Golden Earring - Live (1977)

Er staat wel ongeveer 45 seconden meer Radar Love op, maar dadelijk is alleen het gejuich langer, kan dus ook.

Zal het aan iemand vragen die het album wel heeft of misschien geeft iemand anders uitsluitsel.

De drumsolo zat rond deze tijd niet in Radar Love maar werd in Bombay geperst. Dat nummer hoor je Cesar dan weer instarten bij het outro van Vanilla Queen. Dat nummer werd dus niet op de plaat gezet, evenals Sueleen. Op bootlegs is de gehele show dan wel terug te vinden, zij het een wat mindere kwaliteit.
Eigenlijk wel opvallend, of juist typerend voor de band en hun live status, dat Radar Love en drumsolo in 1 adem genoemd worden. Logisch ook uiteraard, want los van deze korte periode, en zeer kort in 2001 kwam en komt Cesar zijn solo idd altijd tijdens Radar Love. Zoals Rinus zijn bassolo vrijwel altijd de opmaat maar dat nummer is.
Wat betreft Live tracks, volgens mij kloppen die tijden niet. Als klein jochie hield ik dat wel eens met een stopwatch bij ? ( destijds ook het eerste live album wat ik van ze kocht).

Zonder meer een voortreffelijk live-album. Jaren geleden ooit deze cd gekocht en was meteen diep onder de indruk. De vier vaste bandleden + extra gitarist Eelco Gelling zijn echt alleskunners. Vooral de klassiekers Radar love, She flies on strange wings en Vanilla Queen spetteren eraf, maar ook de Byrds-cover Eight miles high teken ik tot de absolute hoogtepunten. Ik heb de heren in totaal 3 keer live gezien (in 1984, 2001 en 2008), volop genoten toen maar het kon toch niet tippen aan dit optreden.

Blijft Earring’s mooiste

Moontan staat bij toch echt op één

Conman is gewoon een vreemde eend in de bijt. Maar mij behoort het tot één der toppers van het album.
De misleiding begint met het nummer zelf: tot aan het tweede refrein schept het namelijk geen enkele verwachting dan een 13-in-1-dozijn rocksong. Maar dan...
Met het eerste refrein lijkt het toch nog interessant te worden, zowaar: er bouwt iets op, het wordt steviger. Het beton lijkt te worden gestort en de verwachting lijkt haar vrucht te werpen.
Maar helaas..., ze breken de opbouw af om terug te vervallen in het standaard riedeltje.
En dan komt het tweede refrein, waarna het beton opnieuw gestort wordt en steviger wordt in opbouw voor belading. En die belading doet de lat der verwachting nóg hoger leggen naar bombast en dynamiek. Met een vette en opbouwende solo, en ieder gespeelde noot 'spot on' krijgt de song echt kloten van adrenalineverwekkend kaliber.
En jawel, zelfs dát wordt afgebroken. Gelukkig echter wordt hier afscheid genomen van het riedeltje en is het moment van kalmte, stilte voor spanningsopbouw, voor wat nog komen gaat, de welbekende stilte voor de storm..
En ga er maar voor zitten, want de storm, die komt: er wordt een belofte ingelost. En Barry waarschuwt nog even: 'Beware! Take care! Now, he's èverywhere!!!, die beantwoord wordt met een orgastische gitaarexplosie met een opbouwende doch voortreffelijke wanhoopssolo van enkele minuten om echt de vingers bij af te likken!
Samen met Vanilla Queen, Eight Miles High, Mad Love 's Coming en Radar Love echt mijn toppers van deze cd.

Laten we vooral "She flies on Strange Wings" niet vergeten te vermelden....

Goed verhaal van Saldek. Ik ben het betreft Con Man wel eens met zijn stelling.
Het nummer lijkt inderdaad niet echt van de grond te komen, maar ik vind dat uitsmeren naar die uiteindelijke climax wel gaaf gedaan. Groot voordeel in deze dat het ook sterk grooved. Complimenten daarvoor aan de ritmesectie Gerritsen/ Zuiderwijk, die in de rockbizz van dat moment een onverslaanbaar duo was. Hay zingt het lekker nonchalant en rauw weg + dat Kooijmans en Gelling hun gitaarpartijen goed gearrangeerd hebben. Zo kan het in 9 minuten in ieder geval sterk uitgebouwd worden.

Het is iets wat nog net kon in "77". De punk en new wave waren al geland en korter en bondiger was iets wat vanzelfsprekender werd. The Earring experimenteren er nog even lekker op los en dat maakt Live een waardevol document. Nog even de meest aansprekende rockband van NL. En dat was hierna niet meer geheel vanzelfsprekend.

@Hans Brouwer:
Inderdaad, she Flies on Strange wings...
Zoals ze die live doen zet me altijd weer op losse groeven, dat is het probleem. Wat ik een belangrijk moment vind in de song is het moment wanneer de de song wordt hervat na het 'rustmoment'. Studio krijg je dan even een gitaarwerk leidende naar anarchistische atmosferen om dan regelrecht terug het nummer in te duiken: kippenvelmoment.
Voorwaarde is wel dat de terugkeer naar de song regelrecht vanuit die chaos dient te gebeuren. Dát is die magie. En soms pakten ze die live op, maar soms ook niet. Wanneer ze het niet deden eindigde de chaos met een soort van break om dán pas het nummer te hervatten, precies zoals ze doen op dit live-album.
Het nummer is live echt fantastisch neergezet, maar het ontbreken van dat magische moment heb ik altijd doodzonde gevonden.
Wat ik overigens erg leuk vind is dat je na de intro Barry hoort op de achtergrond, als maataangever:
'1 - 2 - 3 - 4!!'.
Na de intro van het nummer bij de liveconcerten (eind 80 / jaren negentig) hoorde je dan het hele publiek, alle fans eensgezind: '1 - 2 - 3 - 4!!' Ik vind het gaaf hoe een dergelijke futiliteit zich zo mooi 'ontwikkelen kan...
Heb 'm net toch nog even opgezet. En inderdaad, het is live echt een puik dingetje. Maar het gemis van dat moment...

Kippenvel bij She flies op dit album is die heerlijke gitaar van Gelling in het trage gedeelte, wat jankt hij dat eerste deel er heerlijk doorheen. De hoge Kooymansgillen zijn hier wel wat naar achteren gezet vind ik, terwijl ik dat juist graag mag horen als hij als een bezetene gilt.

Ik hoor een gedreven Earring, geen missers, enthousiast, professioneel, herkenbaar en lekker stevig.

Natuurlijk komt dit album bovendrijven, ook weer opgezet, als vandaag bekend wordt gemaakt dat George Kooijmans ALS heeft en nooit meer zal kunnen optreden.
Ik heb de Golden Earring een keer of zes gezien in mijn leven, daar bewaar ik goede herinneringen aan. En liever deze elektrische rock dan de akoestische, als ik eerlijk mag zijn.

Dit concert is eigenlijk een soort rockfeestje. Wie weet wat er allemaal nog in de archieven ligt.

Tja Golden Earring finito, nog een beetje onwaarschijnlijk, mijn gedachten geen onmiddellijk terug naar mijn eerste echte rockshow, het was 1979, twee jaar na de release van dit hoogtepunt in de vaderlandse rockgeschiedenis.
De earring trad op ,100 meter achter onze woning in de manifestatiehal van de Klinker in Winschoten. Mijn vader drong er op aan om te gaan, als 15 jarig jochie mijn eerste echte concert, om nooit te vergeten, daarna de Earring nog regelmatig gezien, van feesttenten in Middelstum , akoestische shows in de Oosterpoort in Groningen tot de jubileum show in Ziggo, mijn laatste optreden van George was eveneens in de Klinker in Winschoten , dit keer als Vreemde kostganger, bijna 40 jaar later. Ik gooi deze live plaat nog maar eens op de draaitafel en onder het genot van een goed glas bier wens ik George heel veel sterkte om deze enorme klap te verwerken.

Goh, wat ben ik blij dat ik de Earring nog in november 2019 heb kunnen zien en horen. Een tijdperk is wreed en 'niet zoals het hoort' afgesloten. Dank voor alle muziek, door de decennia's heen. Earring was trouwer en constanter dan banen, familie en relaties....

Een geweldig sfeervol en energieke registratie. The Earring op hun hoogtepunt.
Het is een onwezelijk iets te moeten vernemen dat de band door de tragische ziekte van George niet meer bestaat.
Natuurlijk waren ze al een stuk minder actief, maar ze zijn er altijd geweest en dat al heel lang.
Willem v. Kooten noemde George onontzettelijk "de Johan Cruyff" van de band. Hij was de man van het uiteindelijke eindoordeel en de muzikale ideeën.
Een rasmuzikant, wars van aandacht buiten de muziek en zoals Barry Hay het gisteren noemde de taaiste van het stel.

Deze Live zal in ieder geval altijd in de boeken staan als hun finest hour wat betreft hun avonturen op de bühne.
Met internationale allure wat The Earring altijd al heeft gehad, maar de nuchterheid en heimwee besliste dat de mannen weer blij waren Den Haag te omarmen. De stad waar het allemaal begon met George en Rinus.

Het is zoals het is. Ooit stopt iets. Maar het is enorm tragisch dat het op deze manier moest gebeuren.

Geweldige live registratie met al mijn favoriete songs. En allemaal lekker lang uitgesponnen met fantastisch gitaarwerk van Eelco Gelling maar natuurlijk ook van George Kooijmans.
En erg verdrietig dat Kooijmans nu getroffen is door ALS. Ik heb altijd een zwak gehad voor Kooijmans, heerlijk haags blufgozertje. En behalve dat hij een goede gitarist was beschikte hij ook over een heerlijke strot.
En ja, de laatste jaren liggen mijn herinneringen aan hem meer bij de Vreemde Kostgangers dan de Earring.
Maar hoe dan ook, de Earring is voor mij de grootste Nederlandse rockband en nooit meer overtroffen, en dit dubbele live album is daar een bevestiging van.

Wellicht het beste live-album uit de Nederlandse popgeschiedenis. Een enorm gedreven band met vele ideeën, geweldig gitaarspel en bovenal hun beste songs. Jammer dat er abrupt een einde komt aan Nederlands grootste rockband.

Net alsof ik een soort voorgevoel moet hebben gehad.
Eergisteren zonder enige kennis van de ziekte van George de limited edition op rood vinyl van deze live plaat besteld. IJs en weder dienende wordt hij vandaag nog bezorgd.

Ja, gek hè. Ik kreeg eerder deze week het album Seven tears binnen na een internetbestelling van ruim een week eerder. Ook zo'n plaat waar George zowel vocaal als instrumentaal een glansrol op vervult. Van een voorgevoel zou ik in mijn geval niet willen spreken; het nieuws viel gisteren echt rauw op mijn dak. Maar meer een bewijs van het feit dat ik - en waarschijnlijk vele andere muziekliefhebbers - nog altijd met grote regelmaat teruggrijp naar muziek van 'de' Earring.

Dit live-album is misschien wel de beste prestatie uit hun lange loopbaan: een mooie samenvatting van wat ze in hun beste dagen - en ook in de tijd van hun beste nummers - op het podium konden neerzetten. Niet voor niets dat ik 'm zowel op LP als op 'dikke' dubbel-CD (de originele Polydor-fatboy) heb.

En ik had vorige week zondag via de site de plaat en zijn verhaal de bewerking van weekend Love beluisterd

Weet iemand of hiervan ook een geremasterde uitvoering van is... met nog mooier en beter geluid?

Ik heb zelf de originele dubbel-LP en de eerste CD-release op het Polydor-label. De huidige, momenteel nog verkrijgbare release van Red Bullet is ongetwijfeld een remaster. Die heb ik zelf niet, maar ik heb wel enkele andere Red Bullet-edities van reguliere GE-albums. Mijn indruk is dat alles - bas, treble - daarop wat zwaarder aangezet is, wat niet helemaal mijn stijl is. Ik heb het geluid doorgaans het liefst zo puur en 'onbewerkt' mogelijk. Maar het is mogelijk dat die release voor jou beter klinkt.

Een beetje off-topic, maar het moet me van het hart dat het artwork van die huidige Red Bullet-edities belabberd is. En dan bedoel ik niet zozeer de vormgeving op zich, alswel de printkwaliteit. Het lijken wel xerox-kopietjes, zo beroerd ziet het er uit. Dat was ooit beter, want ik heb ook een paar RB-uitgaven uit de tijd dat ze nog maar net op de markt waren. En die zijn aanmerkelijk beter; dat is echt een groot verschil in drukkwaliteit.

De Earring met Gelling op hun allerbest. Heerlijke, lange nummers (toe dat nog mocht), waar de muzikaliteit centraal staat. Puur genieten van de beste NL rockband.

Helemaal eens met Funky Bookie, kan wat mij betreft in het lijstje beste live-albums ever.
Gelling is groots hier, heb de mazzel gehad ze live te zien in deze samenstelling! Mad Love’s Comin’ is werkelijk fantastisch. Ze hadden op dat moment ook een topkwartet studioalbums afgeleverd. Moontan, Switch, To The Hilt en Contraband.
Na dit live album ben ik ze een beetje kwijtgeraakt moet ik zeggen. Na Grab It For A Second en 2nd. Live hield het voor mij op.

Vandaag is er een nieuwe reissue 2LP uitgebracht door Music on Vinyl maar of deze ook geremastered is, is niet helemaal duidelijk. Volgens de entry op Discogs wel, maar ik zie het nergens vermeld op de LP. Hij klinkt iig goed.

Zomaar in een tweede hands winkel deze dikke CD box gekocht voor 8 euro en wat waren de heren in de jaren '70 toch in topvorm! Zeg maar de Rolling Stones van de lage landen. Heb ze in de jaren '80 en '90 wel eens live aan werk mogen zien en horen, maar dat was beduidend minder energiek vergeleken wat ik hier hoor.

De Stones konden het destijds live niet beter brengen, alleen al daardoor zie ik dit album als een live document.

Score 4,5

Dit optreden van twee jaar eerder, met Robert Jan Stips, is stukken beter naar mijn onbescheiden mening:

Golden Earring - Live at Winterland 1975 - YouTube

Ik vind het ook nog steeds geweldig dat Rinus op het 2e live album de bassolo naadloos deed overlopen in Sleepwalkin. Heb jij trouwens de bootleg van dat 1e live album, ben ik al tijden naar op zoek. Ben namelijk heel benieuwd naar oa Bombay.

Gaat nu helaas ook nooit meer gebeuren......zo zonde en vooral zwaar kut voor George.

Maar the Stones speelden dan ook eigenlijk nooit een Earring nummer tijdens live shows