Paul & Linda McCartney - Ram (1971)

IK vind het een prima geschreven stuk! Magook wel eens gezegd worden..En het is idd interessant sommige lp's meer te beluisteren en te vergelijken om te kijken naar de ontwikkeling van een groep of artiest. Ik ben het in dit geval ook met jouw conclusie eens. Paul is het best als hij het dichtst bij zichzelf blijft en niet gaat forceren, ondanks dat je wel eens wat uit wil proberen. En af en toe mag je je dan wel eens een missr permitteren, zeker als je al zo lang meedraait aan de top.

Musician:
Ik vind RAM compleet anders dan Memory almost full. Ben het helaas (weer hahaha..) niet met je eens.

Ten eerste is RAM geen Wings plaat, er doet geloof ik wel een gitarist en drummer mee die in de eerst Wings bezetting zaten maar daar houd het echt bij op. RAM vind ik veel rockender en speelser dan het technisch veel perfectere M.A.F.
Ook kan je horen dat de artiest op RAM veel jonger is als degene die hij nu is, er zit 35 jaar tussen. Zijn stem is veel heser geworden als in zijn topdagen, de hoge noten weet hij bijna niet meer te halen, hoewel voor een man op zijn leeftijd zijn stem nog erg goed is. RAM is toch speelser, uitdagender, jeugdiger en gedurfder. Terwijl M.A.F het werk is van een man die in balans is, een vakman die feitelijk niets meer heeft te bewijzen, terwijl hij op RAM gretiger is om te bewijzen dat hij het alleen kan.

De verkopen van RAM waren zo slecht ook niet, aan beide kanten van de oceaan in de top 5. Geen topverkopen zoals John, George en Ringo wel hadden in die dagen, maar vanaf Red Rose Speedway is en blijft Macca de succesvolste ex-Beatle.

Wij zijn het minder oneens dan je misschien denkt. Ik heb alleen geluisterd naar/ onderzoek gedaan naar hoe McCartney zijn nummers schrijft, opbouwt e.d.

Als je goed leest, noem ik ook de verschillen tussen MAF en Ram.

Ram rockt zeker niet meer dan MAF, wil ik nog wel even opmerken.

Ik vind de verandering van 'tembre' in de stem van McCartney in al die jaren heel erg meevallen, zeker vergeleken met veel andere artiesten.

De stem van McCartney is nog goed, dat is waar, zeker ter vergelijking met een Dylan of Keith Richards om maar twee generatiegenoten van hem te noemen. Zijn stem is met de jaren wel wat hees en duidelijk zwaarder geworden, waardoor zijn zangcapiciteit minder divers is.

Behalve wat "minor things" verschillen jullie, de reakties gelezend hebbend echt niet zoveel van mening, beste devil hunt. Natuurlijk hebben we het over 2 verschillende albums, in een ander tijdvak. En dan vind ik de analyse van musician gewoon goed beschreven. Misschien is het prettig om toe te geven dat er ondanks enkele onbelangrijke nevenzaken, jij het eens bent met je "opponent" . Gebeurde het maar meer in de wereld dat we keken naar de overeenkomsten dan naar de verschillen. Was er misschien wat minder oorlog en geweld. ( zeg ik, Ad, Lennonfan )

Tuurlijk zijn de meningsverschillen te verwaarlozen, we zijn allemaal McCartney fans die allemaal een beetje hun eigen waarheid hebben. Dat is ook het leuke van MuMe, de verschillen maar zeker de overeenkomsten. Ook is mijn mening gerelateert aan mijn persoonlijk voorkeur. Die gaat zéér sterk uit naar de McCartney platen van 1970 (McCartney) t/m 1975 (Venus and mars). Hoewel ik zijn periode 1997 tot heden ook te gek vind.

Mijn lijstje zou bevatten: Ram, Band On The Run, Venus & Mars, London Town, Chaos & Creation In tThe Backyard, Memory Almost Full, Flaming Pie en best verzamelaar: Tripping The Live Fantastic. Maar ter geruststelling, ik heb ze allemaal. Niet gek voor een Lennon fan, niet?? En ach, heb jij nooit als je sommige dicussies leest zoiets van: waar hebben we het over?

De discussie ging gaandeweg steeds meer over de diverse carrieres van de ex-Beatles. Daarom het laatste deel van de discussie verplaatst verplaatst naar The Beatles. Kunnen we het hier weer over Ram hebben.

Een prima onderhoudend afwisselend album van Paul (en een toefje Linda).
Ikzelf prefereer de Paul die wat minder op de Rock 'n Roll toer is, zoals de wat langdradige Monkberry Moon Delight.
Daarentegen rocked Too many people met gemak en laat Uncle Albert zijn diversiteit en kwaliteiten horen, die hem zo eigen is. Long haired lady is ook een mooi uitgesponnen nummer, die naarmate het vordert beter wordt.
The back seat of my car verenigt melancholie, breaks, zang en melodie op een mooie wijze in elkaar. Hier en daar klinken al wat geluiden die zo herkenbaar zouden worden bij The Wings.
Weinig devianten en als geheel een sterk album.

Deze heb ik net voor de eerste paar keer gehoord. Wát een lekker frisse plaat. Het klinkt me in de oren als 'Memory almost full' maar dan 10x beter. Prachtige gevarieerde songs, meestal met een kek gitaartje. Zo hoor ik Paul McCartney graag, helaas klinkt de beste man de laatste jaren allang niet meer zo...

Ik kan het met je eens zijn over je mening over deze plaat, maar dat de man de laatste jaren al lang niet meer zo klinkt is natuurlijk niet gek. RAM is 38 jaar geleden opgenomen. Toen was Paul 30 en hadden ze alleen nog maar "kekgitaartjes".

Nee, dat hoor je mij ook niet zeggen. Ik vind het vooral jammer dat hij niet mee zo klinkt. Ik hoorde trouwens van de week dat het nummer 'Everybody gonna dance tonight' van Memory almost full, voorbij kwam in de HBO-serie Entourage. Een onverwacht feest van herkenning .

Ram is de laatste jaren, en met name ook hier op musicmeter, aan een redelijke opmars bezig, inzake populariteit.

Niet geheel ten onrechte, de plaat heeft (zeker destijds) niet de lof ontvangen die het had moeten krijgen. De solo-doorbraak van McCartney duurde daarom tot Band on the run.

Maar je moet het ook weer niet overdrijven.

De plaat is een goede aanloop, tot uiteindelijk Red rose speedway en Band on the run; zeker niet beter.

De kwalificatie "10 x beter dan Memory almost full" en "Zo klinkt de man al jaren niet meer" is volstrekt misplaatst. Goddank overigens, vooral dat laatste. McCartney speelt sinds Flaming pie (1997) eigenlijk minstens zo aantrekkelijk als ten tijde van Wings, zo niet beter.

Ik ben het grotendeels mtet je eens, musician, maar in de timeframe, waarin dit opgenomen is was het wel een lp waarmee je trots thuis kon komen. En het gekke is, dat hij nooit gaat vervelen. De laatst cd's zij zeker niet slecht, maar RAM staat echt wel als een huis

Het één hoeft het ander ook helemaal niet uit te sluiten!

Ook Paul McCartney heeft mindere en betere tijden gekend. Begin jaren '70 heeft hij enorm gezocht (en geëxperimenteerd) naar de juiste vorm, na de Beatles.

Kreeg hij trouwens niet de schuld van het uiteenvallen van de Beatles, jij weet dat beter dan ik.

Dat werkte allemaal niet in zijn voordeel, ondanks zijn grote kwaliteiten. Ram was daarom misschien idd iets te vroeg, qua tijdslijn. Wie weet wat er van zou zijn gezegd, was de cd ná London town uitgebracht, bijvoorbeeld.

Maar hij is hier nog lekker jong en onbevangen. Dat gevoel kan McCartney op latere leeftijd inderdaad niet meer bieden.

Ik druk me misschien niet duidelijk genoeg uit. Inderdaad speelt Paul sinds Flaming Pie (1997) minstens zo aantrekkelijk als ten tijden van Wings, maar helaas zingt hij al tijden niet meer zo aantrekkelijk als ten tijde van Ram (1971). Daar is een verschil.....

Je kunt moeilijk gaan ontkennen dat de mans stem stukken minder is geworden door de jaren heen. Gelukkig zijn de songs op Memory Almost Full zeker wel spits & aantrekkelijk. Het is dus vooral de zang die mij doet zeggen: "Ram klinkt 10x beter".

"Uncle Albert / Admiral Halsey" is zo'n catchy nummer met een gave opbouw en diverse switches in stijl & ritme. De eigenwijze blazers doen het prima. Het past allemaal keurig in elkaar.

Hands across the water, (water)
Hands across the sky

Lekker album. Paul heeft van de Fab Four het meest gepresteerd zonder de rest. Dit album en Band on the Run bewijzen dat. Hoewel John ook nog wat goede albums heeft gemaakt en George in Traveling Wilburys is ook erg relaxed.

Mijn bonustracks zijn verschillend met degene hier op musicmeter en dat scheelt wat in mijn stem want het zijn juist die bonustracks die me meer naar een 4,5 hadden doen neigen. Alleen al door het geweldige Rode all night , dat is 8:47 genieten. Waar wat getrommel en een simpele maar aanstekelijke riff al niet goed voor is . Maar ik ben blijkbaar de enigste die deze bonustracks heeft. Mijn 4 bonustracks zijn Another day, Oh woman...oh why, A love for you, Rode all night.

Blijft een prachtalbum. Ongelooflijk dat de man er niets meer van speelt in zijn huidige shows. Het is het beste post-Beatleswerk wat mij betreft.

In 2003, tijdens een concert in Arnhem, speelde hij 'Too many people'.

Vreemd. Volgens mij is de 1993-remaster de huidige reguliere versie en die heeft Another Day en Oh Woman Oh Why (ik heb die versie). De oude cd had volgens mij helemaal geen bonus-tracks.

Helaas, dat was een tour later. In 2005 had Paul dat nummer in de set toen hij door de VS tourde.

Ik was 25 April 2003 in Arnhem, en dat nummer zat er niet tussen.

Goeie bonustracks zijn dat inderdaad. Maar je hebt het hier over een bootleg toch? (Op de originele remaster staan ze niet namelijk)

Dat is vreemd. Ik was op 25 april 2003 ook in Arnhem en bij mij zat dat nummer er wel tussen

Wat betreft Paul McCartney's solo carrière viel het kwartje pas na het zien van de documentaire Wingspan. In het licht van die omstandigheden werd The McCartney album een dierbare plaat. Hetzelfde is nu aan de hand met Ram. Niet meer de kluizenaar Paul maar een kleurrijk album met, niet oneerbiedig, een provinciaalkarakter (hoewel de sessies ironisch genoeg zijn opgenomen in New York). Al bij de eerste klanken van Too Many People, het steekje naar John Lennon, weerklinkt er soort nostalgie. Paul schrijft songs waar je je direct thuis voelt. Linda opereert hier nog met name vanuit de luwte en dat geeft de songs een aparte kleur mee.

Samen met Band on the Run het beste album dat Paul gemaakt heeft.

Vergeet ook London Town niet....

Ram zal de strijd aan moeten gaan met Flaming Pie om de titel van Macca's beste solo album (los van Wings).

James Douglas zei hierboven dat Paul songs schrijft waar je je direct thuis bij voelt, en dat kan ik wel beamen. Van mij mag het af en toe wel een tikkeltje gewaagder, maar ach...

Door 'Dear Boy' en 'Uncle Albert / Admiral Halsey' eruit te pikken doe ik de rest tekort, maar anders kan ik vrijwel elk nummer wel gaan opnoemen.

Deze nog maar eens aan de collectie toevoegen, dan heb ik het meest essentiele werk van de man wel in huis.

Ik kon hier vroeger geen genoeg van krijgen. Te jong om voldoende geld voor de plaat te hebben, maar wel veel liefde voor de muziek. Veel zaterdagen zat ik in de platenzaak naar deze elpee te luisteren. Tot aan Sinterklaas ... . Nog steeds een mooi albums, met veel jeugdsentiment, zoals veel McCartney / Wingsplaten trouwens. Inmiddels wel zowat alles van de man aangeschaft.