Mumford & Sons - Sigh No More (2009)

Mumford & Sons, deze mannen zijn wel een van mijn favoriete bands geworden en dat is vooral dankzij dit album. Ze weten precies hoe ze de overgang van de rustige coupletten naar de wat wildere refreinen moeten maken.The Cave en Little Lion Man zijn daarbij voor mij toch wel de twee toppers van dit album.

Zeer slappe hap dit. Elk liedje dezelfde formule. Dit is een beetje hipstermuziek

Je bent er vroeg bij!

Hij is dan ook geen hipster.

Wat is Dust Bowl Dance toch een geweldig goed nummer!! Veel beter dan alle singles die zijn uitgebracht

Dit is echt slappe hap. Een beetje tokkelen op een banjo en de jongens denken dat ze er al zijn. Liefhebbers van deze slappe hap zou ik aanraden om naar de eerste twee elpees van de Eagles te luisteren. Hier wordt de banjo op een zinvolle manier gebruikt. Ik sluit mij volledig aan bij leadzeplin. Die heeft het zeer goed verwoordt. Extra tip : luister ook eens naar de Avett Brothers .

Volgens mij heb jij het fout verwoordt.



Gewoon een heel lekkere plaat.
Met songs die aanspreken en blijven hangen.

Sorry dazzler. Jouw persoonlijke top tien spreekt mij overigens wel aan. De liedjes van Jan Smit kun je ook meteen meezingen en blijven ook lekker hangen!

Lekkere relaxed album dat heel fijn wegluistert.
Niets pretentieus, maar gemaakt om te vermaken en dat lukt goed.

Na hun optreden op LL helemaal verkocht! Wat een stem!

Aardig , maar ik begreep de hype destijds niet zo . Het was misschien in het toenmalige muzieklandschap verfrissend ,maar had ook een korte houdbaarheidsdatum. Met mate tot je nemen ,dan is dit wel te behappen. Is natuurlijk met alles zo ,maar er zijn geen momenten waarbij ik nog opveer. Misschien hun laatste eens proberen . Ze schijnen de banjo te hebben verloren onderweg , las ik ergens ? Deze krijgt 3 sterren van me.

Sluit mij bij bovenstaand betoog aan. Begreep die hype toen ook niet zo, van de week zag ik dit gezelschap echter op TV optreden op Pinkpop en dat vond ik wel indrukwekkend. Deze debuutplaat lag voor een prikkie in de uitverkoopbakken en besloot deze toch maar mee te nemen. Na 1 luisterbeurt vallen mij enkele dingen op: The Cave & Little Lion Man vind ik erg sterk, ik wordt vrolijk van deze muziek, maar er ligt ook een zekere eenvormigheid op de loer waardoor ik het waarschijnlijk bij 1 album zal laten.

Ik vind dit tot nu toe hun enige album wat de moeite waard is.
De folk touch is goed gevangen.
Lastig te overtreffen plaat, zoals wel vaker met een debuut.
Hun poprock gerichte koers vind ik te weinig onderscheidend en het songmateriaal te mager.
Zou meer in moeten zitten denk je dan.
Wellicht moet de band eens beraden hoe ze de toekomst in gaan. Ik hoor ze liever op deze manier.

Het album bevalt me steeds beter, ook Awake My Soul wil ik aan mijn favorieten toevoegen, heerlijk nummer. De band heeft in mijn beleving veel raakvlakken met Fleet Foxes, die sfeer roept het in ieder geval bij mij op.

Huh, wat? Hoe dan? Waar Fleet Foxes bekend staat om hun subtiliteit en decreatieve opbouw in hun liedjes. Hier heeft zowat elk nummer een overdreven geforceerde bombastische climax. Het ergst van al vind ik de fake aandoende 'emotionele' zanglijnen van de zanger. Bovendien lijken veel nummers erg op elkaar qua structuur.

Platte, erg ongeinspireerde en nu al hopeloos gedateerde banjopop.

Meerdere keren heb ik het advies gekregen om eens naar Mumford & Sons te luisteren. Na het beluisteren van Sigh No More vraag ik me echter af waarom er zoveel enthousiasme is voor deze band. Toegankelijk is Sigh No More zeker. Maar het blijft ook erg veilig, met een flink bombastisch geproduceerd geluid. Het album mist wat mij betreft een rafelrandje; snedige teksten of een intrigerende muzikale invulling. Beiden ontbreken op Sigh No More.

Volgens mij valt dat enthousiasme over de gehele linie erg tegen. Was je 15 jaar geleden met deze kritiek gekomen, had je gelijk gehad, maar de hype ligt al anderhalf decennium achter ons. Wie als muziektip nu nog met Mumford & Sons bij jou aankomt heeft waarschijnlijk een doos met oude jaargangen OOR op zolder gevonden. Inmiddels zijn de meeste mensen deze plaat al half vergeten, en de latere worpen van deze band zijn in steeds grotere mate onopgemerkt voorbij gegaan.