juweel, live op studio... Mooi mooi mooi.

8 miles high vind ik verassend om live te horen! Ook mooi!

Ondanks dat ik de geluidskwaliteit niet heel geweldig vind, is dit toch een heel lekker album. Het is denk ik het enige album van Golden Earring die ik wel eens draai. Zonde dat die 2e slidegitarist is weggegaan, dat maakt dit album juist zo goed.

Gisteren de 2LP gekocht op de vrijmarkt in Delft voor een tientje. De staat van de hoes zegt vaak al iets over de staat van het vinyl en, zo nu blijkt, is deze zonder kraken en ruis.

Zelf ben ik opgegroeid met een muziekliefhebbende vader en zo al jong (ik ben van 1982) in aanraking gekomen met de Earring. Mijn eerste albums waren de Naked Truth albums en de diverse studioalbums van rond die tijd.

Onlang het boek Hay van mijn partner gekregen en in een zucht uitgelezen. Niet veel later met mijn vader naar het laatste Back Home-concert geweest in de Ziggo Dome, afgelopen december. Het wakkerde mijn interesse weer aan (dit komt bij mij vaak on golven) en zodoende mij weer eens in de Earring verdiept met deze aanschaf als resultaat.

Deurtjes open en heerlijk genieten!

Kant B is eigenlijk wel favoriet met heerlijke solo's in Vanilla Queen, al is dat relatief, want het is gewoon een onNederlands goed fabelachtig livealbum!

Ultieme live plaat, uit de beste earring periode.
Alleen maar top nummers en geweldige uitvoeringen volop genieten!!!!

Con Man vind ik hier nou juist de voornaamste reden om Live niet de volle mep te geven, verder vind ik Eelco Gelling zijn gesoleer door met name het eerste refrein van The Vanilla Queen heen te aandacht opeisend en wordt het eindgedeelte te lang uitgesponnen zonder dat George Kooymans het echt tot een bevredigend slot d.m.v. een mooie solo brengt - doordat de gitaristen ieder een eigen kanaal hebben valt dat makkelijk na te gaan. Barry Hay is op alle nummers de lead-vocalist en Ceasar Zuiderwijk en Rinus Gerritsen hebben uiteraard ook een prominente plaats in het geheel. Zuiderwijk valt bijvoorbeeld wel eens op als de concentratie bij Fighting Windmills net even dreigt te verslappen, is er hier overigens op Radar Love misschien sprake van een weggeknipte drumsolo? Just Like Vince Taylor vind ik beter dan de studioversie en Eight Miles High zit hier perfect op lengte met een middenstuk dat nog steeds tot mijn verbeelding spreekt. Kant A is ook erg goed en over de hele plaat is er een goede interactie met het publiek.

De versie van Radar Love op Golden Earring - Live Tracks (1983) duurt 12:00 minuten, volgens mij van hetzelfde concert, dus het kan goed dat je een stukje hier mist.

Dank je, Live Tracks ligt of is net verkocht bij de Loppis Store en heb ik laten liggen als vooral voor verzamelaars interessant zijnde. Misschien kijk ik vandaag toch even om 2nd Live als ik het op de heupen krijg en als die weg is, is er nog steeds geen nood aan de man.