Paul & Linda McCartney - Ram (1971)

Even Wickipedia quoten over de Ram-versus-Imagine-discussie:

Dus voor de ietwat paranoide Lennon was het een album vol signalen van z'n oud-partner... Overigens las ik een recensie uit die tijd; Ram werd toen beschouwd als een totale mislukking; waar was het grote talent gebleven? Gelukkig lijkt de laatste jaren het tij wat gekeerd; het is een meesterlijk album (gisteren nog 'ns beluisterd; letterlijk twee keer beter dan Memory Almost Full!)

Euh... ik vind het mààr anderhalf keer beter dan MAF (hé, leuke afkorting, zo blijkt!).
En ik vind heel die hetze over het heen en weer geruzie al dan niet op subtiele wijze, tussen John en Paul totaal oninteressant. De muziek, daar is het hem om te doen.
En daar waren John en Paul beiden op hun manier erg in onderlegd. George ook trouwens...

@ bawimeko: Tijden en vaak ook recensies veranderen , Bawimenko. In dit geval m.i.meer dan terecht. In mijn verhaaltje over Ram wees ik ook op de slechte kritieken. Ik kan mij zelfs niet herinneren toen 1 lovende kritiek gelezen te hebben. Hoe anders is het nu ! Naar MAF zou ik evenals naar FP nog een aantal keren flink luisteren als ik jou was. Dat neemt niet weg dat de songs op Ram ook m.i. op zijn minst meer kracht uitstralen....

@ EVANSHEWSON: Dank je voor dat laatste compliment. Hoewel je het heel sterk uitdrukt , heb je in de kern van de zaak (ditmaal !) het gelijk aan je zijde , vind ik. Het is de muziek en bovendien is J. dood en kunnen wij zijn mening over alles niet meer vernemen. En waar 2 kibbelen....

Ram behoort zeker tot de betere solowerken van Macca. Erg goede plaat. Stuk voor stuk goede songs: Too Many People, Dear Boy, Monkey Moon Delight, Heart of The Country, Admiral Halsey...

Alleen begrijp ik de keuzes van sommige bonustracks op latere CD uitgaves niet. Dat Another Day en het b-kantje Oh Woman Oh Why als bonustrack zijn toegevoegd kan ik begrijpen, aangezien dat de bijgevoegde hitsingle bij Ram was. Maar de nummers van Wild Life horen hier toch niet echt thuis.

Maar dat doet verder niets af van het album Ram. Ram is eigenliijk een preview geweest van wat Wings zou worden.

4,0

Niet mee eens, vind dit absoluut niet op Wings lijken, dit album heeft toch een heel eigen stijl en zelfs bij vlagen een Beatles-geluid.
Wings associeër ik met vrij zoete popliedjes, en dat is dit zeker niet. (niet negatief bedoeld, sterker: Wings vind ik behoorlijk goed!)

Macca bij de Beatles, solo of met Wings, mij maakt het niet uit.

Ik volg de man voor zijn onnavolgbare ijver om telkens weet met een prachtplaat te willen afkomen, al lukt hem dat niet altijd even goed;

Macca heeft wel de ongelooflijke gave om prima songs te schrijven, memorabele songs. Ik begrijp dat hij ook vele tegenstanders heeft, maar dat zijn voornamelijk mensen die zijn stem niet zo mooi vinden, of te klef, te schmalz-achtig of te melig.

En soms is Macca ook wel een beetje melig, maar zèlfs dan is hij nog genietbaar.

Ik heb ook nooit begrepen dat je als een echte Mc Cartneyfan niet tegelijkertijd ook een ontzettend grote Lennonfan kan zijn.

Ik in elk geval wel. Ik hield bij de Beatles ook van beide persoonlijkheden. Maar evengoed van die andere twee sterke persoonlijkheden die George (de laconieke) en Ringo (de droog grappige) waren.
De sterkte van The Beatles was nèt dat er vier heel uiteenlopende en elk op zich erg schilderachtige figuren om aandacht scheeuwden, elk op hun eigenste manier.

Niemand schreef in heel zijn leven zulk een oeuvre bijeen als Paul Mc Cartney, niemand wist in zozeer uiteenlopende stijlen prima songs te smeden.

Dat Paul in Engeland tot Sir gekroond werd is niet te verwonderen. Wàt die man voor de muziekindustrie betekend heeft is niet te berekenen. Hij is er zelf natuurlijk ook niet armer van geworden, dat spreekt. Al is Heather nu met een flinke brok uit de taart gaan lopen, tja...

Ik ben een eeuwige Macca-fan en ik moet zeggen, hij is zoals wijn, beter met de jaren...

Deze Ram vind ik een biezonder geslaagd plaatje.

Deze man stelde mij maar één keer echt teleur bij een album. Nou, twee keer eigenlijk : Bij Press, waar amper een gedenkwaardige melodie op staat (enkel Only Love Remains blijft overeind) en dan die erg foute Give My Regards to Broad Street waar nieuwe en ontzettend kleffe versie van eigen werk werden heropgenomen. Twee albums om ontzettend vlug te vergeten.

Voor de rest stelt die man nooit echt teleur.
Hier is natuurlijk een ontzettende fan aan het woord, maar toch een kritische, geloof me vrij.

Allez, ik wou dit zo even gezegd hebben...

In tegenstelling tot vele hier, vind ik dit niet zo heel geweldig album van Macca. De muziek zit heel goed in elkaar, maar toch heb ik er vrij weinig mee. Alleen Too Many People vind ik echt een lekker nummer, voor de rest mwha mwha. Zoals ik al zei de muziek zit goed in elkaar, maar geef mij toch maar de voorloper van deze: McCartney.

Grappig; aan je lijsten te zien vind je zowel "McCartney" als "Band on the Run" goeie albums, terwijl deze qua stijl er precies tussenin; hier en daar een tikje rommelig, maar er wordt al meer uit de kast gehaald qua productie...

Ik vind deze plaat subliem en behoort zeker tot zijn beste. De plaat heeft een diversiteit die The White album benadert. Heart of the Country, The back seat of my car, dear boy en 3 legs behoren tot zijn beste composities na de Beatles, terwijl het heerlijke botte too many People duidelijk een boodschap was aan zijn ex verloofde John, die uiteraard veel harder terug schopte met How do you sleep. Ook is uncle albert/admiral halsey een erg goede single, bovendien zijn eerste nr 1 hit na the Beatles. Tijdloos, en behoort tot de betere Beatles solo platen!

De laatste tijd heb ik me een beetje verdiept in de solo carriere van Paul Mccartney, en ik moet zeggen, wat een geweldige platen heeft deze man gemaakt! Gisteren dit album van de goede sint gekregen en echt onbegrijpelijk dat ze dit destijds afkraakten. 11 Hoogstaande songs die Mccartney helemaal ALLEEN heeft geschreven en opgenomen. Met dit in je echterhoofd krijg je alleen maar meer respect voor die man en dit album. Alle nummers zitten even ingenieus en magistraal in elkaar, dit kan alleen de godfather van de muziek: Mccartney is de naam.
Leuk die onbekende bandjes die hier schandalig veel aandacht krijgen, maar die verbleken hopeloos bij ook maar één nooit van dit album. Als het nog niet duidelijk is: KOPEN,KOPEN,KOPEN.
Belachelijk dat Mccartney hier zo weinig aandacht krijgt en helaas heb ik niet zo´n goede pen om dat mensen echt duidelijk te maken,
maar dit is zeldzaam mooi!

Het werk van Paul McCartney na the Beatles werd vaak verguisd door de critici wegens te commercieel, te middle of the road. Al heeft track 1, waar hij zijn vroegere bandlid John Lennon een veeg uit de pan geeft, ook wat mee te maken. John Lennon en George Harrison namen heel meer risico's en hun muziek werd wel geprezen door de critici.
De muziek van Paul McCartney mag dan wel catchy en radiovriendelijk zijn, maar als er iemand is die als beste zulke muziek kan componeren is het wel Paul McCartney. Dat was zo bij the Beatles en ook bij Wings en solo.
Nummers als "Uncle Albert", "Eat at home", "The backseat of my car" en "Another day" zijn toch wel prachtige popsongs, schijnbaar eenvoudig maar ingenieus. En Paul McCartney kan wel degelijk rocken, getuige het bluesy "Smile away".

Interessant, dat wist ik nog niet. Ik ga eens goed naar de tekst luisteren.

@ Simon Smith:
het slaat onder andere op de zin:

"Too Many People Preaching Practices
Don't Let Them Tell You What You Wanna Be"

Ik vind dit een erg goede plaat, die Paul op zijn creatiefst laat horen. Veel ingenieuze hooks, mooie melodieën en sterke productie.

Een topper!

4,5 sterren.

Ik zat te winkelen in het valhalla van de limburgse muziekliefhebber, en ik kwam deze tegen..

ik herkende de hoes meteen, want ik had de plaat al uitvoerig belezen op deze pagina.
Ik heb hem gekocht voor 2,50, en in een mooie tas mee naar huisgenomen.
heb tevens even gewacht op het moment dat de pick up en instalatie op mijn kamertje werd gezet.

En toen ik de naald liet zakken op het zwarte pizzabord, vond ik het maar niks Behalve dear boy trouwens.

dat is ook de reden dat ik hem nog eens luisterde, en nog eens en yet again!

en nu vind ik het een belachelijk mooi plaatje!
Maar de enige toevoeging van linda die ik waardeer zijn haar foto's, haar zang is niet te minnen..

ondanks dat! 4.5 shiny buckles.

dit is origineel een paul & linda mccartney album en niet paul solo.

heel goed album trouwens.

Mijn favoriet is zeker wel uncle albert

Mijne niet,Monkberry Moon Delight.Gewoon even van je afbleren maar toch met een idee..Topppppp

Geniale plaat, maar als ik 1 puntje van kritiek moet noemen is het Linda.
Haar aandeel in het liedjesschrijven is verwaarloosbaar. Jammergenoeg zingt ze wel een hoop mee.

Stiekem hoop ik ooit nog op een soort Naked-release van alle McCartney en Wings-platen, waar Linda's stem dan uit wordt gehaald

Ach ik vind het altijd wel mooi om te horen hoe ze uit liefde voor Paul meezingt met hem

Net nog m'n vinyl hiervan gedraaid. Heerlijk!

Als John Lennon freak vind ik RAM toch een van de beste McCartney's. Misschien omdat ik toen nog hevig aan het bijkomen van het uiteenvallen van de Beatles. Kon "het" nog niet geloven dat het voorbij was. Too Many People, Dear Boy en Ram On klonken nog een beetje naar de Beatles. Misschien is RAM wel de methadon-lp voor de afkickende Beatlesfan!

Erg goed Mccartney album, vindt ook 'The Back Seat of My Car' erg goed!

Dit was toch DE plaat die dezelfde meneer Lennon stevig door de mangel haalde..?



Ik ben bang dat dat nooit zal gebeuren!

Van mij mag ze. Zij was z'n Ware Liefde en maakte hem gelukkig.
Die zal ie waarschijnlijk nooit meer terug vinden, helaas...

Ach ihet heetst van een strijd worden wel meer dingen geroepen. Maar inderdaad McCartney had de ram bij de hoorns. Even later bij Imgine zat een foto waarbij Lennon een varken bij de oren had. Ach, ik denk dat ze er later zelf om gelachen hebben om dat eigenlijk toch wat kinderachtig gekift. Maar buiten dit alles, Ik mag die plaat toch wel behoorlijk goed vinden ondanks dat Lennon dat indertijd misschien niet vond. Ik mag dan wel een Lennon-fan zijn, maar ik loop niet blind achter de man aan Om het zo te stellen>

Dus je bent een A-typische Lennon-fan?

Nee hoor, Lennon had meerdere kanten. In zijn privéleven was hij ook niet altijd zo'n lieverdje. Maar als artiest wilde hij de invloed , die hij had voor goede zaken gebruiken. Helaas zijn er veel mensen die denken te weten hoe Lennon dacht en zelfs zou denken, als hij nu nog zou leven. Zo ver ga ik niet. Neemt niet weg, dat hij van grote invloed is geweest op mij in mijn jeugd. En dus een deel van mijn leven is, nog steeds!!!

[quote]LucM schreef:
Het werk van Paul McCartney na the Beatles werd vaak verguisd door de critici wegens te commercieel, te middle of the road. Al heeft track 1, waar hij zijn vroegere bandlid John Lennon een veeg uit de pan geeft, ook wat mee te maken. John Lennon en George Harrison namen heel meer risico's en hun muziek werd wel geprezen door de critici.

Het solo werk van Lennon en Harrison was net zo middle of the road, zo niet meer, als dat van Macca. Feitelijk heeft Macca meer risico's met solo projecten genomen als Lennon of Harrison. Beide waren in staat solo behoorlijk goed te zijn maar werden met het verstrijken van de jaren erg voorspelbaar.

Lennon heeft na het uiteen gaan van de Beatles nog maar 10 jaar geleefd, waarvan hij 5 jaar geen muziek maakte. Hij had na zij eerste 30 jaar tumultieus leven (minus zijn kinderejaren en puberteit) een even een break genomen om even tot rust te komen en een "gewoon" leven te leiden met vrouw en baby. Dus veel tijd om aan prjekten deel te nemen heeft hij niet eens gehad. Dus die vergelijkingen over de solo's slaat werkelijk nergens op!!!!

De solo platen die Lennon in de jaren 70 maakte waren goed, maar alles behalve vernieuwend of gewaagd. Wat dat betreft geldt de kritiek die McCartney vaak kreeg ook voor Lennon. De kracht van The Beatles was juist vernieuwend en anders durven zijn. Daar is op solo platen helaas bijna niets meer van terug te vinden. Hoewel deze plaat "RAM", daar een positieve uitzondering op is.

Tja, ik wilde een heel epistel beginnen waarom Macca zo goed is, maar EH was me voor. Gezien zijn nickname had ik ook niet verwacht dat hij een andere mening had

Wings beginnen hun carriére met een plaat die wordt toegeschreven als een cd van Paul & Linda McCartney.

Het is een afwisselende plaat geworden met een aantal sterke momenten, ook wat mindere, helaas.

Ik heb het gevoel er bij gekregen, dat McCartney met deze eerste cd een betere plaat heeft gemaakt dan de opvolgers Wild life en Red rose speedway.

Maar er gebeurde in promotioneel opzicht allemaal hele rare dingen, die tot gevolg hebben dat Ram niet zo'n kassucces is geworden dan wellicht zou hebben gekund (en gemoeten).

Ten eerste is er het weglaten van de hitsingle Another day, van enkele maanden daarvoor. Dit nummer staat niet op Paul's solo-cd maar is ook weggelaten op Ram.

Is dat al wat vreemd, blijkt dat wij in Nederland het uiteindelijk hebben moeten doen met het wat mindere singletje Eat at home. Aardig, maar geen hoogvlieger.

De Amerikanen kregen echter niet genoeg van het prima Uncle Albert nummer, die daar zelfs de eerste plaats van de top 100 wist te bereiken.
In Engeland werd naar mijn smaak het beste nummer van de cd op single gezet, In the back seat of my car.

Singles werden uitgebracht ter ondersteuning van de verkoop van (toen) LP's. Ram is daarmee ten onrechte in Nederland (en misschien ook België) er buitengewoon bekaaid mee afgekomen en dat heeft uiteindelijk ook effect gehad op de verkopen en de populariteit van de plaat.

Zo kun je ook als platenmaatschappij wel eens flink miskleunen.

Nu, 35 jaar later, kunnen we dat een beetje recht breien op MuMe. Paul had natuurlijk het tij al niet mee. Belast met het dragen van de zware schuld van het uiteen laten spatten van The Beatles. Niet populair bij de pop-pers die allemaal de zijde van Lennon kozen.

Ik heb een klein gericht onderzoek gedaan.

Drie keer achter elkaar heb ik eerst Ram gedraaid, daarna Memory almost full, daarna weer Ram enzovoorts.

Ik wilde weten of McCartney voor mijn gevoel sterk veranderd is inzake songwriting en in die zin wilde ik ook beoordelen of Memory almost full ook had gekund in 1971 en Ram in 2007. Heeft hij zich in al die jaren nog weten te verbeteren?

Er is natuurlijk een groot verschil in geluidskwaliteit, maar dat onderscheid heb ik weggemoffeld. Dat Linda niet meer mee had kunnen zingen op Ram 2007 is ook logisch maar heb ik ook niet laten meewegen.

Ram is zonder twijfel één van de betere cd's van Wings, MAF is één van de betere Macca cd's van de laatste 25 jaar. Paul McCartney is de beste rock-musicus aller tijden.

Zijn stem is weinig veranderd. De opzet van de songs is ook niet eens zo veranderd. Op MAF heeft het meer kop en staart, Ram is iets experimenteler. Op die cd is Macca nog wat onzeker, waar MAF meer zelfvertrouwen uitstraalt. MAF heeft stevigere nummers. De teksten kijken wat meer terug naar het verleden, waar RAM juist vooruit kijkt.

Maar in essentie........... Ik denk dat Paul McCartney nog steeds op dezelfde wijze zijn nummers schrijft en nagenoeg geen tot weinig gebruik maakt van moderne of veranderde technieken. En dus: ja, uiteindelijk is het toeval dat Too many people (afgezien van de tekst en de definitieve uitvoering) op Ram staat en niet op Memory almost full.

Deze wijze van musiceren behoort nog steeds tot één van de sterkste kanten van McCartney en is uiteindelijk ook altijd succesvol gebleken, ook al is zeker niet elke cd 5 sterren waard. Ram is het aankopen in ieder geval méér dan waard.