The Cure - Seventeen Seconds (1980)

Na deze lp even de 12" Russians van Sting er achteraan en je dag is naar de klote.

Ik neem aan dat twotone deze uitdrukking voornamelijk als stijlfiguur gebruikte voor de stemming van de muziek. Natuurlijk is het allemaal geen opbeurende muziek, laten we daar eerlijk over zijn. Maar het is wel erg fijn om dergelijke muziek te horen wanneer je min of meer een "geestverwant" bent van The Cure en met name Robert Smith. Het kan je troosten, althans, zo ervaar ik het, in de gedachte dat je niet de enige bent die zich zo voelt over veel zaken in het wereldgebeuren en je innerlijk. De eerlijkheid van de makers van de muziek speelt daarin ook een erg grote rol.

Met recht een hoge notering. Wat een topalbum! Het is al genoemd, maar inderdaad een sterk album waarvan de nummers afzonderlijk het niet lang uithouden. Wat is een "A Forest" zonder "M" etc.

Een minpunt vind ik de saaie drum.
Verder een heel gaaf album, met een geweldige sfeer.

En die is nu net wezenlijk voor de vervreemdende sfeer van het album.

In Your House is zooooo mooi! Vredig en meeslepend. Top! En dit op een makkelijkverteerbaar album van The Cure -> 4*

Het laatste dat ik op dit album wil horen is een om zich heen meppende zenuwlijder.
Lol Tolhurst beheerst hier de kunst van het weglaten. Zijn spel op bv. het titelnummer is niet minder dan briljant.

Hier geef ik mijn impressie per nummer.

1. A Reflection (2:09)
Een mysterieus klinkende piano, het lijkt een voorbode dat er iets gaat gebeuren.

2. Play for Today (3:39)
Een goed uitgebalanceerd nummer dat mij erg weet te boeien vanwege de aanstekelijke melodie, het karakteristieke en ritmische gitaar, de baslijn en de subtiele toevoeging van de synthesizer.

3. Secrets (3:19)
Ook dit is een even aanstekelijk als melancholiek en donker nummer dat drijft op bas en gitaar met hier een zuchtende Robert Smith.

4. In Your House (4:06)
Een wat langzamer nummer met doffe drum en heldere gitaarsound waarbij de synthesizer en later de stem van Robert Smith komt aanzetten. Erg sfeervol en dromerig.

5. Three (2:36)
Een piano-nummer waarbij op de achtergrond een fluisterstem te horen is. Het heeft iets onheilspellends in zich.

6. The Final Sound (0:52)
Een sfeervol instrumentaal tussendoortje dat wel abrupt stopt.

7. A Forest (5:55)
Dit is het hoogtepunt van dit album en de ultieme Cure-song. Fascinerend nummer vanwege het unieke ritme vooral door de baslijn, de zang en gitaar van Smith en vooral de intense (mysterieuze) sfeer dat het nummer uitstraalt, je waant bij het horen van dit nummer echt in een donker bos. Bijzonder knap dat the Cure met een minimum aan middelen een maximum aan sfeer weet te creëren. Dit nummer kan nooit maar ook nooit stuk voor mij.

8. M (3:03)
Een vrij luchtig en catchy nummer met heerlijke gitaarsound, zeker op het einde van dit nummer.

9. At Night (5:54)
Een donker en zelfs wat grimmig klinkend nummer met die karakteristieke doffe drums, hier klinkt de invloed van Joy Division door.

10. Seventeen Seconds (4:01)
Uitstekende afsluiter (ik heb de versie zonder bonustracks) van dit album, vrij ingetogen, romantisch en melancholiek.

Dit is een erg sfeervol album dat ideaal is om het op een late avond te draaien. Sober maar effectief geïnstrumenteerd zonder overbodige franjes, the Cure heeft hier een zeer eigen sound tot volle ontwikkeling gebracht dat even romantisch en aanstekelijk als melancholiek klinkt. A Forest is het majestueuze hoogtepunt op dit album maar de overige songs zijn eveneens zeer sterk. Derhalve ken ik de volle 5* toe.

Persoonlijk vind ik dit het meest 'freaky' album van The Cure, hetgeen het meest naar voren komt in tracks zoals A Reflection, Three en The Final Sounds waar het toewerkt naar het centrale punt van dit album A Forest. A Forest geeft je, zoals LucM al illustreerde, echt het idee dat je onder de aandacht van iets bent in een donker bos. Waar ik persoonlijk erg weg van ben bij Seventeen Seconds is het prominent aanwezige, cleane gitaargeluid van Robert Smith. De sound is zo heerlijk direct wat het album onderscheid van zijn opvolgers.

Voor mij is dat toch echt The Top

Clean? Robert Smith had live zeker echt 5 of 6 effectpedalen tot zijn beschikking, die merkte je, hoorde je en dat was beduidend meer dan Steve Severin destijds.

Ik zou ook The Top als meer 'freaky' naar voren willen schuiven.
Ik vind dit wel het meest verontrustend klinkende album.
De springplank bij het bad der zwartgalligheid dat hierna kwam.

Vroeger (jaren 70/80) had Ad Visser een programma op de radio:
Superclean Dreammachine". In dit programma werd elk nummer van 17 seconds ontrafeld en besproken. Sindsdien ben ik Curefan van het eerste uur en blijf ik dit een dijk van een albvum vinden...

Zoals gewoonlijk bij mij is ook dit weer een debuutalbum die ik het meeste waardeer.

Met dien verstande dat dit niet hun debuut is. Je ziet deze over het hoofd.

Superclean Dream Machine, daar trek je een blik herinneringen open zeg

Dit is een heerlijk donker album dat me vervult met heimwee en nostalgie naar begin jaren '80 van de vorige eeuw. De melancholie druipt er van af. Play for Today en A Forest zijn de uitschieters op dit tijdloze album.

Echt tijdloos is het niet, als je het zo duidelijk in het begin van de jaren '80 plaatst.

Zijn er in jouw optiek begin jaren tachtig geen tijdloze albums gemaakt? Of kan een tijdloos album geen herinneringen oproepen? Of...?

Nee, een tijdloos album had op ieder moment van de recente muziekgeschiedenis gemaakt kunnen zijn, staat op zichzelf, los van de tijd.

Precies. Maar het kan nog wel herinneringen oproepen aan de tijd van verschijnen.

Vooruit, maar dit lijkt me juist een album dat bijzonder in het begin van de jaren '80 verklonken is. Tijdloos lijkt me geen terechte term hier.

Ach, dit wordt een interpretatiespel. Dit album heeft duidelijk de jaren tachtig klank, dus niet tijdloos. Toch weet het elke generatie- die voor en die achter mij - te boeien. Tijdloos.

Het doet er ook niet zo heel veel toe, tijdloos is een begrip zonder meerwaarde wat mij betreft. Ik kan af en toe heel hard gaan op 'gedateerd'

Apart sfeertje, aantal ingenieuze nummers, maar aan het eind van de rit heb ik even behoefte aan bijvoorbeeld de Kermisklanten om 't leven weer wat zonniger in te zien.

Van De Kermisklanten word IK dan weer heel depressief.

Ik zag plots... het licht schijnen door de bomen.... van **** naar ***** toch echt een geniaal album, héél apart van sfeer; erg donker, mysterieus, kil, gevaarlijk, dreigend.... zoiets. Smithje ziet er op de foto's in het inlayboekje nog braafjes uit en proper gecoiffeerd, ik zie hem liever als die spinnekop met rode lippenstift.

en gelijk heb je patje , maar ook ' faith ' is voor mij een 5 sterren album

en wat zijn looks betreft ' fatbob ' ziet er idd beter uit met zijn gekke geschminkte kop dan op die foto van 17 seconden !

Ja, "Other Voices" op Faith... is hemels!

Berichten verplaatst naar The Cure

Seventeen Seconds klinkt opmerkelijk fris na 30 jaar (!)

Een in-depth verslag van hoe het album opgenomen is (in slechts 7 dagen!) lees je op CLASSIC TRACKS: The Cure 'A Forest' - soundonsound.com

Ik vind het wel wat hebben, een Robert Smith die er 'gewoon' uit ziet.
Dat zou je getuige de reputatie van deze en de 2 opvolgende platen niet echt denken, al gaat het ten tijde van Pornography al behoorlijk naar het randje.



Goede muziek is van alle tijden.
Een album als dit hier zal nooit en te nimmer z'n glans verliezen.

Kan iemand die video-link van 'A Forest' even wijzigen in een link naar het oorspronkelijke Cure-nummer? Ik weet niet hoe dat moet. Nu linkt die naar een cover van 'A Forest' door Bat for Lashes. Ook interessant, maar hier niet op zijn plaats.

Er is dus geen officiële video op YouTube en nu dus geen videolinkje meer hier.

En deze dan?

Edit: deze oerversie heeft ook wel wat. Toen heette 'A Forest' nog 'At Night'. Ik kan zo niet horen of het ook de lyrics zijn van het nummer 'At Night' dat uiteindelijk op 17 scs verscheen. Volgens mij niet.