The Cure - Faith (1981)

Radio vriendelijker lijkt mij ook niet van toepassing met songs als Other Voices, Drowning Man, Funeral Party of Faith.. Dan was 17 s bijna een commercieel plaatje. Maar er zit wel wat meer rust in deze plaat, en ook meer evenwicht en consistentie. Vintage Cure dit.

Rust, evenwicht en consistentie is een andere vertaling voor radio vriendelijkheid vind ik.

Misschien wel.. alhoewel je heel evenwichtige plaatjes kan maken die radicaal en kompleet anti-top40 zijn natuurlijk

Dat dan weer wel, maar om on topic bij dit album te blijven is dat niet van toepassing op dit album vind ik.

Voor mij hoort deze niet bij de beste 5 CD's van The Cure. Ben toch meer liefhebber van het Disintegration/Wish tijdperk. Toch onlangs, tesamen met 17s, aangeschaft op marktplaats.

Vraagje: is het verschil orginele versie/re-release groot?

Ja, omdat je er dan Carnage Visors er bij krijgt .. sowieso bij de 2cd release maar ik meen zelfs bij de 1-disc re-release remaster.

Ik denk niet dat Carnage Visors bij de 1CD release zit.
Al staat het bij de 2CD release wel op het eerste schijfje.

Het is me eigenlijk meer om het kwaliteitsverschil in de audio te doen. Is dat merkbaar?

Ja, we worden doodgegooid met smooth jazz op de radio...

Wellicht wel als je een professionele installatie hebt.
Vanop de computer of vanuit mijn zetel hoor ik weinig verschil.

Dat is: als je de oude CD met de remaster vergelijkt.

Want van de remaster bestaat zowel een 1CD als een 2CD versie.
Beide versies hebben een boekje met de teksten die ontbraken
bij de oude CD versie. De deluxe editie heeft naast de teksten
ook nog wat liner notes, een korte making of story.

Vertrouwen.
Het komt allemaal wel goed.
Kleine persoonlijke crisis.
Afsluiting van adolescentie.
We hebben het allemaal ervaren.
Periode in het leven waar je doorheen moet.
Besef dat we niet in een Efteling wereld leven.
Sprookjes lopen niet altijd goed af.
Dankzij Hans Christian Andersen wordt de link tussen leven en dood gelegd.

The Holy Hour.
Bezoek aan de oude basisschool.
Kinderen zijn aan het knikkeren op het schoolplein.
Geen besef van sterfelijkheid.
Terwijl je net jouw eerste familielid ter graven gebracht hebt.
Midden in de nacht keer je terug.
Duisternis camoufleert de tranen.
Vallend in de zandbak.
Terwijl je zittend op de rand afscheid neemt.
Definitief vaarwel.
Kindertijd voorbij.

Je wordt ouder.
Teddybeer en maagdelijke pyjama maken plaats voor een leeg bed.
Ergens in een stoffig doosje liggen herinneringen.
In de vorm van een zelfgemaakte ring.
Koperdraad en kleine kraaltjes.
Dertien jaar geleden.
Cadeau van de eerste liefde.
Vanaf de lagere school eeuwige trouw belovend.
Twee jaar later uit het oog verloren.
Een gedachte naar die lichtblauwe jeugdkamer.
Vervagend in askleurig grijs.
Primary.

Haar naam echoot in een lege kamer.
Gedachtegang versneld afspelend.
Andere stemmen vervullen het tot een kakofonisch geheel.
Laat hier orde in komen.
Overzicht vervaagd.
Verlangen naar een overleden dierbare.
Haar stem die het geheel registreert.
Tot een gangbaar totaalbeeld.
Other Voices.

Verlangen naar eeuwige rust.
Ergens verborgen onder een hunebed.
Tot jezelf komend.
All Cats Are Grey.

The Funeral Party.
En opeens sta je daar weer.
Als laatste afscheid nemend bij een vers graf.
Binnen de familie hierografie schuif je een plek op.
Je rol als volgeling wordt belangrijker.
Stap verder in het proces.
Onbewuste keuze tot volwassenwording.

Doubt.
Twijfel overheerst.
Ben je er al klaar voor.
Balancerend tussen jong en oud.
Uiterlijk van een volwassene.
Van binnen nog een puber.
Vechtend tegen je eigen bewustwording.
Strijdend tegen het gevormde beeld van je ouders.
Wetend dat je steeds meer op hen begint te lijken.
Vermoord het oude zelfbeeld.
Maak plaats voor een wedergeboorte.

Als een draaikolk draait alles om je heen.
Raakt de grip met de oever kwijt.
Enige houvast is de stroming.
Laat je mee voeren.
Ga niet kopje onder.
Hou je hoofd koel.
Verdrink niet in de tranen der verdriet.
The Drowning Man

Zonder vertrouwen is de eindigheid nabij.
Verbaal de mond gesnoerd.
Met stomheid geslagen.
Terwijl er een overdosis aan woorden zich een weg baant.
Door de aderen van je ziel.
Verspreidend als een kanker.
Klaar om zich te openbaren.
Overwin deze ziekte.
Vecht een weg naar buiten.
Faith.

Sterk en kort album van The Cure .
Wat opvalt is het sterk basgeluid .
4 sterren.

Het basgeluid van dit album is idd echt super, het beste bas album van The Cure ook naar mijn mening.

The Cure heeft voor mij inmiddels 3 allerbeste albums gemaakt: Deze, Pornography en Disintegration. Er zijn nog een paar mooie albums, maar een tandje minder dan de net door mij genoemde 3 albums.

Ik kan inmiddels niet meer kiezen welke van die 3 ik eigenlijk het beste vind.

Alle 3 gewoon even goed en gewoon topklasse.

Kan het hier wel behoorlijk mee eens zijn, is eigenlijk de logische drie-eenheid van deze magistrale band

17Sec word door velen ook vaak aanbeden.

Goed album, maar een tandje minder goed dan deze drie.

ik zou Faith graag omruilen met 17Sec in de top 250, vooral omdat Faith ook een stuk beter is ook nog dan 17Sec. In zijn geheel iig wel.

Alleen heeft 17Sec dan wel weer A Forrest.

Dat vind jij....ik denk daar heel anders over.

Het basgeluid treedt op dit album nadrukkelijk op de voorgrond zonder dat het gaat storen .
Natuurlijk speelt hier een prima bassist .
Welke nou beter is 17s of Faith dat is een puur persoonlijke smaak .
Zelf vind ik het album Bloodflowers ook helemaal geweldig terwijl de meederheid daar heel anders over denkt .
Alle muziek op de wereld is gewoon een kwestie van taste .
Wat de ene oren mooi vindt hoeft de andere niet mooi te vinden .
Deze Faith duurt iets langer dan een half uurtje .
Aangezien deze zondag 1 uur langer duurt kan je vandaag 2xFaith meer draaien .

Tuurlijk vind ik dat, anders had ik wel iets anders gepost.

Grote onzin eigenlijk discussie over muziek, vooral omdat het altijd over persoonlijke smaak gaat.

Wel mooi om nieuwe muziek te ontdekken, dat is voor mij het enige relevante van deze site.

Dat basgeluid vind ik echt geweldig en het grote pluspunt van dit album juist. Daardoor klinkt het zo machtig ook allemaal. Voor mij het beste Cure album wat de bassound betreft.

Hmm...vind dit album dan toch enigszins wat tegenvallen
Het blijft een beetje voortkabbelen en wijkt niet van zijn pad af.

Primary en All Cats Are Grey zijn nog wel 2 goede tracks.

Desalniettemin 3 *

Dat het niet van zijn pad afwijkt is juist goed: het heeft een heel eenduidige sfeer. Maar blijkbaar bewandel jij liever andere paden. Ik heb dit album van de week nog gedraaid en meteen erachter aan de soundtrack van Carnage Visors, dat in dezelfde lijn ligt als Faith. Ik kon er erg van genieten.

Bedenk me trouwens nu pas hoe goed de hoes wel niet bij de muziek past. En dat terwijl het een relatief eenvoudige afbeelding is (die door het gras (?) op de voorgrond wel aan diepte wint).

Wat is het eigenlijk? Een gezicht?

Het volgende:

Hoor ik in het einde Faith (live) al een klein stukje Trust. Het is maar 1 zinnetje, maar toch.
Ik weet niet of hij live ook dat zong in 2008, maar live waren er wel extra teksten.

The drowning man, het beste nummer ooit gemaakt.

Goed nummer ja, maar beste nummer ooit? Waarom?

Ik zou het daar zomaar mee eens kunnen zijn, moet ik zeggen.

Bij nader inzien een klassieker van de vroege jaren 80.

Hmm, toch lang niet zo goed als "Seventeen Seconds". Ik kan op dit album geen enkel nummer vinden dat er echt uitspringt. Ik vind het allemaal een beetje van hetzelfde.

3,5*

Juist de kracht.. ze zijn allemaal sterk