Paul & Linda McCartney - Ram (1971)

Het dubbele ervan is feitelijk dat de McCartney's veel meer het leven van hippies leefde als de Lennons.
De McCartneys die in een oude boerderij in Schotland hun eigen groenten verbouwde, geen vlees aten, hun eigen hennep kweekte, dieren hielden maar niet voor de slacht, te paard boodschappen gingen doen in het dichtsbijzijnde dorp,, 4 kinderen een vrije opvoeding gaven, helemaal het hippie systeem terug naar de basis volgde. Die levenstijl was sterk voelbaar op RAM, en werd door McCartney door de hoes benadrukt..

Ja, McCartney kreeg inderdaad de schuld van de split van de Beatles en ja, dat leverde ook heel veel negatieve kritiek op zijn werk op. Behalve Band on The Run nooit veel plusjes gezien.

En Linda was daar ook nog eens het mikpunt van veel kritiek, vandaar dat ik anno nu mij nog steeds afvraag waar die kritiek precies op stoelt.

Natuurlijk deed ze, speelde ze en zong ze wat Paul zei, dat is niet zo moeilijk in te schatten. Maar wát ze dan uiteindelijk doet (ze maakte toch echt deel uit van alle McCartney albums tot en met 1997 en ook alle tours) deed ze toch naar behoren. In dienst van Paul, maar dat geeft helemaal niet.

Liever Linda dan Yoko.

Misschien dat de heren critici dachten dat ze Paul konden raken, via Linda. Maar ik denk dat Paul geweten zal hebben dat ze ongelijk hadden. Dat bleek bovendien al snel uit de verkoopcijfers.

Mmm, een meer dan behoorlijk gemiddelde hier. Typisch dat dit album altijd uit mijn gezichtsveld is gebleven. Ik ken eigenlijk alleen Uncle Albert/ Admiral Halsey.
Duidelijk een aanrader dus.
Toch maar eens beluisteren. Ik dacht echt dat het ging om een plaat die niet zo heel veel voorstelde. Stom dat ik me daar blind heb op gestaart.
Oor en Lust For Life waren ook erg positief over de recente heruitgave.

De kritiek op LInda was vooral dat ze in een topband met topmuzikanten terecht kwam zonder dat ze uberhoupt een instrument kon bespelen en ook niet bepaald goed kon zingen. Dat was niet alleen de kritiek van muziekjournalisten, maar ook van Wings leden zelf. Denny Seiwell heeft om die reden zelfs Wings verlaten. Soms moest haar door Paul Letterlijk worden voorgedaan welke toets ze moest indrukken en hoeveel seconde ze die ingedrukt moest houden. Terwijl diezelfde Paul aan zijn medemuzikanten hele hoge eisen stelde, tja..dat zet kwaad bloed, vandaar dat iedere nieuwe Wings plaat een hele andere bezetting had.
Neemt niet weg dat Wings in de jaren 70 bijzonder succesvol is geweest, midden jaren 70 ging het qua verkoopcijfers richting The Beatles.

Zeker proberen! Tracks als "Ram On" en "Dear Boy" horen bij de mooiste deuntjes die ik van McCartney ken. De heruitgave is een grote verbetering vergeleken met de EMI-cd-uitgave van 1993!

Ik ben nu al een week bezig om een aantal albums te kiezen voor mijn top tien en vandaag was het aan de beurt van Ram en John Lennon / Plastic Ono Band. Aangezien beide albums vroeger als wapen diende voor de oorlog tussen McCartney en Lennon, heb ik ze eens tegen elkaar geplaatst. Wat ik trouwens niet aanraad omdat we hier spreken van twee uiteenlopende albums en dat is net als appelen met peren vergelijken.

Nu heb ik dat wel gedaan en ik moet zeggen dat John Lennon / Plastic Ono Band me een stuk meer aantrekt dan Ram. Niet dat John Lennon / Plastic Ono Band beter zou zijn dan Ram, maar de sound dat John Lennon / Plastic Ono Band heeft weet me meer te interesseren dan de sound, die ik trouwens ook kan aanbevelen, dat Ram heeft. Op Ram klinkt het meer naar de rock and roll / bleus, een stuk speelser dan John Lennon / Plastic Ono Band. Dit doet me meer denken aan The Beatles dan wat Lennon doet met zijn plaat. Ik durf te stellen dat John Lennon / Plastic Ono Band in het verlengde lag van The Beatles en dat Ram zich nog wilde tentoonstellen als een The Beatles product. Ik wil trouwens niet impliceren dat McCartney wou meeliften met het succesformule waar hij deel van uitmaakte. En dat is uiteraard niet iets dat ik als de ultieme waarheid zie en waar ik niet van wil afstappen.

Het is trouwens niet omdat het meer neigt naar de rock and roll dat deze plaat me daarom minder aantrekt. Op een onverklaarbare wijze kan ik me beter inleven in de teksten van de serieuze Lennon plaat dan in de plezierige McCartney plaat. Tijdens het luisteren van beide platen voelde ik ook enige twijfel voor de beoordeling van deze plaat. Is een vijf niet te hoog gegrepen voor deze plaat ? Klassieker of niet, is het dan niet logischer dat ik er een halve punt van af trek en die halve punt gebruik voor de Lennon plaat ? Volgende week zet ik ze opnieuw tegenover elkaar en dan hoop ik tot een conclusie te kunnen komen.

...en het is vast geen toeval dat alle drie de songschrijvers m.i. hun beste werk maakten toen de Beatles half (John Lennon/P.O.B.) of helemaal (Ram, Imagine, All Things Must Pass) uit elkaar lagen. Als enorme Beatlesfan sinds de late jaren 70 moet ik eerlijk bekennen dat ik nooit een Lennon-plaat heb aangeschaft...misschien mis ik wel de lichtvoetigheid die ik in McCartney's platen wel vind (en die voor anderen soms dan weer te frivool is)

Grappig dat je dat zegt. Ook ik heb me in het post Beatles tijdperk alleen op McCartney en Wings als enig waardige opvolging/voortzetting van de Fab Four geconcentreerd. Deze Ram is voor mij meteen een zeer overtuigend brevet van vermogen. Pas jaren later kwam ik erachter dat George ook een meer dan verdienstelijk album had afgeleverd met All Things Must Pass, vol composities die blijkbaar bij de Beatles in de studio zijn gesneuveld, waarmee hem misschien wel een beetje tekort is gedaan. Bij Lennon ben ik nooit verder gekomen dan zijn 2 meest bekende albums op mijn iPod te zetten en mezelf heel af en toe te dwingen ernaar te luisteren. Ik heb nooit een warme band met Lennon ontwikkeld. Hij had bij de Beatles de samenwerking met Paul harder nodig dan andersom, heb ik daar voor mezelf maar uit geconcludeerd.

Das toch een beetje vreemd, zeker omdat Lennon binnen The Beatles een enorme grote rol speelde, zeker t/m 1966 een leidende.
Ik vind dat zowel Lennon als McCartney ieder hun eigen Beatlessfeer op hun solo platen lieten horen, op de White album begint die tweedeling al te ontstaan.
Ik heb een cd gebrand met allemaal solo nummers uit 1971, Ram, Imagine, twee van George en één van Ringo. Als je die solo nummers op een beetje Beatles achtige volgorde zet, ontstaat er gelijk weer een beatlessfeer, alsof de nummers bij elkaar horen, hoe verschillend ze ook lijken.

Het is echt héél vreemd!
Bij McCartney-solo kun je de 'scherpte' missen die hij in de Beatles had; zelfs als Lennon niets bijdroeg aan z'n nummers (dat was meestal) hield de 'creatieve partner' hem scherp. Vandaar ook bijvoorbeeld die verbijsterend mooie collectie McCartney-songs op de Witte Dubbelaar.
Bij Lennon mis ik vooral de 'lichte toets' en staat de alomtegenwoordige 'slap-back'-echo van Phil Spector me tegen. Lennon klinkt toch het best met harmonievocalen en baswerk van Macca (Come Together!)
Kijkend naar dit album zouden tracks als "Dear Boy" of "Monkberry Moon Delight" heel aardig op een Beatles-album passen, maar ik weet niet of George en John "Eat at home" kritiekloos hadden laten passeren.

Vind ik ook één van de slechtste nummers van Ram.

Ik weet niet in hoeverre McCartney zich nog heeft laten beïnvloeden door Lennon op het Witte Album van The Beatles. Er bestond toen al veel wedijver.

Je kunt het ook omdraaien: met alleen de McCartney nummers van The White Album + Hey Jude heb je een alleraardigst eerste soloalbum van Sir Paul.....

Als de Spector productie je tegen staat en een meer organische Lennon wilt horen zijn Mind games en Walls and bridges misschien meer jouw Lennon platen als hetgeen hij in de periode 70-1972 produceerde.

En ondanks die wedijver (dankzij?) waren daar ineens Blackbird en Helter Skelter. De McCartney van 1967 tot en met 1970 was verbijsterend produktief!
Ik ben benieuwd naar de heruitgave van McCartney's volgende project na Ram; het qua ontvangst in de pers nóg slechtere "Wild Life". Niet zozeer wegens de muziek, maar om te weten te komen waaróm er (m.i.) even zo'n kwalitatieve dip zat. Overigens is dat ook al te horen bij de RAM-heruitgave; een paar outtakes zijn verbazingwekkend slecht. Luister maar 'ns naar Rode All Night

Wild Life is i.m.o. met afstand McCartney's slechtste, samen met McCartney 2. Ik heb de titelsong nog toegevoegd aan een ander vroeg McCartney album. Maar ik ben bang dat geluidskwaliteit hier het gebodene niet gaat redden

Ik ga me sowieso nog 'ns serieus storten op Mind Games!

Toch staat er zelfs op wild life nog genoeg genietbaars. Some people never know, Tomorrow, Dear friend, love is strange en het titelnummer zijn voor iemands zijn slechtse plaat toch nog heel behoorlijk. Persoonlijk vind ik wild life beter dan een plaat als off the ground.

Ik heb vorige week gezegd dat ik opnieuw Plastic Ono Band en Ram tegen elkaar zal zetten en ik moet toch concluderen dat deze plaat beter een vier en een half verdient. Dat maakt dit album nog altijd heel goed, maar net niet genoeg om een vijf te krijgen.

Dit is een van de weinige platen van Mc Cartney die nog in mijn collectie ontbrak maar de eerste luisterbeurt valt me niet mee.
Dat zegt nog allemaal niets want ik ga dit album de komende dagen eens op mijn gemak beluisteren, want een matige plaat ben ik helemaal niet van Sir Paul gewend.
Het welbekende muntje zal ongetwijfeld nog wel gaan vallen.

Dat je deze als een van de laatste aanschaft is tot daar aan toe, maar hoe kan een van de beste McCartney albums bij de 1e luisterbeurt nou niet meevallen voor iemand die bijna alles van hem in huis heeft? Het is geen geweldig moeilijk album, dus ik verwacht dat het kwartje snel zal vallen.

Ha Tony, ik had voor wat betreft het aantal platen wat ik van Sir Paul in huis heb schromelijk overdreven want als ik als zijn solo & Wings platen eens bij elkaar optel zit ik nog niet eens op de helft .
Laat onverlet dat ik Ram bij een eerste beluistering ( nog? ) niet tot mijn favorieten reken, maar met dat kwartje komt het wel in orde.
Het is me al zo vaak overkomen dat een plaat naar meerdere luisterbeurten toch een uitstekend album bleek te zijn.
Voorlopig ben ik enkel bekend met het nummer Uncle Albert / Admiral Halsey.

Ondanks dat een eerste luisterbeurt wat tegenviel is alles ondertussen op zijn plaats gevallen.
De eerste indruk was een wat rauw, ruig rock & roll achtig album met enkele "kleine" liedjes zoals Heart Of The Country wat ik zo sterk vind van Macca.
Nu diverse luisterbeurten later is notabene een van de ruige nummers Smile Away mijn absolute favoriet van de plaat.
Samen met Uncle Albert, Eat At Home, Heart Of The Country en het eveneens rauwe Monkberry Moon Delight de hoogtepunten van het album.
Enkel Too Many People en The Back Seat Of My Car weten me nog niet helemaal te overtuigen.
Het echtpaar McCartney levert een sterk afwisselend album af en maakt het voor mij nog onbegrijpelijker dat ik deze plaat nog niet in de kast had staan

Haha, en juist bij die twee nummers heb ik een geel sterretje staan
Let maar op, die gaan nog 'vallen'.

Wat is het nummer Ram On toch betoverend mooi. Is het echt in 1 take opgenomen of is dat later gemuziekshopt? Hoe dan ook is het Pauls soloversie van Michelle. Eerst de kabbelende piano gevolgd door een, door minimaal ondersteunde percussie, fijne ukelele (die me deed denken aan zijn versie/eerbetoon aan George Harrison, als hij live Something covert), daarna een combinatie van gevoelens. De tekst komt, á la Why Don't We Do It in the Road, minimalistisch en daardoor krachtig over. Daarbij is het net als WDWDIitR een hippieanthem en staat de sfeer van het nummer haaks op de tekst. In het Beatles-nummer is het een ruig, bijna boos rocknummer dat over buitenseks gaat, terwijl Ram On over het overgeven aan en betonen van de liefde gaat terwijl het nummer bijna melancholisch gekleurd is. Het geïmproviseer van McCartney waarmee het nummer verder gaat is ongeëvenaard. Er is niemand die zo mooi kan neuriën als Paul McCartney wat mij betreft.

Het nummer is wat mij betreft een logisch vervolg van het lichtelijk teleurstellende Let It Be. Het demo-gehalte komt in Ram On echter veel beter terug dan op de door Phil Spector gepolijste songs van het laatste Beatles-album (wat dat betreft zou je het beter kunnen vergelijken met de soms prachtige Anthology-opnames). McCartney loopt met deze demo-stijl in mainstream kringen ver op de meute vooruit en misschien is daarom dit album en in het bijzonder dit nummer wel het meest vooruitstrevende wat is voortgekomen uit al het post-Beatlewerk.

Erg mooi stuk, over een geniaal nummer!

Heart of the country 2013, in de remake. Voor vegatarisme, een animatie filmpje met Linda McCartney in de hoofdrol. Heel aardig gedaan.
Hoewel de nieuwe uitvoering niet in de schaduw kan staan van het orgineel, is het best aardig gedaan. Opvallend is wel dat de McCartney van nu (70) toch een stemverandering heeft ondergaan in vergelijking met zijn echte muzikale topjaren (63-82).

YouTube - Paul and Linda McCartney - 'Heart Of The Country'

Dit album is Beatles-waardig, absoluut! Ik ben enorm verschoten van de hoge kwaliteit dat dit album aflevert. En op best korte tijd na het laatste album met zijn vorige groep. Stiekem begin ik te denken dat McCartney toch de betere muzikant was. Alhoewel ik Lennon ook graag hoor, kan hij me meestal toch niet boeien voor een volledige plaat.

Dit is de eerste post-Beatlesplaat die ik de volle mep geef. (De volgende die ik probeer is eentje van George)

5*

Het leven kan toch raar zijn.
Ik heb het over de song Monkberry moon delight.
Ik weet niet waarover het gaat en het is ongelofelijk vettig gespeeld en gezongen...
maar ik krijg tranen in mijn ogen van verrukking als ik dit hoor.

Ook de rest van het album is overigens mijn ding.

De remaster van deze plaat klinkt trouwens errug goed!

Zonder echte uitschieters een album dat zich absoluut kan meten met het beste van The Beatles.

Al een tijdje een van mijn favoriete albums van Paul Mccartney. Door de media, toentertijd doelmatig genegeerd, terwijl dit album mijn inziens het beatles-niveau niet enkel benaderd, maar soms zelfs overtreft. Linda is niet ´s werelds beste zangeres, maar die paar momenten waarop zij te horen is, zijn toch behoorlijk smaakvol. Ram on is het beste nummer op deze plaat. Het nummer toont Paul zijn talent om te imponeren met simpele melodieën.