Mumford & Sons - Sigh No More (2009)

Deze folkgroep uit London komt met een sterk debuutalbum. Allereerst valt op hoe sterk de meeste composities zijn: wat een goede nummers zeg. Er springen er een paar uit: The Cave, Little Lion Man, Thisle & Weeds en Dust Bowl Dance. Onder andere bij dit laatste nummer hoor je ook wat country doorkomen. Maar vind je dat gek met bandleden die Country Winston Marshall heten...

Dit is geen slome folk, er wordt krachtig en soms snel en stevig gespeeld. De banjo en de piano springen er wat mij betreft uit. Die hoor je prettig door vrijwel alle nummers heen. De zanger heeft een fraaie stem, die bij vlagen - zoals in the Cave - inderdaad aan Micael Stipe van R.E.M. doet denken. Hij neemt zingend de songs op sleeptouw.

Ik vind deze muziek enigzins vergelijkbaar met een andere nieuwe verrassing in 2008/2009: Noah and the Whale. Een zeer aangenaam debuut dit album, de zoveelste in 2009.

Mumford & Sons – Sigh No More

Toen ik een paar weken geleden Mumford & Sons voor het eerst beluisterde kreeg ik het gevoel dat ik dit al heel lang zou moeten kennen. Het kwam zo vanzelfsprekend voor, alsof M. & Zonen (vergelijkbaar met Arcade Fire) al een jaar of vijf een gevestigde naam was in de indie-folkrockscene. Ik bleek er helemaal naast te zitten. Ten eerste bleek het album 'Sigh No More' hun eerste te zijn, en ten tweede bleek het album nog maar net (vanaf 9 oktober) uit te zijn. Ook bleek de band uit de Engelse (Londense) folk-scene te komen, ja écht waar een Engelse folk-scene.! Mijn eerste associaties waren meteen Mother Nature's Son, Blackbird en I've just seen the face van the Beatles, de laatste misschien wel het eerste moderne Engelse folkliedje. Uit mijn geheugen haalde ik verder de namen van slechts een handjevol artiesten: Fairport Convention, Nick Drake, John Martyn, Vashti Bunyan en ik twijfelde over Graham Nash; die werd toch meer folk-artiest toen hij verhuisde naar de V.S.. Toen ik er langer over nadacht realiseerde ik me dat ondanks dat folkmuziek 'roots' heeft in dit land vol tradities, ik toch nauwelijks folkartiesten uit Albion kon noemen.

Enfin, vanaf 2007 is er in Engeland een folk-(rock)scene in opkomst met Londen als kloppend hart. Laura Marling is tot nu toe de enige artiest die het, bij mijn weten, gelukt is door te breken in eigen land. Marling heeft tot nu toe al twee televisieoptredens op haar naam staan (bij Craig Ferguson en Jools Holland). Zij speelde ook mee op het laatste album van the Mystery Jets, en op het eerste album van de tweede exponent van deze scene, Noah & the Whale. Verder kom ik namen als Johnny Flynn, The Lightyears, Jay Jay Pistolet en Emmy the Great tegen maar nog niet écht de muzikale zwaargewichten waar wij (wij Chronos in elk geval) toch stiekem op hopen. (http://songza.fm/blog/london-folking/)

Dan hoor je anno 2009 Mumford & Sons en plaats je dit in eerste instantie niet in Engeland (behalve de stem van de zanger dan). De link met bijvoorbeeld eerdergenoemde artiesten (Fairport Convention, Nick Drake etc.) hoor ik écht niet. Waar bijvoorbeeld het Amerikaanse Fleet Foxes duidelijk uit een rijk jaren zestig verleden put (Beach Boys, CSNY, Grateful Dead, the Band), tapt Mumford & Sons uit een heel ander vaatje. De bombastische stijl met piano, strijkers en koperblazers doet denken aan the Arcade Fire, the National en Bruce Springsteen. Het is dan ook niet geheel toevallig dat het album geproduceerd is door Markus Dravs, producer van o.a. Neon Bible. Volgens een interview met Clashmusic (http://www.clashmusic.com/feature/mumford-sons-interview) hebben ze door gemeenschappelijke bewondering voor the Arcade Fire Dravs benaderd en hem gewoon gevraagd, ook hun album te produceren (vergelijkbaar met the Maccabees die hetzelfde deden). De stem van zanger Marcus Mumford, en zijn manier van zingen doen, zoals in een eerder bericht werd gezegd, denken aan die van Michael Stipe (REM) maar ook het geluid van Peter Gabriel is niet ver weg. Behalve de genoemde associaties lijkt het alsof M&S erg geïnspireerd wordt door een 'rootsier' keltisch folkgeluid: The Dubliners, the Waterboys, alleen wordt dit heel subtiel gebracht (in de intonatie van de zanger en d.m.v. de versnelde banjo/mandoline).

Men kan Mumford & Sons als een ambitieus project zien. Veel toeters, blazers, arrangementen en opzwepende tempo's. Deze muziek is niet alleen bedoeld voor de stoelzitters op het balkon in Paradiso. De spanning in nummers wordt vaak opgebouwd met soms een Arcade Firesque (mooi om dat woord eens te gebruiken) climax. Ook gitaarsolo-gedeeltes zijn bij M&S geen taboe. Dit alles wordt gecombineerd met de getormenteerde stem van Marcus Mumford. Mumford zingt alsof het zijn levensmissie betreft. Hij komt over als dominee, zendeling en heeft soms zelfs iets profetisch over zich heen. Begaafdere stervelingen dan ik kunnen daarover beter schrijven, dus de behandeling van de teksten laat ik aan anderen over. Dat Mumford & Co ook humor hebben en kunnen lachen blijkt uit (http://www.youtube.com/watch?v=UPM-8dA74h0&feature=related) een erg komisch interview voor Absolute Radio.

Wat ik in elk geval wil meegeven (grappig, lees net dat Predator dezelfde woorden heeft gebruikt, terwijl ik bezig was met het schrijven van mijn review): 'believe the hype!' Het is naar mijn idee terecht dat het debuutalbum 'Sigh No More', na 100 stemmen een gemiddelde scoort dat hoger ligt dan 4.10 (!). Het is muziek die mij persoonlijk flink heeft geraakt. Het ontroert, het swingt, het rockt en bovenal: het overtuigt! Mumford & Sons is absoluut geen meelifter op successen van andere bands, zoals eerder genoemd is. Zelf hebben ze gezegd in een interview dat ze ook 18 maanden geleden het album hadden kunnen opnemen maar dat ze daarmee wilden wachten tot 'de tijd rijp was'. Met het uitbrengen van twee ep's en een hoop getour hebben ze inmiddels een aardige fanschare opgebouwd waardoor het gevaar voor te snel, teveel media-aandacht en teleurstellingen na het uitkomen van het eerste volledige album, en de eerste live-shows daarna (ik noem het het Pitchfork-syndroom), vermeden wordt. De live-versies die ik op Youtube heb gehoord klinken ook veelbelovend dus ik zou zeggen: Pitchfork kom maar op!

5* (en op dit moment een positie in mijn Top 10 van het jaar 2009)

Zo kan het natuurlijk ook

Ik wil mijn eerdere commentaar bij dit album wat uitbreiden.



Feit is dat het hard gaat met Mumford & Sons. Sigh No More maakte redelijk anoniem zijn entree op de site en in mum van tijd (deze woordspeling is louter toeval) heeft het een enorm aantal stemmen met een glittergehalte die er niet om liegt en een stevige nummer 1 positie in de rotatielijst. En dat in echt heel erg weinig tijd..... het wachten is nu op de top 10 positie die het ongetwijfeld gaat aannemen in de eindejaarslijstjes.
Samen met die andere verrassing, The xx, wel in de lijn der verwachting als je het mij vraagt.
Is het gerechtvaardigd? Dat blijft altijd een discussie waard dus laat ik mezelf maar gewoon als uitgangspunt nemen.
Redelijk snel kreeg ik in de gaten dat dit een lekker plaatje in de 'alternatieve folkhoek' was en dan wil ik dat zeker altijd meenemen.
Mijn eerste indruk was gelijk goed en dat werd geuit met een stevige 4*. Tot zover niets bijzonders; het komt wel vaker voor. Maar ondertussen bleef de belangstelling groeien en als een lawine schoof Mumford & Sons alles en iedereen opzij. En dan merk je dat je anders gaat luisteren. Kritischer. Voor mij had dat als gevolg dat ik intenser de cd in dook. Het kan dan twee kanten op gaan: of het gaat je een beetje tegenstaan en je hebt geen zin om 'met de hype mee te blijven doen' of je trekt je er niets van aan en laat je steeds meer inpakken door de nummers op Sigh No More.
Het laat zich raden dat de tweede optie bij mij het geval is. Ik was al vanaf eerste beluistering enthousiast en dat is er niet minder om geworden. Sigh No More weet je mee te slepen en te ontroeren, Zorgt voor een lach en een traan en doet je beseffen dat het allemaal niet zo ingewikkeld hoeft te zijn. Gewoon puur musiceren en dan komt het vanzelf goed. In dit geval ben ik blijkbaar niet de enige die er zo over denkt gezien de positieve belangstelling. Is het de poppy inslag? De radiovriendelijkheid van de liedjes?
We zullen het nooit weten. Wel kunnen we met z'n allen constateren dat dit zo'n album is dat redelijk onverwacht als een komeet omhoog schiet. Het is dan aan de heren Mumford & Sons om dit te consolideren of het een eenmalig 'lucky shot' te laten zijn.
Ik hoop dat we nog veel van ze gaan horen. En nu draai ik Sigh No More gewoon nog maar een keer en bler ik hard 'It was not your fault but mine, it was your heart on the line. I really fucked it up this time' mee, want dat ik er geen genoeg van krijg is waarschijnlijk zacht uitgedrukt

Zo. ik eindelijk ook nu wakker . Ja als het 1 in de Rotatielijst staat kan ik het zelfs niet meer over het hoofd zien. Waar zo´n lijst maar weer niet goed voor is.

Ik doe lekker mee met de euforische commentaren: Ik heb nu 1 keer half beluisterd en weet nu al dat het een van de platen van 2009 voor mij gaat worden. Waar ik vorig jaar de Fleet Foxes (genre en zang lijkt daar toch wel op, hoor) een beetje ´met de mode mee´ heb gekocht omdat ik m wel aardig vond, is dit een plaat om heerlijk ongegeneerd plat voor te gaan.

En ja ik houd ook van Beirut en Arcade Fire. Maar die ken ik allemaal al. Genoeg nu weer even. Ik ga deze nu eerst bestellen en nogmaals opzetten

Leuk album met een goede mix van de stijlen ierse folk en rock. Mijn vader is hier helemaal leip van, ik iets minder, maar toch zeker goed voor een 3.5*.

De Grote Zaaddonor Show.
David Crosby leverde sperma voor zangeres Melissa Etheridge.
Waardoor ze een gezonde tweeling ter wereld hielp.
Wie Mumford & Sons hoort zou kunnen beweren dat hij ook in het Verenigd Koninkrijk zijn liefdadigheidsdaad heeft toegepast.
Marcus Mumford als de bastaardzoon.
Samenzang die doet linken naar de samenwerking met Stills, Nash and Young.
Waar heb ik dit eerder gehoord?
Déjà Vu.

Er zit een soort van kwetsbaarheid in de zang.
Die ik ook hoorde bij het debuut van Counting Crows.
Het theatrale gedragen geluid van Adam Duritz.
Maar dan de Britse variant.

Helemaal overtuigend is het nog niet.
Helaas nog niet live mogen ervaren.
Iets wat ik bij vergelijkbare bands als Local Natives, Noah and the Whale en 16 Horsepower wel heb gedaan.
Vanwege de indruk die ze bij mij achter lieten was ik gelijk om.
Iets wat ik me tevens bij Mumford & Sons kan voorstellen.
De impact van The Cave, White Blank Page en Little Lion Man zal dan een stuk groter zijn.
Dat dit kwalitatief hoogstaande songs zijn is een feit.
Nu nog laten nestelen in ons collectieve geheugen.

Don't believe the hype.

Ik heb dit album al niet geluisterd toen het uitkwam, en ook toen het (tijdens LL) een hype werd heb ik me er niet toe kunnen zetten om het album te gaan luisteren.

De singles klinken aardig, maar daarmee houdt het ook wel op. De rest is saai, inhoudsloos en vaak hetzelfde. Ook de vele "ahaaaaa's" gaan op je zenuwen werken.

Subtiel is Mumford allerminst. Geen rustige passage gaat voorbij, of er volgt alweer een uitbarsting van allerlei instrumenten. Jammer is hierbij ook dat het telkens bijna identiek klinkt. Er is weinig variatie in de uitbarstingen en ze lijken allemaal op elkaar.

En dit geldt helaas ook voor de liedjes en voor de stem van Mumford.
Nergens wordt het spannend, en helaas gaat het trucje ook nog heel snel vervelen.

Wat een debuut van Mumford & Sons. Misschien is het onbedoeld iets te populair geworden, maar dat doet niks af van de kwaliteit van deze plaat. Talloze nummers zijn uitstekend geslaagd. Van de prachtige opening van het titelnummer (mijn favoriet) tot Dust Bowl Dance. Daarnaast zijn de vier singles (Little Lion Man, The Cave, Winter Winds, Roll Away Your Stone) allen van topkwaliteit.

Het grootste nadeel van deze vier singles, is dat de variatie niet heel erg groot is. Hoewel dat bij The Cave wel meevalt, in tegenstelling tot Little Lion Man die al vrij snel kan vervelen. Natuurlijk is de afwisseling niet heel erg groot en ook is het tekstueel niet briljant, maar als tussendoortje kan dit album altijd uit de kast worden gehaald.

Het probleem van Mumford & Sons is dat ze nu met een goede opvolger moeten komen. Dit zal zeer lastig worden. Als ze een kopie maken, zal dat in ieder geval veel kritiek opleveren. Hopelijk gaan ze niet de kant op Thistle & Weeds, wat volgens mij het zwakste nummer is op dit album. De rustige nummers benadrukken sowieso iets teveel de niet hoogstaande teksten. Toch luister ik nog met veel plezier naar dit album, en is het voor mij in ieder geval een (toekomstig) klassieker.

De band die eigenhandig de muziekscene veranderde. Althans, voor mij.
Het kwam met Little Lion Man. Uit het niets. Daarna The Cave
en daarna volgden vele andere artiesten in hun voorbeeld.
En waarom ook niet? Het publiek stond er voor open.
Britse folkmuziek met banjo's, contrabassen en baarden op MTV. Wie had dat gedacht?

Ook op festivals doen Marcus Mumford en zijn zonen het al drie jaar onafgebrokken goed.
Wereldwijd hebben ze op de grootste festivals gespeeld, ook menig keer als (officieuze) hoofdact.
Waar hoe komt dat? Dat deze muziek plotseling zo populair werd?

Allereerst hebben we te maken met muziek die prettig in het gehoor ligt. Er wordt flink geput uit het folk-genre, maar puristisch gezien zou je dit niet als authentieke folk kunnen/mogen bestempelen.
Dan is er de banjo, een instrument dat voor velen volslagen onbekend was. De banjo geeft een melodielijn aan en werkt opzwepend.
Het bass-drum pedaal dat Marcus Mumford met zijn voet bedient en de (contra)bas partijen sturen ook lekker in een bepaald ritme, en dan zijn er (toetsen daargelaten) nog een hoop blaasinstrumenten.
Euforisch komen zij op en onopgemerkt spelen zij op de achtergrond.

Met dynamiek wordt heel erg gespeeld door deze band. Rustige coupletten waarin je alleen zang en gitaar hoort worden opgevolgd door drukkere coupletten waarbij toetsen, drums, bas en banjo de zaak versterken en plotseling wordt het weer wat rustiger. Neem bijvoorbeeld Roll Away Your Stone. Er zit enorm veel dynamiek in dat nummer!
Op driekwart van het nummer gebeurt hetzelfde als we even daarvoor ook in Winter Winds hebben gehoord: op een gegeven moment valt er een kleine pauze die daarna wordt opgevolgd door een bombastisch samenspel van alle instrumenten. En even abrupt valt het weer terug naar het rustige.

De, toegegeven, simpele bassdrum-partijen (elke tel een slag) werken aanstekelijk en nodigen uit tot springen. Iets dat live ook absoluut gebeurd, heb ik mogen meemaken.

Maar het is niet allemaal Engelse hoempapamuziek. Achter Marcus Mumford blijkt een man te zitten die enkele teleurstellingen in zijn leven heeft gekend. Daarover zingt hij in White Blank Page met hartstocht en de mensen voelen dat aan. En hoewel dit niet je typische spring-en-hosnummer is, zitten hier ook alle elementen in die de vorige nummers zo dansbaar maakten. Stemmige violen en meelijwekkend 'aah-aah-aah' worden opgevolgd door banjo en bas waarna Marcus weer begint te zingen terwijl het 'aah-aah-aah' op de achtergrond doorgaat. Daar heb je gegarandeerd een meezingmoment te pakken en tegen het einde gebeurde iets dat ik niet verwachtte: het tempo verandert plotseling, en voor je het weer is ook dit nummer enorm geschikt om op te springen!

Na het rustigere 'I Gave You All' waarin de instrumentatie alle ruimte krijgt je te ontwapenen en ontroeren volgt Little Lion Man: de f-bom is gelanceerd.
"I really fucked it up this time, didn't I my dear?" was in huiskamers, sportkantines en buurthuizen te horen. Sowieso trek je daar enorm de aandacht mee, en als dat nummer dan ook nog eens enorm swingt heb je een hit te pakken.

Vervolgens krijgen we met Timshel, Thistle & Weeds en Awake My Soul opnieuw een aantal nummer s waar de focus ligt op mooie muziek en samenzang. Het is niet allemaal vrolijk in het leven en dit album weerspiegelt dat mooi. Soms is het verdrietig en aan nummers als de daarnet genoemde drie kun je je dan heel mooi spiegelen. En wat geeft het dat je de semi-poëtische teksten dan niet allemaal thuis kunt brengen ("I sit alone in this winter, clarity which clouds my mind"?? -Thistle & Weeds), als het je het gevoel kan geven dat meneer Mumford jou begrijpt, dan is het vaak al goed genoeg. ("But you are not alone in this, as brothers we will stand and we'll hold your hand" -Timshel)
Het zijn in deze nummers (maar ook in The Cave en White Blank Page al) de interessante en voor popmuziek onalledaagse loopjes en dingetjes die deze plaat ook heel populair maakt bij mensen die gitaar spelen.

Het album krijgt nog een episch hoogtepunt met Dustbowl Dance. Alle remmen en kaders worden losgelaten en er wordt even flink uit ons dak gegaan. Aan de emotionele reis waar Mumford & Sons je doorheen leidden komt een enorme climax waarin alle emoties nogmaals tot uiting komen die eerder in dit album al zijn opgeroepen. Een schreeuw van Marcus, een overstuurde elektrische gitaar en agressieve drumslagen,
en dan, na de storm, zingen we nog een keer een rustig lied en voelen we ons begrepen. Dit willen we nog een keer horen!

Ben dus bezig met het opschonen van mijn gehele cd-collectie en haal deze plaat voor het eerst sinds tijden uit de kast. Was ten tijden van mijn laatste luisterbeurt niet zozeer moe van de liedjes, maar eerder van Mumford & Sons zelf. Deels door Babel, deels door de eindeloze lofzangen voor de heren. Toch een fantastische plaat die zij naar mijn mening niet meer gaan overtreffen, maar Sigh No More is voor mij wel dé plaat die van hoogtepunt naar hoogtepunt gaat. Na de laatste akkoorden van After The Storm vond ik toch maar weer dat Mumford en zonen toch een hoog plaatsje verdienen in mijn collectie. Heerlijke stem, geweldige energie en hopelijk gaan ze bij het maken van een derde album toch een beetje een andere kant op ten opzichten van Babel... 4,5*

Little Lion Man, The Cave, Winter Winds en Roll Away your Stone zijn voor mij de hoogtepunten in deze leuke plaat van deze heerlijke country/folkachtige band. Het is vermakelijke muziek, het tovert een glimlach op je gezicht en is kwalitatief in orde. Ik vind deze plaat over de breedte echter niet top; sommige nummers zijn wat saaier waardoor ik soms mn aandacht verlies, en echt mooi vind ik het ook allemaal niet. Een goede 3,5* voor dit aanstekelijke debuut.