Golden Earring - Live (1977)

De hier nog jonge volwassen gasten van de Golden Earring hadden er duidelijk zin in, getuige de energieke uitvoeringen van de nummers die er op staan. Perfect is het niet altijd en er sluipen toch ook wel wat foutjes in, zoals bij Radar Love en ook Hay geeft blijk van het feit dat hij geen dijk van een stem heeft....maar wel de juiste voor de Earring. Maar het is de som der delen die dit LIVE zo dynamisch maken. Niet routineus maar gedreven, geen automatische piloot, maar lekker zelf aan het stuur.

Ik had 'm vroeger ook op LP, kant 4 draaide ik vrijwel nooit.
20 jaar geleden al was "Radar Love" doodgedraaid op de radio dus hoefde het toen al niet te horen.
"Just Like Vince Taylor" is een matige standaard rocker, maar de rest is zo verschrikkelijk goed dat ik alsnog op 4,5 ster uitkom.

Met dank aan Eelco Gelling trouwens, zonder deze gitarist waren de uitgesponnen stukken lang niet zo goed en hadden ze het waarschijnlijk ook niet zo uitgevoerd.

Formidabel live album. Gelling paste prescies in het plaatje.

Nu "Cuby" niet meer leeft kan Eelco wellicht meedoen voor een Live 77 Toernee, met alle nummers van dit album?!

Akkoord, een waarheid volgens mij als een huis. Hun latere werk vind ik beslist leuk tot goed en soms zeer goed. Maar hadden ze het oude nivo vastgehouden dan zouden ze zonder meer op waardige voet kunnen meten met groten als Floyd, Zeppelin en andere creatieve meesters in rock.

.....vreemde opmerking ; Gelling verliet de Blizzards in 1977 ( voor de Earring), en heeft op een enkel reunie concert na nooit meer met Muskee gespeeld.
Het klikte niet meer tussen die twee, drugsgebruik van Gelling was daar mede debet aan.

Weer wat geleerd...
Desalnietemin mag die back to 77 toernee er wel komen met Eelco

Ze mogen zowiezo wel weer muziek gaan maken als in 77

Ik heb de nieuwe cd nog niet gehoord...
Misschien moeten we een petitie starten voor die back to 77 toernee?

Heb dit album zojuist ''herontdekt''; had m in 1978 als lp-dubbelaar - toentertijd wel aardig, maar nu ik m een paar keer beluisterd heb vind ik m super. voorlopig 4 sterren, met optie voor zeer waarschijnlijk 4.5 ster!!!!

gaaf he, na zolang een plaat herontdekken! hoewel het zoals je omschrijft meer ontdekken dan HERontdekken lijkt.

Deze maand is het 25jaar geleden dat ik deze plaat voor het eerst hoorde. Destijds bij de fonotheek besteld en vol verwachting klopte mijn hart, dit was vlak voor kerst.
Ik had al het album Live trakcs wat een soort compilatie was van deze Live en 2nd live, dat laatste album had ik al wel in mijn bezit.
Voor mij was dit wel de eerste kennismaking met nummers als Vanilla Queen, Mad Love is Comming, Eight Miles High, Vince Taylor etc. Destijds had ik dus nog niet veel van het vroegere Earringwerk in mijn bezit.
De plaat heb ik grijs gedraaid, later kunnen aanschaffen en uiteraard op cd gekocht toen deze digitaal werd uitgebracht.
Geweldige uitvoeringen van Earringklassiekers. In mijn beleving staat er op deze plaat een aantal songs die uit het topsegment vd Earring komen en dan ook nog in geweldige uitvoeringen. Zelfs een nummers alsTo the Hilt en Con man, die me op de studioalbums niet zo boeien, beleven hier een geweldige uitvoering.
Uiteraard is het gitaarwerk van Gelling geniaal goed op deze plaat en tilt hij de band echt naar een ander niveau. Niet dat George het slecht doet op songs als Vanilla Queen of Vince Taylor, maar Eelco laat hem toch wel een beetje in de schaduw staan. Opvallend is overigens wel dat juist de rimtesectie op deze plaat iets ingetogener speelt, althans zo in de mix is gezet. Niet dat Cesar en Rinus onhoorbaar zijn, ze spelen wel degelijk mee maasr op 2nd live en andere livealbums staan ze meer in de voorgrond qua mix. Heerlijk hoe ze het einde van Radar Love naar een soort climax toewerken en Barry klinkt als Barry destijds, enigszins lazy en lam, deels door alcohol en andere versnaperingen.

Misschien toch wel mijn meest dierbare Earringplaat, ondanks dat ik een livealbum doorgaans anders waardeer, als een soort compilatiealbum met daarop 'andere' versies van bekende nummers. Begijp me goed, ik hou van livealbums maar waardeer het anders dan reguliere albums. Geweldige songs, geweldige uitvoeringen
Neemt niet weg dat de Earring hierop laat horen dat destijds ze toch echt waanzinnige potentie hadden, en als 5mans band echt konden blazen.
Ik heb overigens nog wel een bootleg uit de periode kort hierna , welke uit de VS komt en opgenomen is heel kort na Eelco zijn vertrek ( grab it for a second tour) en de band klinkt hier ook erg fel en dynamisch.
Toch heeft dit album voor mij iets magisch, terwijl ook ik voorstander ben van de Earring als kwartet, iets wat Gelling eerder zag aankomen dan de 4 anderen .

Give that man a spotlight, he's a kind of great ( barry zijn introductie van Gelling voor mad love)

Beste LIVE plaat van de Earring. Geen gelul met unplugged, maar gewoon met de electrische gitaar en wel WERELD nummers spelen. Draai ik nog steeds met plezier!

Het ENIGE ECHTE Earring geluid! Daarna werd het alleen maar minder!

Blijft inderdaad een magistraal album met de Golden Earring op zijn best. De nrs 2-3-4-5 totaal zo'n 40 minuten heerlijk. Uiteraard is het restant ook meer dan goed. Helaas hebben we het daarna niet meer zo goed gehoord. Zijn er trouwens hedendaagse bands van eigen bodem die dit kunnen evenaren?

Ik vind juist zo geweldig van de earring dat ze verschillende top-periodes hebben: de r&b-periode (64-66), de popperiode (67-69), de symfonische lyrische rock (69-76), powerpop (77-90) en dan unplugged (91-99).

In elke periode vind ik wel wat pareltjes.

Is natuurlijk kwestie van smaak, en ik vind net als jij deze plaat ook een van de toppers van de earring (en een van mijn favoriete liveplaten ooit).

Niet de draak spelen pik

ze nooit live zien spelen, schande.

kan altijd nog....

Moet je wel opschieten.............

The Earring dendert nog wel even door hoor. Schijnt dat ze na de nieuwe plaat gewoon door zijn gegaan met schrijven.

De magie van deze periode zal niet meer evenaart worden, maar het is dan ook een tijdsbeeld.
De groep was al ervaren in 1977, maar de energie en de druggy sfeer is hier gewoon erg goed geregistreerd.
Als ik dit hoor, was het logisch dat men ook buiten de grenzen hoge ogen gooide.
Internationale allure.

Maar snel een keertje heen dan, want de concerten zijn bijna nooit uitverkocht en kosten nooit meer dan rond de 30 euro.

Deze band blijft live enorm de moeite waard. Heb ze 2 maand terug nog gezien, maar blijft een super goede live band. Al halen ze het niveau van deze niet meer, maar dat is ook logisch natuurlijk.

Qua sound vind ik 2nd Live toch de Earring nog wel iets meer Earring klinken, ook de dvd Rockpallast uit 1982 heeft dat soundje enigszins.
Let wel, ik vind dit album echt stukken beter, vooral omdat hier echt wereldcomposities op staan, de band echt in vorm is en dit zeker een klassieker is. Alleen al het jankende gitaarstukje van Gelling tijdens het middenstuk van She Flies gaat dwars door je gehoor heen.
Maar praat je over de viermans band Earring ( dus puur Hay, Kooymans, Gerritsen, Zuiderwijk) en de bijhorende sound, dan is de sound op bv 2nd live toch meer Earring, ondanks de zwakkere composities daar. Dat album vind ik ook minder, maar hoor daar meer de rock & roll machine die de band in de kern. Mede omdat bass en drum daar echt door je heen denderen, iets wat je bij een regulier earring concert ook ondergaat.
Dat komt op live 77 iets minder naar voren, voor mij wordt het sfeertje daar vooral gemaakt door Gelling en Kooymans daarachter, ondersteund door een prima spelende ritmesectie die gewoon iets minderr op de voorgrond (ik bedoel qua productie) staat dan doorgaans bij deze band.
Neemt niet weg dat ik dit ook hun beste live album vind, alles lijkt te kloppen. Zelfs de in mijn ogen zwakkere broerders als To the hilt

Foei schaam je Kansen genoeg trouwens, ze spelen nog wel een paar jaartjes door. Mits er geen fysieke ongemakken komen of ziektes, denk ik dat ze op het podium weggedragen gaan worden als in het harnas sterven.
Dus doe jezelf eens een plezier en ga deze rockmachine op leeftijd eens bekijken, menig jonger bandje kan er nog wat van leren denk ik.

Tot vandaag ontbrak deze nog in mijn Earring-collectie. !!!!!
Van het weekeind maar eens opzetten

Zal je bevallen ! Echt een wereldplaat. Wat waren ze toen weergaloos goed live !

Inmiddels al een paar keer beluistert. Ik heb ze zelf tig keer horen optreden en dan valt me deze live-registratie toch een beetje tegen. De stem van Barry Hay klinkt in mijn oren niet fijn. Te afwezig. Daar zullen wel allerlei redenen voor te bedenken zijn, maar op latere livealbums ( 2nd Live en Something haevy going down) klinkt zijn stem gewoon beter.
Wel een pluspunt is het gitaarwerk van Gelling die echt iets toevoegd aan de Earringsound

Candy's going bad en Just like Vince Taylor zijn niet de sterkste songs en komen op dit livealbum ook niet echt tot leven.

Fighting Windmills en To the Hilt klinken dan weer verrassend goed.

Radar love is velen malen beter gebracht,!

Vanilla Queen spelen ze nu nog regelmatig. Gelukkig maar want dat is samen met are you receiving me misschien wel het beste wat ze ooit gemaakt hebben

Barry Hay klinkt een tikkie stoned, maar als geheel is dit toch pure passie. Het was nog de tijd dat de band lekker loos ging en uitsmeerde.
Gelling is inderdaad een prima aanvulling hier, maar scheen toch ook avonden te hebben gehad, dat het niet helemaal lekker zat. Hij was erg wispelturig wat dat aangaat en zal ook een reden zijn geweest dat de 4 anderen niet met hem verder wilde.
Bepaalde uitvoeringen zijn hier en daar wat rommelig en verre van perfect, maar daar staat tegenover dat het grooved en rockt als een bezetene. Vanilla Queen( met het geweldige einde) bijv, jeetje wat een versie.
Persoonlijk hoor ik op 2nd Live en Something Heavy Going Down een wat zakelijke Earring.
Degelijke platen, maar minder magie.

weet je bikkel2 .. Ik hou juist ook van de kleine krachtige songs zoals heartbeat ( 2nd live) en Enough is enough ( Something heavy gioing down)

Heb net Vanilla Queen nog maar eens opgezet. Ja dat is toch een meesterwerk.. Zowel de studioversie en deze liveuitvoerinng.
Nu Eight miles high nog even en dan weer aan het werk!!!!!!!!!!!

The Earring in een later stadium is live ook zeker de moeite waard. Ik heb ze geloof ik wel zo'n zes keer gezien en dat was altijd de moeite waard.
Artistiek echter zijn de 70's Earring mij het dierbaarst. Ze zochten toen nog het experiment en dat hoor je op live ook treffend terug. Net even spannender allemaal.