Vampire Weekend - Contra (2010)

Ik vind gewoon dat iedereen dit supertof moet vinden.

Vampire Weekend hun eerste album ken ik nog niet, dus ik weet ook niet welke plaat beter is. In ieder geval vind ik dit een zeer aanstekelijk plaatje en ik draai het dan ook al heel de week grijs. Het album is overgoten met een vrolijkheidsfactor waar een mens gewoon niet anders kan dan blij van worden. Ik noem bijvoorbeeld het nummer Run, dat heeft zo'n catchy melodieën en zanglijnen, die ook meteen in het hoofd blijven hangen. Echt een top nummer, zoals de overige nummers ook allemaal torenhoge kwaliteit leveren.

Mijn persoonlijke favorieten zijn California English, Run en Cousins. Maar zoals ik al eerder vermeld heb, kan ik feitelijk wel ieder nummer waarderen. Leuke en vrolijke inzet van het nieuwe jaar wat muziek betreft!

Run is zo gruwelijk, een dancekraker met echte instrumenten! Wat een drumwerk! En dat drumwerk is eigenlijk over de hele plaat bijzonder geweldig. Tel daarbij op de ongelofelijk rijke geluidenpracht, beklijvende nummers (ook de ballads ja) en spelplezier en we hebben een winnaar. Dat ik Vampire Weekend ooit meer dan een leuk bandje ging vinden had ik nooit verwacht, maar van Contra ben ik danig onde de indruk.

Klopt! dat viel mij ook in het bijzonder op. De drum was al onderscheidend op de vorige plaat, maar hij komt op deze plaat toch net effe wat lekkerder uit de verf als je het mij vraagt...
Zang idem overigens. Met deze twee zaken erbij, plus het feit dat deze plaat nog wat vrolijker klinkt, vind ik hem toch echt beter dan het debuut.

Vampire weekend: een naam die ik vaak voorbij zag komen op verschillende fora, maar nooit echt serieus naar geluisterd heb.Toen ik Cousins bekeek op Youtube was het weliswaar niet mijn soort muziek, maar af en toe gewoon vrolijke gitaarmuziek ben ik ook niet vies van. Dus ik vorige week maandag begonnen met dit album te luisteren en begon al meteen met een van de afgrijzelijkste nummers wat ik in jaren heb gehoord: California English.Ik had eigelijk gewoon een plaat verwacht die vol stond met nummers zoals A-Punk en Cousins, maar kwam dus bedrogen uit. Muziek die ik zelf het vetste vind is meer new-wave achtige bands zoals Joy division, Interpol,Editors etc.

Giving up the gun, Horchata en Cousins vind ik dan nog de minst slechte nummers zeg maar, de rest kan me echt niet bekoren.

Vampire Weekend: Ik pas bij deze hype dit keer.

(En oh ja, kan iemand me ff zeggen wat er dan zo goed is aan deze band dat ze zo vaak genoemd worden? Ik snap er dus echt niks van...)

Vampire Weekend is tegen...

Het nieuwe jaar begint mooi met het tweede album (Contra) van Vampire Weekend. De heren weten de lijn van hun debuutalbum mooi door te zetten al is de verrassing er wel voor een belangrijk deel vanaf.

They were declared "The Year's Best New Band" by Spin magazine in the March 2008 issue, and were the first band to be shot for the cover of the magazine before releasing their debut album.
(Bron: en.wikipedia.org)

De vier heren van Vampire Weekend komen uit New York en leerden elkaar in 2006 kennen op de Universiteit van Colombia. Na hun afstuderen maakte ze in hun vrije tijd hun debuutalbum, wat na een platencontract al snel leidde tot het opzeggen van hun voltijds banen.

De naam Vampire Weekend is afkomstig van een amateurfilm die zanger Erza Koenig maakte en wonderwel past bij de eigenzinnige muziek van de band. De typische zangerigheid van Koenig en de Afrikaanse ritmes maakt een Vampire Weekend liedje zeer herenbaar. Ook op het tweede album wordt je regelmatig herinnerd aan het grote succes wat Paul Simon met Afro-pop haalde (Graceland, 1986). Toch hebben de mannen van Vampire Weekend hun eigen draai eraan gegeven met melancholie en enigszins ingewikkelde melodieën.

Hun eigen muzikale geluid heeft nu ook een eigen naam gekregen (Upper West Side Soweto) en dat is al een hele verdienste. Sommige nummers maken de luisteraar onrustig die dan weer worden afgewisseld met iets rustigere nummers. Al met al een fraai album dat zorgvuldig en gedoseerd genoten dient te worden. Ik ben "voor".

Tekst overgenomen van mijn nieuwslog

Ik vind dit plaatje eigenlijk net zo goed als het debuut. Vampire Weekend heeft het enige juist gedaan wat je kunt doen bij het maken van een 'moeilijke tweede': de formule redelijk in tact houden, maar wel genoeg aanpassen zodat het fris blijft (zie ook The Strokes voor een goed voorbeeld). De fijne ritmes, de vrolijke zang, het zit er allemaal weer in. Favoriet is Cousins.

4*

fijne ritmes? Vrolijke zang?
Gemaster, kan je me vertellen waar je dat hoort? Cousins? Ja, zeker. Maar da's het enige nummer dat iets of wat de vrolijke frisheid en de toffe ritmes van twee jaar geleden evenaart.

Om eerlijk te zijn vind ik dit album volwassener en meer eigenzinnig dan het voorgaande. De vorige werd gekenmerkt door jonge Arctic Monkeys-achtige speelsheid. Die speelsheid bestaat mijns inziens nog steeds alleen volwassenheid is er ook ingeslopen. Er is meer afwisseling in de nummers maar ook meer experiment zonder daarmee geforceerd te klinken. Run en Horchata zijn daarvan voorbeelden. Verder zit een nummer als Holiday bijvoorbeeld, nog vol met jeugdige energie!

Redelijk album, paar aardige nummers, echter weer hetzelfde als bij de vorige plaat: de nummers beklijven niet en worden na een poosje ook irritant. Nummer 2 is de enige echte topper.

Ik heb een stukje over deze plaat geschreven, lees 'm hier.

Jij ziet het als 'volwassen', ik durf daar 'saai' voor in de mond te nemen...
(een woord dat ik trouwens érg weinig en niet graag gebruik)

Bij sommige winkels krijg je deze cd een leuk remix ep'tje r gratis bij, leuk en nog een leuk ep'tje ook, maar dat is mijn bescheiden mening

Mooi stuk tekst Kaaasgaaf, maar ik vrees dat de geschiedenis jou ongelijk zal bewijzen :s

En btw: wat was dat over Bob Dylan? Word maar Dylan fan als je oud geworden bent?!

Nee, ik ben zelf een enorme Dylan-fan, hij is mijn favoriete songschrijver. Maar er zijn mensen die alles kopen wat van hem los en vast zit en voor de rest geen popmuziek volgen. Daar was het een sneer naar.
Wat bedoel je er trouwens mee dat de geschiedenis mijn ongelijk gaat bewijzen? Ongelijk waarmee precies?

De nieuwe Vampire Weekend .... mag daarmee zonder overdrijving een perfecte popplaat genoemd worden. ...

... Alles wat goed was aan het debuut wordt op Contra nog beter uitgewerkt en is daarmee wellicht minder verrassend, maar wel overtuigender.

Deze plaat/groep zal niet blijven hangen in de geschiedenis. A-Punk zal, volgens mij, ooit ergens in een paar compilaties over het vorige decennium terecht komen maar meer niet. Enfin, misschien Cousins ook nog omdat de groep nogal "gehyped" wordt (ik haat dat woord).

Over Dylan: hélemaal akkoord. Sommige mensen vinden alles goed wat Dylan nu maakt omdat.... ja... omdat het Dylan is he

Ik begrijp wat je bedoelt. 'Een perfecte popplaat'; dat zijn misschien wat grote woorden. Inderdaad zal de geschiedenis moeten uitwijzen of ik dit blijf draaien. Maar dat is eigenlijk met alle platen zo. Op dit moment ben ik 'verliefd' en kan dus genoeg van Contra krijgen. Dat ik er misschien over een paar weken helemaal op uitgekeken ben is nou precies de charme van popmuziek die ik in mijn stukje bezing. Bij deze vorm van verliefdheid blijft er tenminste niemand achter met een gebroken hart.

De dag dat ik The Beatles beu ben, heb ik een gebroken hart hoor

Zomer in januari

New Weird America. Waar heb ik nu mee van doen? Een politieke term voor de bezigheden van Amerika? Nee. Het is een relatief nieuw genre binnen de indie-rock en kenmerkt zich door experimentele muziek te mengen met singer-songwriter of electronische muziek, om maar een voorbeeld te geven. Het genre bestaat sinds 2000 en heel wat bands verschuilen zich achter dat genre, zoals ook het frisse bandje Vampire Weekend.

Laat ik het daar nou net over willen hebben. Wikipedia beschrijft Vampire Weekend als een combinatie van indie met Afrikaanse polyritmiek(huh, de polie?) en Europese klassieke muziek. Polyritmiek is trouwens een verzamelterm voor het gebruik van meerdere ritmes tegelijkertijd, en Vampire Weekend doet dat met het thema Afrika. Hoe apart is dat? Heel apart.

De band is ontstaan in 2006 en vanuit New York als thuisbasis. Begin januari 2008 kwam het gelijknamige debuut Vampire Weekend uit en bereikte in Engeland en Amerika respectievelijk een vijftiende en zeventiende plaats. De band kreeg een gouden plaat in Engeland en haalde nog een bescheiden succesje met het nummer A-Punk. Recensenten waren het er unaniem over eens: dit verdient een vervolg.

En die is er nu gekomen in de vorm van Contra. Het 36 minuten durende frisse zomerwerkje van Vampire Weekend doet de Blue Monday in één keer vergeten. Het eerste nummer Horchata, wat overigens een drankje is, doet je denken aan een lang breed en vooral wit strand met helderblauwe zee in het vooruitzicht. De rest van het album is dat vooruitzicht. Alsof je na een half uur in de zon een frisse duik neemt om je te ontspannen. White Sky en Holiday English doen volgens ingewijden denken aan Paul Simon en als ik het vergelijk dan is er inderdaad weinig voor nodig om dat te geloven. Het geluid van Diplomat's Son is dan weer heerlijk opzwepend, mede dankzij de sample van M.I.A.(Paper Planes).

Dit album doet wat het moet doen: opvrolijken. Doe alles dicht, sluit jezelf op en luister naar Contra. Je bent zo van je winterdepressie af.

Beste liedje(s): White Sky, California English en Diplomat's Son

WordMadness

Na het horen van de single Cousins was ik verkocht. Ik besloot het album te gaan beluisteren.

Het album begint met het heerlijke Horchata, een episch nummer met heerlijke drums, zingen over het drinken van een mexicaans drankje. Heerlijk. Daarna volgen er heerlijke nummers White Sky, het catchy Holiday, Run & hypere Cousins. Het rustige Taxi Cab luistert lekker weg en I Think Ur A Contra is een tranentrekker, en misschien wel het beste nummer van het album. De band maakt gebruik van verschillende soorten genres, punk---> Cousins, Afrikaanse muziek----> Horchata.

Kortom een heerlijk album dat je over 20 jaar nog luisterd en die heerlijk weg luisterd.

Keytracks: Horchata, Cousins, Giving Up The Gun, I Think Ur A Contra & White Sky.

Ik heb nooit zo veel met Vampire Weekdn gehad, omdat ik het allemaal een beetje naar Amerikaanse luchtigheid vind stinken. Daarentegen kan ik niet ontkennen dat ik Cousins een lekker nummertje vind dat knalt van de energie.... Conclusie: Vampire Weekend is een leuk Amerikaanse pop-rockbandje but nothing more... (jaja critici, ik heb het hele album geluisterd)

Ik denk niet dat je over 20 jaar nog terug denkt aan vampire weekend, daar is het niet speciaal genoeg voor.

Ik denk wel dat ik over twintig jaar nog terugdenk aan Vampire Weekend, misschien niet dagelijks en het zal niet één van de platen zijn die ik dan aan de nieuwe generatie zal laten horen maar ik denk wel dat ik voor mezelf deze muziek nog wel eens terug zal luisteren met een goed gevoel.

Een gevoel van nostalgie, ja Yamato. Maar dat maakt een plaat nog niet geweldig, he.

ja als jij dat vind, moet jij weten. Maar ik vind dit album echt een baanbrekend album, voor mij dan. De sound is echt heerlijk!

ja als je em niet geweldig niet, nee!

Ik vind dit plaatje een stuk minder dan het debuut. Daar stonden een paar steengoede songs op, die missen nu. Ik mis ook te vaak die fijne ritmes. Ik heb het idee dat er vanwege de commercie gekozen is voor veel 'veilige' popsongs, die altijd wel aardig in het gehoor liggen. De spannende nuances zijn nu veelal weggehaald of platgeproduceerd. Je moet niet vergeten dat hun debuut nr. 15 in the UK en 17 in de top 200 van Billboard heeft gehaald. Er is schijnbaar geld aan te verdienen: dat gaan we als platenmaatschappij maar eens vakkunding om zeep helpen. Nu is dat niet helemaal gelukt, maar wat overblijft is een aardig popalbum, wat soms ook wat saai is. Niet meer, niet minder. Het is een beetje te braafjes geworden.

Verder zijn een aantal songs best aardig, maar tussendoor zakken ze toch behoorlijk in. Dat inzakken deden ze op hun debuut ook al. Aardige tracks zijn bijvoorbeeld: Horchate, Giving Up The Gun & White Sky. Goed vind ik Run. Daar zit wel een leuke synthesizer in. Het gebruik van allerlei wereldmuziek invloeden blijft aardig uitpakken. Eindig ik toch met een pluspunt.

Ik ga voor een groot deel mee met West. Om dezelfde reden verwacht ik dat deze plaat tot het eind van het jaar op 3* blijft steken. Ruim voldoende dus, maar geen plaat die ik over 5 jaar nog eens zal draaien.

Ik vind dit album toch zeker een vooruitgang. Het debuut vond ik op een enkel nummer na (M79) weinig bijzonders. Niet slecht, maar ik vond het allemaal niet veel voorstellen. Ik werd er niet warm of koud van. Nu heb ik dit ook bij een gedeelte van dit album, maar ik vind het over het algemeen wel leuker geworden. Horchata is geweldig. De uitschieter van dit album, zoals M79 voor het vorige album. Verder is het gewoon een leuk album gevonden, en voor mij een absolute meevaller.

Mijn advies: blijf doorluisteren. Mijn waardering is inmiddels gegroeid naar 4.5, daardat nu ook de op het eerste gehoor zwakkere broeders op waardering kunnen rekenen.
Met name: Giving Up the Gun & Diplomat's Son .