The Cure - Faith (1981)

The Cure werd kennelijk zelf ook erg agressief van deze plaat gegeven het vervolg

Ik kan het níét laten, momenteel vind ik Faith beter dan Pornography. De afgelopen weken heb ik constant Pornography gedraaid en als ik dan toch weer deze fenomenale plaat hoor dan gaat mijn lichte voorkeur toch naar deze uit. Vandaar dat deze weer op 1 staat in mijn top 10 gevolgd door Pornography.
De keuze is gewoon té uitgebreid om te kiezen eigelijk. Ik adoreer sinds kort ook The Drowning Man, wat een geweldig nummer zeg

Ja, een album van de buitencategorie, dus 4,5 sterren. Deze plaat ademt echt één sfeer uit die in pakkende, beklemmende songs wordt neergezet. Donkere muziek met als hoogtepunten 'Other Voices' en 'The Drowning Man'.

Ik zat ruim twee uur in de trein en had in het uitgaansleven weer eens Lullaby voorbij horen komen, dus ik mijn ipodje op een gegeven moment maar weer naar The Cure gezet. Other Voices start in en ik ben gelijk weer helemaal opgezogen in die perfecte mix van troosteloosheid en verbetenheid die deze plaat uitademt.. Verbeten in Doubt, Primary, Other Voices en Holy Hour.. troosteloos op de andere 4.. misschien is Drowning Man op dit moment wel mijn favoriet hierop, wat een briljante tekst ook weer

FAITH

Dit album is toch net iets meer dan een kopie van Seventeen Seconds.
Het is het consolideren van een eigen geluid, een eigen Cure sound.
Al zijn de invloeden van Joy Division nooit veraf, toch vind ik
dit album minder zwaar op het gemoed wegen dan Pornography.


The holy Hour heeft een heerlijke "onderwater" basgeluid.
En eigenlijk word je op dit album ook ondergedompeld in weltschmerz.

Primary is A Forest nog eens dunnetjes (maar sneller) over.
Maar vergis je niet, er zit behoorlijk wat venijn in de knappe tekst.

Other Voices is een van mijn favorieten hier.
Een bijzonder sfeervol nummer met heerlijke bas en spooky vocalen.

All Cats are grey heeft een intrigerend drumpatroon.
Een voorstudie van wat ik graag een Curiaanse "rainsong" noem.

Een Curiaanse "rainsong" is omgeven door een regen van synths.
Het ritme is traag, de bas is loom en de vocalen galmen.
Op Pornography (Cold) geperfectioneerd en later meermaals
terug te vinden op bijvoorbeeld Disintegration.

The Funeral Party heeft ook zo'n regenachtige synthakkoorden.
Van deze tekst wordt beweerd dat hij naar de pas overleden Ian Curtis verwijst.

Doubt doorbeekt op gepaste wijze de monotomie van de vorige tracks.
Jammer echter dat het vooral in de vocalen te veel op Primary lijkt.

The drowning Man is een juweeltje van een akkoordenschema.
Een bijzonder op het gemoed werkend klanktapijt met een sterke tekst.

Faith neigt misschien nog het meest naar het Seventeen Seconds album.
Die korte, droge drumslagen begeleiden een bijna minimalistische compositie.

Descent is een b-kant pur sang.
Een experimenteel duet tussen bas en gitaar in de sfeer van het album.

Charlotte sometimes markeert wondermooi de overgang van Faith naar Pornography.
Maar de hitpotentie van het lied brengt mij ook bij het werk op Japanese whispers.

Splintered in her Head ligt in de lijn van Descent.
Dit keer zijn het bas en drums die een experimenteel gevecht met elkaar aangaan.

Carnage Visors hoorde ik tot nog toe slechts één maal.
Ik herinner me dat het klonk als een soundtrack in de albumstijl.


Jammer genoeg is Carnage Visors het enige nummer van de Cure
dat ik (samen met de twee recentste albums) niet in mijn collectie heb.
Maar ik twijfel om de deluxe versie van Faith aan te schaffen.
Ik hou niet zo van al die bonus live- en demoversies.
Wel leuk om eens te horen, maar niet om daarna nog vaak te herhalen.

Wat let je?
Hij is programmeerbaar en het is de enigste manier om 'm in een mooi geluid te krijgen.

Plus dat de live-versie van The Drowning Man op disk twee echt bloedstollend mooi is. Ook enkele demo opnames zijn zeker meer dan de moeite waard. De premature versie van Primary is geweldig.

...with nothing left but faith...
Wat een geweldige plaat is dit toch. Heb alle albums van The Cure, maar Faith, Seventeen seconds en Pornography blijven voor mij hun beste en zeker de "oudjes"die ik zeer regelmatig draai. De sfeer ligt in het verlengde van seconds, maar vind ze hier nog rijper en melancholischer klinken. Zo'n album die na de laatste noot door blijft malen in je hoofd.....
Zwaar en melancholisch die mij een glimlach bezorgen door schoonheid.
Verplicht medicijn. 5 sterren

Ik zag deze laatst liggen voor slechts 5 eurotjes bij de Van Leest, ik had hem al, maar als ik hem niet had wist ik wat ik deed. maar 5 euro!

Net een tikkie minder dan pornograpy, 17 seconds en disintegration (mijn favo's) , maar toch zeer de moeite waard. all cats are grey is wel wonderschoon, doet me qua sfeer denken aan het beste van Simple Minds. The Cure en Simple Minds zijn beide favoriete jaren 80 bands van mij, waarbij ik The Cure een constanter hoog niveau vind hebben, maar met New Gold Dream hebbende S/M wel het mooiste album. .

Na één luisterbeurt ga ik natuurlijk nog geen definitief oordeel geven, maar de eerste luisterbeurt val dit niet mee. Ik kom hier terug.....

Dit is zo mogelijk nóg ontoegankelijker dan Pornography... geef het de tijd.

Wel nee, je moet gewoon in de juiste stemming zijn.
Depressiviteit is nooit leuker geweest of beter in klank omgezet dan dit.

Hele leuke vroege plaat van The Cure, dat staat vast.
Other Voices vind ik pure prachtige tristesse op muziek gezet!

Dit is naar mijn mening de meest kille cd van The Cure, een album dat een enorme leegte herbergt. Het heeft een totaal andere energie dan Porn.

Vandaag nog eens 2x beluisterd, maar ik ben bang dat dit niet gaat klikken.

Is goed op weg om mijn favoriete Cure album te worden na Disintegration. Bijzonder atmosferische plaat die je onderdompelt in een heerlijk melancholische sfeer zoals alleen The Cure dit kan, met Primary en Doubt die zorgen voor de nodige afwisseling. All Cats Are Grey, The Funeral Party, The Drowning Man en Faith zijn mijn favoriete nummers hier. Voel mij altijd een beetje down na die nummers, maar kan niet stoppen met ernaar te luisteren. Ik zet daarna meestal ook Inbetween Days op, knapt een mens van op

Release,

Ik luister hem nu voor het eerst....(zit in mn cure-fase),
en ja na gisteren Pornography geluisterd te hebben bevalt deze mij veel meer.....

Desintegration is ook mijn favoriet! Met Wish en ook Bloodflowers vind ik een aardig album.

Nu speelt The Drowning Man....vond ook All Grey Cats en the Funeral Party de betere nummers....en Faith.

deze krijgt 3,5*

Inmiddels heb ik deze nu een week in huis.

Wat is dat toch met sommige bands? Ik heb het gehad met bijna elk album van Radiohead en nu met een aantal albums van The Cure. In het begin vind ik het niet veel soeps en bij elke luisterbeurt wordt het beter.

Zet in op 3,5 ster, maar kan nog groeien.

The Cure is overigens ook toegetreden tot mijn top 5 van beste bands ooit. Ik heb nu 8 studio albums van ze:

1 x 5,0
2 x 4,5
2 x 4,0
2 x 3,5
1 x 3,0

Wat een band!

Zie je wel? Ik had het je al voorspelt

Bijna eng hoe vaak wij het met elkaar eens zijn.

O nee, heb van de week een bericht geplaatst bij Amnesiac van Radiohead waar ik het niet met je eens ben.

The Drowning Man vind ik nog altijd het meest intense en onwereldse nummer dat The Cure ooit gemaakt heeft. Tijdens de studio-opnames was Smith zelfs zo van de kaart dat hij vergat dat hij de zanger was en dat hij het nummer van enige vocalen moest voorzien. En wat voor vocalen: het lijkt bijna alsof je midden in een seance zit en er een aantal geesten zijn aangeroepen om na jaren stilte hun stem weer te laten horen. Iedere keer wanneer ik dit nummer beluister voelt het alsof ik naar een andere wereld word gesleurd. Het kille lege gevoel dat het gebruik van cocaine oproept is op deze hele plaat duidelijk terug te vinden.

Ik ben niet zo'n ervaringsdeskundige,
maar vind The Drowning Man desondanks schitterend.

Het zou aardig kunnen kloppen met de gebruikscurve van de band, volgens mij waren ze ten tijde van deze flink aan het snuiven inderdaad, bij Pornography kwam er ook nog eens LSD bij kijken

The Drowning Man is inderdaad een nummer wat een enorme intens kilte voorspiegelt. Wat ik aan autobiografieen bezit wordt ook het drugsgebruik en daarbij behorende 'fucked up mind' gevoel nauwkeurig beschreven door Smith. Dit album blijft mijn absolute nummer 1 album van the Cure (tegenwoordig op de hielen gezeten door Pornography)

the cure. dit gaat bij mij de boeken in als de grootste discovery van 2008. ik had wel wat albums gehoord in het verleden maar ik schoof het opzij. vond die smith maar een goth. tsja typisch die jaren 80 hé. de bombast moest weg. geen prikkelende symfoniën meer. met uitzondering van oldfield dan

dit jaar had ik met maarten (voor jullie Kid A) over de Cure. hij was er fan van en ik moest die band maar eens horen. een paar dagen later keek ik naar een clip. het oude vooroordeel kwam weer op. tot dat mijn vader langs liep: Hey the Cure. mijn vader een echte soul fanaat; die de cure kent dat moest ik horen. hij wist er dan ook weinig van alleen dat ze volgens hem een geweldige monsterhit hadden: A forest..

ik kan gewoon niet anders zeggen dan: FUCKING GOED hoewel natuurlijk duister.Ik ging gelijk verder zoeken hebben ze nog z''on nummer en ja hoor dat hadden ze. pornography rare titel voor een geweldig huzarenstuk.

we spoelen weer een maand verder. heb heel wat cure nummers beluistert en natuurlijk vind ik ook dit album. FAITH. een titel die je mee naar een LB les zou nemen. Niet mijn stijl ten minste. maar de muziek is dat !00% wel.

dat gevoel alsof je verlamt ben, niks meer voor te leven. samengevat totaal leegte in jezelf. ja het klinkt deprimerend en ik moet ook toegeven dat het ook zo is. maar de manier waarop dit gebracht word is zo prachtig/ontroerend. zoveel emotie met erg simpele songstructuren: dat is nog eens vakmanschap. Een haast duizelwekkende stoptrein door diepgeworstelde verdrietige emoties en ten slotte: nothing left but faith

Die periode ben ik gelukkig reeds lang voorbij maar destijds kon ik me met mijn generatiegenoten van The Cure heel goed identificeren. Anno nu is het niet meer dan jeugdsentiment. Maar het van een donkere schoonheid doortrokken Faith album blijft staan als een huis en zal zo nu en dan nog zeker in het cd laatje worden geschoven.

ik zeg niet dat ik me identificeer met de depressie die dit album uitstraalt maar er van ontroert raken, dat wel.

Het doet mij ook nog steeds veel, terwijl ik allang niet meer in de weltschmerz vertoef.. ik moet gewoon concluderen dat het de muziek is die goed is en niet zozeer de bui die ervoor zorgt dat ik dit opzet

Ik snap eigenlijk niet waarom iedereen dit het moeilijkste album van The Cure vindt, ik was hier vrijwel meteen in. Die sprankelende basloopjes van The Holy Hour en Other Voices kunnen toch niet langs je heen gaan (of ligt dat aan mijn remastered versie?).

Al vanaf de eerste keer dat ik hem opzette werd ik erin meegezogen, alleen The Drowning Man duurde wat langer, maar dat bleek nu juist een onverhoopte diamant te zijn. Ze klinken geïnspireerd, geprikkeld en getergd (Primary!) en al ligt de desolatie nog zo in de muziek verweven, er gaat een enorme kracht uit van deze CD.

De beste van The Cure, c'est ça.