Wings - London Town (1978)

Wings

Maakt het wat uit of de platen van Wings verschenen onder de naam Wings of paul McCartney & Wings. Wings of geen Wings, het is McCartney waar alles om draait en alles bepaald binnen Wings. Het was zijn idee om Denny laine of Linda een keer solo te laten zingen, maar eigenlijk zat niemand daar op te wachten.
Wings was feitelijk niet meer dan een goede begeleidingsband van McCartney die constant van bezetting wisselde, Op Linda en Laine na. Feitelijk is hij met zijn huidge band die al 9 jaar in dezelfde bezetting zijn band is closer dan hij ooit met Wings leden is geweest, op Linda na dan, maar dat is logisch...

Maakt ook niet uit, maar Musicmeter pretendeert in ieder geval de feitelijke data wat betreft releases, bandnamen jaar van uitgave's etc zo excact mogelijk weer te geven.
Lijkt mij dan logisch dat dan ook de juiste bandnamen worden weergegeven waaronder ze oorspronkelijk werden uitgegeven.
Heb inmiddels correctievoorstellen ingediend.

Dan wordt het nog ingewikkeld..het album "Ram" staat op naam van Paul en Linda McCartney...

Toch is er, denk ik, wel degelijk een verschil tussen de McCartney mét Wings en zónder...ik vind de Wings-platen meestal speelser, meer 'poppy'. London Town heeft een fijne ontspannen sfeer, je kan horen dat er geregeld lol is getrapt tijdens de opnames...later (en zeker in de jaren '80 en '90) werd het allemaal serieuzer...

About time dat ik van mijn 4.5 eens de volle ***** maak, voor dit meesterlijk goed album.
het is vooral die warme sfeer die over heel de plaat heerst.
Recht in de roos, en hoewel minder "klassiek" als Band on the Run, vind ik dit toch wel hun beste plaat eigenlijk.
En het vroege Ram komt er vlak na.

Ik heb altijd getwijfeld welke mijn favoriete MCCartney was en om die reden London Town nog eens op de koptelefoon beluisterd en heb 'm ook 0.5 omhoog gedaan. RAM en deze staan nu ex aequo op nummer 1 bij mij.

Deze LP (helemaal gaaf) net vandaag aangeschaft via een kringloopwinkel voor 80 eurocentjes! Dat is toch een koopje voor zo'n prachtig album, nietwaar?
Bij die kringloopwinkels moet je een beetje geluk hebben, want tussen die rotzooi van Nana Mouskouri, BZN, Kamahl, Roger Whitaker enz. liggen af en toe pareltjes voor zeer weinig geld!
De LP vind ik geweldig, hele leuke en goede muziek zoals je van Paul McCartney gewend bent.
Zelf vind ik RAM nog iets beter, maar deze doet er niet veel voor onder.
De volgende nummers vind ik erg goed: London Town, With a little luck, Deliver your children en het zeer sfeervolle Don't let it bring you down.
De muzikaliteit spat er weer vanaf, Paul McCartney is en blijft een muzikaal genie!!!

Prima koop! Ik vind London Town een van de fijnste McCartney & Wings-platen; lekker akoestisch en ontspannen, af en toe een rocker, sfeervolle deuntjes....

Ik vind dit album altijd een beetje stoffig klinken. Deze kan wel een remaster gebruiken. Het klinkt ook allemaal iets te braaf en te glad. Ik weet het niet met dit album. Niet het niveau Ram, Band on the run of Venus and Mars. Beste nummer: Deliver your children.

Soms heb je nummers die ontstaan tijdens een sessie maar uiteindelijk niet op de plaat terecht zijn gekomen. Dit nummer, Waterspout, heeft toen London town niet gehaald omdat het niet goed genoeg was. Shame on you Paul:

YouTube - Waterspout from Cold Cuts

Nou, "Shame on you" gaat toch wel erg ver.

Origineel duurde London town al langer dan 50 minuten, daar kon niet veel meer bij zonder dat het vinyl spontaan zou barsten.

Watersprout is zeker geen slecht nummer, misschien had Sir Paul even moet sparen en had er nog een album mogelijk geweest tussen London town en Back to the egg. Op dat laatste album staan ook nummers als Goodnight tonight en Daytime nighttime suffering.

De tijd ging ook zo vlug, blijkbaar werden er zoveel nummers geschreven.

Maar het verschil is dat een kant en klaar nummer met hitpotentie als Watersprout nooit officieel is uitgebracht. Het nummer circuleert al jaren in het bootleg circuit en is in de jaren één van de meest populaire onuitgebrachte Beatles (solo) nummers geworden.

London Town is m'n 'persoonlijke favoriet' van de Wings-platen. Misschien niet zo consistent goed als Ram of Band on The Run, maar er wordt ontspannen en enthousiast op gemusiceerd en de composities hebben de relaxte stijl van McCartney voordat hij zichzelf al te serieus ging profileren als "McCartney van de Beatles" in de jaren '80.
Overigens was McCartney van '78 tot '80 erg actief....drie albums en erg veel songs die op de plank bleven liggen. Binnenkort komt McCartney II in de heruitgave en ik verwacht ergens de komende jaren een DeLuxe-uitvoering van London Town met alle outtakes, clips en b-kantjes!

Van alle McCartney/Wings cd's lijkt mij London town inderdaad een album dat wel eens behoorlijk beter zou kunnen klinken na een opknapbeurt. Kan gelijk ook de track die devel-hunt noemde (Watersprout) worden toegevoegd als bonus of zelfs geïntegreerd.

Misschien dat Mull of kintyre als extra track dan weer mag verdwijnen.

Mull Of Kyntyre zullen ze uit commercieele belangen wel handhaven vrees ik .

Ik wil bij deze toch eens lans breken en wat hernieuwde aandacht geven aan het album London Town. Imo wordt hij nogal eens wat ondergesneeuwd door aandacht voor andere albums van Paul & The Wings. Achter lp zit meestal een interessant verhaal zoals o.a. bij de opnames Band On The Run.
Bij London Town Is dat ook het ook het geval.
Toen de opnames begonnen in febr. '77 bestonden The Wings nog uit 5 personen (incl. Paul en Linda) Toen de opnames klaar waren in jan '78 nog maar uit 3.
Joe English kon niet aarden in Engeland en vertrok met heimee weer naar de USA. Jim McCulloch wilde weer bij de The Small Faces. En juist vlak na zijn vertrek bij de Wings aan een overdosis, waartegen hij juist in publicaties de jeugd voor gewaarschuwd had. Dus de enige buitenechtelijke Wing Denny Laine voltooide de opnames.
Dat is waarschijnlijk ook de reden waardoor hij wat meer bij zangpartijen en composities werd betrokken.
Maart '78 werd het albumgereleased en de meningen waren nogal verdeeld. Het was zo'n beetje in het punk-tijdperk. Mijn eigen mening over dit album is erg positief. (Niet alleen omdat ik in die tijd zeer hevig verliefd was op ene Marie-Louise).
Op Girlfriend na staan er eigenlijk geen zwakke broeders op deze lp.
Don't Let It Bring You Down is mijn absolute favoriet. Gevolgd door Famous Groupies, I've had Enough, Carrying en zo'n beetje de hele rest. De bonusnummers, die eigenlijk niet op de gewone lp staan zijn zijn mooi mooi meegenomen vooor wie die nummers nog niet had. Girl's School klinkt trouwens helemaal niet verkeerd. Nee hoor, goed album, dat net Back to the the Egg niet in je McCartney/Wingscollectie mag ontbreken.
Zonder Wiki had ik sommige details in dit stuk niet kunnen vermelden. Dat wil ik nog wel even gezegd hebben.

Het is prima om London Town weer eens onder de aandacht te brengen! Een smaakvol en sfeervol McCartney album in prima samenwerking met Denny Laine.

Ik heb trouwens ook Don't let it bring you down aangevinkt als één van de drie beste nummers van het album, samen met het niet vaak genoemde Cafe on the left bank en het prachtige Morse Moose.

Het was weliswaar de punkperiode, maar de platenkopers trokken zich daar in die periode ogenschijnlijk nog niet zo heel erg veel van aan. Er werden in 1978 heel erg veel platen verkocht en London town was er daar één van. 27 weken in de LP Top 50 en uiteindelijk plek 2.

Het was de tijd van City to city van Gerry Rafferty, Moonflower van Santana, Some Girls van de Rolling Stones, The Kick inside van Kate Bush en The War of the Worlds van Jeff Wayne. Om maar een paar albums te noemen die eigenlijk de dienst uitmaakten in de albumlijsten van 1978. En die de meesten van ons ook wel in huis zullen hebben.

Daar zat weinig punk bij, daar hoefde McCartney zich niet bang om te maken.

Hij was toendertijd niet van mijn pick-up weg te slaan deze Lp. Helemaal grijs gedraaid.
Een zomers album.
Toch is het nooit een klassieker gebleken in het oevre van McCartney.
Het is een plaat die een vrij constant niveau heeft , maar kennelijk geen songs kent die nu nog heel erg tot de verbeelding spreken.
Terecht of onterecht ? .... tja, zeg het maar. McCartney zelf laat de songs links liggen tijdens liveconcerten. En Waarom eigenlijk ?
Met Cafe On The Left Bank en I've Had Enough kan hij een show toch lekker openbreken dunkt mij.
Een acoustisch momentje uitkiezen voor het wonderschone I'm Carrying.... Zou mooi zijn.
Het lijkt of London Town uit het geheugen is gewist van Paul. Met Back To The Egg hetzelfde laken een pak.
Een album die kwalitatief nauwelijks onderdoet voor London Town en zelfs wat meer venijn heeft, maar Paul slaat ze structueel over.

Aan de meeste songs kan het echt niet liggen. De produktie is niet je van het, daar ben ik wel achter inmiddels. Het is te netjes geregistreerd allemaal. De drums klinken futloos en dof en hadden wat uitdrukkelijker gemixt mogen worden.
Als geheel klnkt het te bescheiden, maar songmatig is het een heel ontspannen, lekker klinkende plaat, met songs die er beslist mogen zijn .

Ik heb nog even gekeken, maar geen signalen dat op korte termijn een geweldig klinkende, gerestaureerde, geremasterde nieuwe London town verschijnt.

Sterker nog, het album is moeilijk verkrijgbaar, veel geld voor de bekende versie uit 1993 en dan nog maar gezwegen over Japanse persingen e.d.
Iets om je op te verheugen in de toekomst.

Er wordt nadrukkelijk gedweept met Band On The Run, volgens velen en waarschijnlijk terecht de beste Wingsplaat.
Nogmaals, het lijkt een wat vergeten album te zijn geworden. Ik ben heel benieuwd wat Sir Paul er zelf nu nog van vindt.
En inderdaad, het was in ''78'' een succesvol album, maar de status blijft achteraf erg vaag.

London Town kwalifiseert zich toch zeker niet als meeliften op een bepaalde hype die toen aan de gang was. Ik hoor geen disco, punk of andere gerelateerde stijlen uit die tijd, maar meer een afwisselend geheel. Wel weer heel 70's , maar goed, ze zaten er nog midden in.
De toen nog gretige Stones gingen met het overigens uitstekende Some Girls veel meer mee met de massa. Punk, Disco.... we horen het allemaal terug op die plaat.
We kunnen stellen dat The Stones kozen voor een rauw ongecompliceerd geluid.
Geen fratsen, maar recht voor z'n raap. Some Girls blijkt nu een plaat die tot 1 van hun besten gerekend mag worden. Hij werd in ieder geval niet meer overtroffen nadien.
Het is het minpuntje op London Town , de matte vlakke produktie. En dat telt mee.
Een schop onder de kont d.m.v een frisse remaster zou wellicht hulp bieden en de plaat alsnog een status geven die het wellicht verdient. Ik ben benieuwd.

Of liep Paul een beetje achter? Op de volgende plaat werd het ietsjes meer rock/punk (Back To The Egg) en kregen we de single Goodnight Tonight! Ondertussen blijft dit één van m'n McCartney-favorieten; ik vind 'm juist lekker 'mellow' met veel akoestische sounds, het zal ongetwijfeld nog een tijd duren voordat de remaster/deluxe versie hiervan uitkomt, maar ik ga vast sparen!

Ik denk dat er een hoop gemor gaande was in de band.

Met Denny Laine was het al niet appels en peren zouden we later vernemen en de nieuwe recruten Steve Holly en Laurence Juber hadden al vrij snel een uitgesproken mening over hun baas.

Dan krijgen we Paul die alleen in z'n stulpje een solo-album maakt en de rest is geschiedenis.
Waar kennen we dit van?

Het is me in ieder geval best duidelijk waarom Paul deze periode overslaat.

Ik heb het trouwens even opgewaardeerd tot een 4. Puike plaat.

Paul liep niet achter, maar had een status met Wings bereikt dat hij kon doen wat hij wilde. Hij had aan John, George en Ringo bewezen ook zonder hun zeer succesvol te zijn. Een paar maanden voor London Town was Mull off Kyntyre nog de best verkochte Britse single allertijde, het stootte in dat opzicht 'she loves you' van de troon.
Vreemd genoeg was London town zeer in trek bij de punkers van toen. Naast London Calling kon je als punker tegelijkertijd ook London town onder de arm nemen. McCartney was één van de weinig van de oude garde die door Punkrockers in zijn waarde werd gelaten en werd gerespecteerd.

McCartney was natuurlijk de baas, maar wat hadden desbetreffende leden dan verwacht. Het was niet voor het eerst dat dit soort onvrede de kop opstak.
De overige 3 Beatles maakten het mee in de nadagen van de groep. Enig autoritair gedrag was hem niet vreemd.
In de periode net voor Band On The Run liepen er twee leden gefrustreerd weg, omdat werkgever Paul wel heel karig was met betalingen.
Ik geloof zonder meer dat de sfeer niet joepie was, maar een Laine krijgt op London Town toch aardig wat speelruimte.

Maar wat je zegt kaztor, het zal wellicht niet de leukste periode zijn geweest voor Paul, en inderdaad misschien daarom laat hij deze en Back To The Egg links liggen tegenwoordig.
Het zegt eigenlijk genoeg dat de naam Wings in 1980 zo goed als verleden tijd was.

Abbey road en Let it be was ook geen leuke periode voor McCartney en die periode laat hij bepaald niet links liggen.

Ik benadruk ook duidelijk met misschien. Maar over die turbulente laatste Beatlesjaren is hij in de loop der tijd wel heengestapt. De relatie met de overige Beatles was toch anders. Die kon hij al op vroege leeftijd.
George was een jeugdvriend, Lennon werd een vriend , en het heeft Paul nooit lekker gezeten dat het allemaal via de rechtbank gespeeld moest worden.
Bij Wings waren het uiteindelijk meer sessiekrachten die kwamen en gingen, afgezien van Laine dan.

Tuurlijk wat het bij The Beatles anders. Dat was een verbond waar niemand tussen kwam. Wel is het zo dat Paul zelf John, George en Ringo voor de rechter sleepte. Dat feit heeft zijn relatie met de andere drie jarenlang verkoeld.
Maar als je het over emoties heb denk ik dat de laatste jaren van The Beatles vele malen moeilijk voor hem was dan de laatste jaren met Wings. Juist omdat Wings geen collectief was maar een per LP wisselende bezetting, met uitzondering dan van Denny Laine. Maar daar had hij geen relatie mee die vergelijkbaar was met de relatie met één van The Beatles.

Is inderdaad waar. Laine was wel een soort van side-kick , maar in de verste verte nooit gelijkwaardig aan een Beatle.
Toch is Laine nadrukkelijker aanwezig dan voorheen op London Town. Mull Of Kyntyre was ook al een duo compositie.
Het ongenoegen van Laine is later overigens wel duidelijk geworden. Desondanks heeft ie wel een jaar of 9 succesjaren gekend aan de hand van McCartney. Ik denk niet dat het hem zelfstandig gelukt was.
Na Wings verdween Laine al snel van het toneel. Ik vermoed dat die wroeging ook wel te maken had met het feit dat Paul Wings liet voor wat het was. Laine was toen overbodig geworden.

Hoewel hij toch jarenlang een prima relatie heeft gehad met Laine, niet alleen in de studio en live, ook daarbuiten.

Dat McCartney live relatief sowieso maar weinig laat horen (buiten Band on the Run) van Wings, maar dat geldt óók voor zijn solo-albums in de jaren '80 en '90, heeft misschien nog te maken met zijn herinneringen aan Linda.

Zonder dat zou je kunnen zeggen dat er van die periode ruim voldoende aanwezig is om een grandioos concert neer te zetten, zelfs zonder nummers van The Beatles.

De breuk van Wings had een andere oorzaak. Het lag zelfs in de bedoeling dat Tug Of war een Wings plaat zal worden, ik heb er demo's van.
Toen McCartney in Japan werd gearresteerd wegens wiet smokkel en 7 jaar cel boven zijn hoofd zag hangen, nam Laine het eerste de beste vliegtuig terug naar huis. Linda McCartney en haar gezin verbouwereerd achterlatend in Japan. Geen enkele morele steun, vervolgens nam Laine de plaat Japanese tears op wat over de arrestatie ging, in de hoop er een eerste solo hit mee te scoren.

YouTube - Denny Laine (with Paul McCartney) - Japanese Tears - Japanese Tears

Dat schoot McCartney in het verkeerde keelgat. Maar hij pikte het. Vervolgens gaf Paul na 8 december 1980 aan voorlopig niet meer live te willen optreden, paranoia als hij was geworden na de moord op Lennon. Als reactie hierop gaf Laine een interview met Melody maker over de gierigheid van McCartney en dat de McCartneys zo smerig waren dat er stront van dieren in hun huis lag. Hiermee was de maat vol. McCartney wilde nooit meer iets te maken hebben met Laine.
Dat is het verhaal over het einde van Wings