The Cure - Seventeen Seconds (1980)

Die eerste herinner ik me als dé clip waarmee The Cure ook een Nederlands popprogramma haalde. Al wordt één ding prangend duidelijk: in deze clip had Smith nog een strakke wave-kop en deed weinig vermoeden dat het '(stijl)verval' mede door de gotiek uiteindelijk zou leiden tot de beeltenis die nu op het generieke Cure topic is terug te vinden - zie aldaar - 14/2, met een link naar een recente afbeelding van Smith in de Guardian.

En dus toch een echte clip gevonden.
Leuk trouwens die pre-versie 'At Night' van 'A Forest'. Overigens al een waanzinnig strakke uitvoering!

Ik geloof dat dit toch mijn favoriete Cure album is, hoewel ik niet zo heel erg weg ben van de muzikale "stukjes"(A Reflection vind ik nog de beste) en het nummer At Night; overigens passen ze wel in de sfeer van dit album en vind ik het verder wel een eenheid. Het album is met even over het half uur snel voorbij, maar dat heb ik toch net liever dan het mij wat lange en zwaardere Disintegration. Hierbij heb ik wel meteen mijn 2 favoriete Cure albums genoemd.

Edit: geef mij trouwens maar het new wave koppie van Robert Smith i.p.v. zijn 'Gothic'(?) look

Hilarisch om Simon Gallup te zien in de clip van A Forest...

Van de week deze op de kop kunnen tikken, op vinyl. Al die extra's heb ik dus niet en moet het hebben van de basis t/m 'Seventeen seconds'.
Dit album staat hoog aangeschreven in lof en beoordeling, maar eerlijk gezegd kan ik hier niet veel in vinden. Nóg niet althans, de muziek is degelijk genoeg om het nog wat luisterbeurten te gunnen. Maar heb deze nu een drietal keer geluisterd, en waar ik moeite mee heb is de kaalheid van de muziek. En ik ben nu allerlei redenen aan het bedenken 'waaróm'. Deze staat immers op eenzame hoogte in de algehele opinie. Het zou kunnen omdat ik dit nú pas, dertig jaar na dato, voor het eerst hoor. De interpretatie van de muziek ondergaat denk ik een andere beleving.
Het zou ook kunnen omdat ik The Cure vooral heb leren kennen via liveregistraties en de twee concerten die ik mee heb mogen maken van ze........hoe dan ook: dit is niet helemaal mijn straatje.
Wel een paar favo's die ik kan noemen (tot nu): Play for Today, Three, The Final Sound (zo had het hele album mij betreft mogen zijn), A Forest, en mijn toppertje At Night.
Stemmen doe ik nog niet, niet officieel althans. Nu schommelt het ergens tussen 2,5 en drie. Ben benieuwd waar de reis mij brengen zal.

Het is goed dat je een album wilt luisteren, Saldek, en natuurlijk telt je mening.

Je kunt je echter niet voorstellen hoe het is om dit album te beluisteren in 1980. Waarschijnlijk waren de meeste mensen, die dit album hoog aanschrijven, net als ik, de jongeren van toen in een geheel andere tijd

Misschien kun je dat eens overwegen.

Natuurlijk heb ik dat overwogen. Ik ben me dat bewust, daar doelde ik zelfs op in mijn bericht in het stuk over interpretatie van beleving.
Zo heb ik ook albums/L.P.'s die ik nog steeds waanzinnig vind omdat het als het ware met mij is meegegroeid. Maar objectief beschouwd zijn sommige van die dingen hopeloos gedateerd.
Maakt verder niet uit natuurlijk. Was altijd te eigenwijs door niet naar de Cure te willen luisteren, al paste het geheel in mijn straatje. Hahaha.....ja, en nu heb ik de rekening gepresenteerd gekregen.
Zoals het er nu naar uitziet ga ik me vooral richten op The Cure vanaf Pornography. Zal me een feestje worden!

Dat wordt zeker een mooi feest!

Tja, voor mjuman heeft zulks zoiets als focussen op het Romeinse Rijk na Caesar - dus een rijk met van die grillige keizers als Nero, Caligula - lieden die alle het verval, zeg maar de Disintegration van dat rijk hebben bewerkstelligd - uiteindelijk zijn zowel The Cure als het Romeinse Rijk ten prooi gevallen aan De Gothen.

En of we die nou dankbaar moeten zijn daarvoor, remains to be seen...

Met Gert en Hermien op 1 heb je helemaal geen recht van spreken hier.

Om even in te haken op Sheplays' uitleg betreft Seventeen Seconds: ik ben pas ingestapt rond de tijd van The Head on the Door. Vanaf die instap via Kiss Me (3x) naar Disintegration is een ervaring die de vroege 'Curers' nooit zullen kunnen bevatten. De impact die Disintegration op mij had in die tijd was gigantisch. Kijk anders voor de grap eens hier wat het in 1989 goed deed. En terwijl dat op de radio kwam dobberde ik rond op de golven van Disintegration. Probeer het je eens vanuit die beleving in te denken, mjuman.

Hahaha, ja Mjuman, ik ken zeker dat gevoel. Bands en (solo-)artiesten waar ik eens fan van was, beginnende ergens in het alternatieve veld, gingen dikwijls ook een meer commerciëlere kant op. sommigen werden zelfs zó commercieel dat zelfs een 'Inbetween Days' van The Cure er bij lange na niet aan zou kunnen tippen. Bij Robert & co vind ik het allemaal prachtig omdat ze bewezen hebben ook commerciëel mooi muziek te kunnen maken: Kiss me (3x), Plainsong, Uyea Sound, Want, Trust om maar wat voorbeelden te noemen. Apart wel dat je daar geen waardering voor kan opbrengen. Zo heb ik je top-10 bekeken en was ik verwonderd om wel een heel opvallend gegeven, het feit dat de Dolly Dots en Dead Can Dance in hetzelfde lijstje staan, om maar te zwijgen over Nico Haak. Maar ieder zo zijn smaak natuurlijk. Wil er wél aan toevoegen dat ik zo'n top-10 best stoer vind. Getuigt toch van een behoorlijk eigen smaak, denk ik.
Even back on topic: heb deze net even geluisterd tijdens het werken op me pc: voorlopig geef ik tóch meer de voorkeur aan iets als Pornography. Die heb ik nu opstaan, en die blijft mij grandioos.

Ik zou die top 10 van Mju maar met een emmer zout nemen....al denkt die er zelf mss heel anders over.

of het is gewoon werkelijk een kaal plaatje, want dat is het ook

drumcomputer, gitaar, bass en zang, erg kaal, erg strak, klinisch, geen poespas, en mijn cure favoriet

CD snapt het: mjuman heeft een ruim hart en een brede verzameling - van zoveel muzikaals moois een toptien te moeten maken - en dan ook nog jazz mee te moeten nemen - is een helse klus. De Dotjes zijn voor mijn meisje: zij is me dierbaar.

Mjuman zal proberen een reële toptien samen te stellen en weer te geven - het risicio is dan levengroot dat ie elke week verandert en mjuman klappertandend van existentiële twijfel achter zich laat.

Edoch, The Cure - juist het strakke, 'skeleton music' so to say, is wat mij aanspreekt in dit album. Geen noot te veel zou Zeeuws meisje (maar dan een cent), Mark Hollis, kunnen zeggen - en zo is 't maar net; Disintegration valt nog binnen mijn bevattingsvermogen; bij Pornography was ik klaar, set/said and done - voor mij 'the ultimate wallowing in self-pity'.

Cure, vaak gezien - Smith ook als begeleider van Siouxsie; en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat just die strakke hand van de Ice Queen Robert tot grote hoogte stuwde.

Mooi gezegd! Ben ook zo'n late Curer.. weliswaar begon ik niet bij Disintegration, maar daar gingen wel alle kurken van de fles en werd mijn kamer meteen met een dieppaarse gloed gevuld! Goddamn, wat een rijkdom aan muziek, wat een intense luisterervaring. Daarmee vergeleken is 17 secs echt een bakje droge zilvervliesrijst met alle respect, maar sommigen bijten liever op een houtje kennelijk, wat een armetierigheid

Ik stel voor dat je 17scs dan maar met een 2,5* beoordeelt of zo. De 4,5* die je hiervoor geeft ligt toch wat te dicht aan tegen de 5* die je voor Disintegration geeft. Het is maar een suggestie hoor.

Zelfs een bakje zilvervliesrijst van deze band is beter dan het gros wat andere bandjes aanklooien. Het is meer dat die 5* mijn inziens Disintegration geen recht doet, dan dat die 4,5* te hoog zou zijn voor 17 secs. Niet al mijn 5*-platen zijn ook evenveel waard, snap je?

Als je die zilvervliesrijst zelf wegkaant, zonder saus, vind ik dat voldoende tuchtiging voor zoveel aanmatigende prietselpraat; Gert & Hermien; I'm not completely off my rocker. Humor, if you dig it, tone of voice, if you manage it!

Kunnen we hier met zijn allen even nagaan wat een goeie band The Cure is geweest (sorry vind ze nu een stuk minder) dat ze zowel de vroege generatie liefhebbers compleet hebben ingepakt met een album als Seventeen Seconds als de generatie van bijna 10 jaar later met Disintegration.
Pornography hangt er wat tussen omdat het album blijkbaar nogal wat gemengde gevoelens oproept en dat is ook niet zo vreemd.
Vanavond de trilogie dvd nog even gekeken/geluisterd (alleen dvd 1 met Porn en Dis.) en ik was toch weer behoorlijk onder de indruk van de klasse. Die albums staan als een bunker en krijg je met geen tank omver gereden. Seventeen Seconds is heus best leuk en zal zeker als je de release-tijd hebt meegemaakt een hele impact hebben gehad, maar soms vind ik het album ook net even wat te ... tja...

Luister er eens naar met de gedachte dat hier niet is geprobeerd een poppy happy-happy-sunshine-plaat te maken, misschien dat dat geeft...

Ah, wat een goed idee, ik luister normaal inderdaad naar The Cure met de gedachte dat ze een 'poppy happy-happy-sunshine-plaat' probeerden te maken.

Deze is te memorabel om in het daarvoor bestemde topic te plaatsen.

Beter kan ik het niet samenvatten. Ik heb dit album 30 jaar geleden voor het eerst gehoord, en was zéér onder de indruk. Voor mij waarschijnlijk HET essentiële NW-album, nog voor JD - UP, of Sound - FTLM.



Denk niet dat Lol Tolhurst dit leuk zal vinden............

Een donker moeras.
Omgeven door vennen.
De kleur van blauwalgen.
Het gevaar is onzichtbaar.
Voordat je het weet wordt je weg gezogen.
Verdrinkend in een geruisloze omgeving.

Het zenuwachtige gezoem van libelles.
Ooggetuige van het gevaar.
Een landschap wat zich weer sluit.
Veranderend in een stilleven.
Het geschreeuw van geluidsloze dolende zielen.
Weerkaatsend in het bos.
Als verstilde stemmen in de bomen.

Juist het gebruik van instrumentale stukken.
Creëert een onheilspellende onrust.
Vanaf het begin van A Reflection wordt de bloedsomloop belemmerd.
Alsof de hersenen verarmen door te weinig toevoer.
Een roes veroorzaakt door zuurstof gebrek.
Minutenlang ademloos.
Nooit geweten dat hoofdpijn zo prettig kan aanvoelen.

Het minimalistisch gebruik maken van klanken.
Subtiele weergave van het gevoel van Robert Smith.
Stilte als aanvullend instrument.
Woorden die ons niet overspoelen.
Maar in kleine golfjes tot ons komen.
Als eb en vloed.
Soms dichtbij, dan weer veraf.
Maar wees op je hoede.
Ook deze stille wateren hebben stille gronden.
De kans op een tsunami blijft aanwezig.
Dreiging bevind zich net onder het oppervlak.

Seventeen Seconds.
Post-rock of Post-punk?
Het dromerige lang uitgebouwde geheel overheerst.
Een trieste ondertoon.
De jonge The Cure wat voorzichtig een eigen identiteit ontwikkeld.
Nog niet wetend welke impact deze zal hebben.
Grondleggers voor hun eigen unieke sound.
Door niemand te evenaren of te volgen.
Zelf raken ze de laatste jaren het overzicht ook kwijt.

Hier begint het zaadje zich te ontkiemen.
Bij Disintegration geworden tot een mooie bloedroos.
Vanaf Wild Mood Swings ver weggestopt.
Als een droogbloem in een oud sprookjesboek op zolder.

Rozen verwelken
Schepen vergaan
Een aardig plaatje

Met A Forest als favoriet kan er op een album als dit niet veel mis gaan. Hoewel electronische drums mij normaal niet zo kunnen bekoren, kan ik dit album niet zonder voorstellen. De sfeer is gewoon erg sterk op dit album.

Geen drumcomputer, maar een echte drummer, namelijk Lol Tolhurst!

Gordijnen dicht, deze elpee op. Geen wow moment; een hum moment.

Disintegration is diverser, voller. Ik zou bij god niet weten welke beter is, en dat kan mij eerlijk gezegd maar weinig bekoren.

Klasse !

Ik vind dit album toch een stuk minder dan Faith, te minimalistisch deze denk ik, al is het allemaal zeker niet slecht, A Forest springt er duidelijk uit.

Ga eens terug in de tijd, kijk wat er toen uitkwam, hoe gedurfd dit album was, hoe Fiction (het label) echt de nek uitstak door dit te releasen. Kaler kon wave nauwelijks worden gemaakt - dit was een ferm, lekker kopje thee.

Faith was een bakkie, gemaakt met hetzelfde zakje, een stuk slapper, minder essentieel.