The Cure - Seventeen Seconds (1980)

Heerlijk!

Er zitten een paar heerlijke nummertjes op maar ik kan er nog geen goed algemeen beeld van vormen.

Soms denk ik: 'man, dit is goed' maar bij de volgende luisterbeurt vind ik het dan saai. Andere nummers zijn precies saai maar er is iets meer in te vinden. nog andere nummers zijn steengoed.

Ik geef 3,5. Voordeel van de twijfel.

Je vat het eigenlijk goed samen, maar je vergeet te vermelden dat de goede nummers dan ook wel ergg goed zijn

En de zogezegd mindere nummers en op het eerste gehoor vastlopende experimenten blijven erg functioneel in de context van de plaat. Het is net de overkoepelende sfeer die de individuele nummers overstijgt wat deze CD zo waterdicht maakt.

Precies, het gaat om het geheel! De meer experimentele nummers moet je beluisteren in het kader van de gehele plaat. Ze zijn wezenlijk voor de totaalsfeer die de plaat ademt. Niks skippen dus!
Hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor een 'Kid A' van Radiohead.

Ik vind deze niet echt te vergelijken met Kid A van Radiohead. Sowieso vind ik dat daar wel nummers los van geluisterd kunnen worden, zonder dat ze hun kracht verliezen, waar dat hier buiten A Forest nauwelijks kan. Wel vind ik dat de experimentele nummers bij het geheel horen, maar ik vind die experimentele nummers hier toch niet echt overtuigend overkomen en ze halen juist de snelheid uit het geheel. Radiohead heeft dat met Kid A een stuk beter gedaan, want zelfs Treefingers zorgt er nog voor dat je in het album blijft zitten, waar hier bij bijvoorbeeld The Final Sound mijn aandacht toch echt afdwaalt. Dit wordt gelukkig nog voor een groot deel goedgemaakt door de absolute toppers A Forest en At Night, maar hij haalt het niveau van de latere platen helaas niet.

Het was wel degelijk de bedoeling dat The Final Sound een volwaardig nummer zou worden, alleen was naar verluidt het geld op.

Met mijn vergelijking tussen 17 scs en Kid A bedoel ik ook niet te zeggen dat het om eenzelfde soort platen zou gaan wat hun sound betreft. Wel dat het bij beide platen gaat om de luisterervaring van het geheel. Het magistrale 'How to Disappear Completely' van Kid A is bijvoorbeeld op zichzelf al prachtig om te beluisteren, maar wint nmm nog meer aan kracht door de context waarbinnen dit nummer op de plaat staat; de nummers die eraan vooraf gaan en wat er op volgt.

Ook 17 scs bevat een aantal tracks die prima op zichzelf staan, zoals 'Play for Today', 'In Your House', 'A Forest', 'M' en 'At Night'. De andere meer experimentele tracks bedden deze nummers in in een groter atmosferisch geheel, dat je nmm van begin tot eind moet beluisteren voor het optimale effect: het creëren van een diep gevoel van vervreemding.
Zo vind ik zelf 'The Final Sound' een prachtige aanloop naar het machtige 'A Forest'. Het bereidt het nummer als het ware voor. Hetzelfde doet bijvoorbeeld '4th of July' voor 'Bad' op 'The Unforgettable Fire' van U2. En ook dat nummer wordt vaak - ten onrechte - als een "vullertje" gezien.



Ik begrijp wat je bedoelt: er zit idd geen "snelheid" in deze plaat. Maar dat was volgens mij ook helemaal niet de bedoeling - luister vooral naar de titeltrack. Bij de vervreemdende sfeer van dit album past nmm ook geen "snelheid". Dat zou afbreuk doen aan de vervreemdende sfeer.

Ik bedoel niet letterlijk snelheid, maar de 'flow' die er in zit gaat er op deze manier een beetje uit en die vervreemdende sfeer die jij noemt verliest volgens mij aan kracht door die experimentele nummers. Daar hoef je het niet mee eens te zijn, maar in dit geval vind ik dat het beter achterwege had kunnen blijven.

Tracks 1, 5 en 6 werken ook beter op vinyl,
waar ze de plaatkanten openen of eindigen.

Faith en Pornography telden 8 tracks.
Daar werden deze korte intermezzo's weggelaten.

Ik heb me altijd afgevraagd of Three nog
een link wil leggen met het album Three Imaginary Boys?

Voor mij is dit ook bovenal een sfeerplaat
die net omwille van dat beregende ruit gevoel
(ik denk terug aan mijn studentenkamer) 5 sterren scoort.

't is nooit in me opgekomen om nummers te skippen of alleen "A Forest" te draaien; destijds in Vreeburg werd A Forest ook uitgevoerd met het korte nummer ervoor.

Deze plaat is het voorbeeld voor een mooi afgerond album - compleet en intact; waarom een remaster kopen? Beats me: het origineel staat als een huis; gewoon draaien en luisteren.

Voor in het koffertje voor op het onbewoonde eiland (daar mogen er max 50 in).

Seventeen Seconds is toch een van mijn favorieten in het oeuvre van The Cure. Het is sfeervol en mooi. En het sleurt je mee.

De sfeer wordt vooral gezet door het eerste nummer. Een instrumentaaltje, die een volgens mij ook voor bedoeld is om de sfeer op te bouwen. In mijn gedachten komt een mistig bos naar boven, het heeft zelfs wel iets weg van de hoes van Blackwater Park.

Play For Today is dan veel opgetogener dan het eerste nummer, maar storen doet het zeker niet. En opgetogen is bij The Cure ook maar relatief

Secrets is dan weer veel mystieker, veel donkerder en heeft bovendien een geniaal basloopje. Misschien komt het wel omdat de titels van de nummers, maar ze geven in ieder geval precies weer wat ik bij de nummers voel. En dat is toch wel speciaal moet ik zeggen.

Ook In Your House zit in diezelfde duistere, mystieke sfeer die vanaf het eerste nummer er dus al een beetje in zit. Het nummer vind ik iets minder dan zijn voorgangers op het album, maar dit komt vooral denk ik omdat ik het een beetje vind voortkabbelen. Het gaat me te langzaam.

Three is dan al afgelopen voordat je het in de gaten hebt. Het sluit kant A af zoals hij begonnen is en vervelend is dat zeker niet.

Kant B begint met The Final Sound en dit is eigenlijk meer een voorstukje voor A Forest, hét nummer op de plaat natuurlijk.
Qua sfeer is het een goede indicatie van hoe mooi A Forest gaat worden. Helaas is het een beetje nutteloos om het nummer op zichzelf te gaan luisteren.

En ja, A Forest, daar valt weinig over te zeggen denk ik. Het stond niet voor niets dit jaar op nummer 1 in de MUME-ladder en er is al heel veel over geschreven hier. Een geniaal nummer gewoon.

Maar ik begin me er langzaam bewust van te worden dat voor mijn gevoel ook A Forest niet meer zonder M kan. En dat vind ik op zijn minst vreemd. Het nummer is namelijk totaal anders en sluit niet bepaald aan zullen we maar zeggen. Toch, iedere keer als A Forest afgelopen is, wacht ik op de tonen van M en als die er niet komen, blijft ik met een raar gevoel achter.

M ligt dan weer meer in het straatje van Play For Today, en dat komt de plaat eigenlijk wel ten goede. De gitaar hierin is erg goed te noemen en zoals ik als zei, het nummer is bij mij compleet 'ingeburgerd'. Vooral het laatste stuk vind ik echt prachtig.

At Night is dan alweer het op een na laatste nummer en het is weer veel langzamer dan M. De drums voeren hier de boventoon, wat het geheel iets depressiefs geeft. Een beetje Joy Division, maar toch weer niet (waarom hoef ik waarschijnlijk niet uit te leggen).

Seventeen Seconds dan is de afsluiter van dit inmiddels tot 'geweldig' gebombardeerde album. En dit nummer weet het geheel erg sfeervol af te sluiten. De bas heeft naar mijn mening iets weg van Secrets, waardoor de terugkoppeling naar kant A weer is gevonden.

Al met al een erg goed album, wat terecht tot de beste van de band mag horen. A Forest blijft natuurlijk superieur, maar hoe moeilijk moet het wel niet zijn om dát nummer te overtreffen!

4,5 *

In 1980 kreeg ik mijn eerste interesse in The Cure. A Forest was toen de single die in mijn hoofd bleef spoken en de eenmaal de LP te hebben aangeschaft bleek die voor de toen geldende Curenormen een aantal nogal aparte tracks te bevatten. Nu was en ben ik nooit echt een ''new wave'' aanhanger geweest maar dit album klonk donker en gelaagd genoeg om mij te blijven boeien. Ook de transparante uitgesponnen sound en abstracte sfeerbeelden trokken me erg aan. Mooie herinneringen aan deze plaat.

Wat een Kant A! Play For Today en A Forest kende ik al van de singlesverzamelaar, maar In Your House is net zo fantastisch, en ik weet nu al dat dit zo'n groeiplaat wordt. Treurplaat door iemand die gevangen zit in een moerassig bos en verdrinkt in zelfmedelijden.
Maar tegelijkertijd blijft deze plaat ook prima binnen de lijntjes, dit is ook gewoon een hele 'koele' (of 'coole') plaat.

mooi gezegd reint , de spinneraggen vliegen je om de oren

Goedgekeurd, je mag 5* stemmen.

Hoe bedoel je dat precies? Heb ik de plaat 'begrepen'?

Mwah, ik gun dit album simpelweg een betere plek in de top 250 dus....

Sheplays is van de stempolitie en aangezien je dit een hele koele coole plaat vindt is het je toegestaan hem 5 sterren te geven. Als je dat niet snel doet riskeer je een boete. Ik heb er ook nog een paar openstaan.

Hehe, goed om te weten.

Sheplays: de platen komen niet hoger in de top 250 door hogere stemmen, maar door aanwezigheid in top10-en.

Als ik nu naar de Cure kijk zie ik een goede maar wat verjaarde band. Laaste album was allemaal leuk en aardig maar zoals rond 17 Seconds of Disintergration zal het nooit meer worden. Eigenlijk mogen ze dat ook wel. Robert Smith met zijn uitgelopen clowns make-up en opgeblazen afro die om de zo veel tijd nog steeds bloedstollend Pictures Of You zingt. The Cure zijn meer museumstukken(The Cure live zien lijkt me als naar de Mona Lisa kijken, dat iets na zoveel jaar nog zo mooi en goed is en een ding om af te strepen op je nog te zien lijstje) dan band nu maar het blijft goed volk.

17 Seconds was nog voor de make-up en voor de echt gotische geluidmuren. Een dunne Robert Smith die met wat oog schaduw de wereld niet bepaald toe lachende. Maar ook de echt grote tweede doorbraak van de band: A Forest. Nog steeds gewoon het sterkste nummer op een bijzonder sterk album dat vaak wat vergeten wordt.

Nummers als M en Play For Today gedreven door echo drums en zilver dunne gitaren met daarover Smith die als zijn miserie over de wereld uitstort. 17 is donkere dan Disintergration, mooier dan Faith maar minder vermoend dan Pornography. Eigenlijk mijn ultieme Cure plaat.

Er hangt een soort mist rond de plaat, misschien waren het de keyboards die volgens mij voor het eerst echt werden gebruikt bij de Cure of gewoon dat typisch 17 seconds gitaargeluid(veel delay en echo). En misschien wel de mooiste tekst die Smith ooit schreef: M in al zijn eenvoud is het een ontzettend treurig liefdesliedje dat gewoon pijn blijft doen.

17 seconds is gewoon de cure op zijn best, lichtelijk deprisieve geweldige rockliedjes met kop en staart. Ook al ontbreekt die staart soms op een aantal van hun platen ik blijf altijd van 17 seconds houden.

Hier staan inderdaad een aantal zeer sterke songs op, maar toch stoor ik me regelmatig aan de drum partijen, die klinken vaak erg schel.

Mah, het blijft toch wel drumgericht mijn meest favoriete cure plaat. Ik irriteer me erg aan op pornography en op tijden zelfs disintergration.

Op porn vind ik de drums juist boven zichzelf uitstijgen tov ieder ander Cure album, machtig geluid!

Enige tijd geleden durfde ik hier nog te beweren dat dit meer een losse verzameling songs is dan een echt geheel, maar na grondige herbeluistering moet ik hier toch echt op terug komen. Vanaf de donkere piano van A Reflection wordt je via de waanzinnige klassieker A Forest en het beklemmende At Night, waarin het latere Pornography al een beetje te horen is, meegevoerd in een grote trip richting de afsluiter, Seventeen Seconds. Er is op dit album geen moment waarop het niveau even daalt, geen moment waarop de spanning even afneemt en ook geen moment waarop de aandacht verslapt.

Nee, het album heeft inderdaad niet die beklemmende en maniakale sfeer die Pornography kenmerkt en weet behalve bij A Forest de individuele klasse van de songs van Disintegration niet te halen, maar het gezegde dat het geheel meer is dan de som der delen geldt hier sterker dan ooit. Pornography was al een waanzinnig geheel, maar dit album gaat daar ruim overheen. Alle nummers versterken elkaar en dat is ook hard nodig, want zoals ik al eerder zei, missen alle nummers behalve A Forest de kracht om ook individueel overeind te blijven.

Zo mist mijn favoriete nummer op dit album, Play for Today, toch net dat beetje extra om het buiten het album te redden, het is net niet bijzonder genoeg, maar in het album is het door het 'intro' van A Reflection en de overgang naar Secrets een absoluut hoogtepunt.

Als we hier op de individuele kwaliteit van nummers zouden beoordelen zou ik Pornography en Disintegration ruim voor dit album moeten laten gaan, maar doordat we hier naar complete albums kijken is dit voor mij het beste dat The Cure afgeleverd heeft en daarmee ruimschoots een vijf-sterren-plaat.

Mooie plaat van een band die tot de grotere gerekend mag worden op basis van de jaren tachtig producten van deze band. Een band die er ook een zeer behoorlijke productie op na hield die qua geluid ver uit elkaar liggen en even ongrijpbaar als herkenbaar zijn. Hier slaat de band hard toe met een plaat die tijdloos is en nog steeds aan belang toeneemt en ook nog steeds aan kracht wint. Een plaat die je gevangen houd als je er naar luisterd en die zich nog steeds moeilijk anders laat omschrijven dan mooi, heel mooi.

Klassiek album van een vernieuwer.

Robert Smith is geniaal, donker geluid uit een donker tijdperk.

Na deze lp even de 12" Russians van Sting er achteraan en je dag is naar de klote.

Ach welnee. Die teksten van Sting neem je gewoon met een korreltje zout. Achterhaald is het ook al.

The dream of the blue turtles en Seventeen seconds zijn allebei 5 sterren cd's.

Seventeen seconds is vooral atmosferisch, mooi gedaan. De jazz-invloeden maken ook van de cd van Sting geen sombere plaat.

Melancholie, zou ik zeggen. Geen somberheid.

Ik zou de Police-cd Ghost In The Machine een veel betere vergelijking vinden. 10 keer donkerder dan dat hele Russians!

Het nummer van Sting is idd al ingehaald door de tijd. Maar wat dacht je van de 'floorfiller' Closer - Joy Division.

Juist kan zulke muziek mijn dag nooit verkloten.Ik weet uit ervaring dat heel veel mensen dat volledig anders over denken.
Maar bij mij heeft zulke muziek een relativerend effect: 'Het kan altijd erger'

Heerlijk zwelgen in melancholie