Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Andere versie op jouw CD? Wat voor release is dat dan? Verklaar je aub nader.

Denk dat het deze versie is - 12" /maxisingle

Dat is inderdaad DE versie van NGD.
Ook ik wist niet dat het feitelijk De 12" is die op mijn CD staat.
Waarschijnlijk gekocht als eerste CD-persing.
Wonderlijk blijft het dan weer wel dat dit extraatje nergens vermeld staat
(in het boekje, of op de CD en zelfs niet als reclame-stikker).
Wijst dat er op dat het eigenlijk de door de Minds bedoelde versie is?
Die op de LP is ongekort tot 5:39, door tijdgebrek.

Het is dus de 12"-versie die jij op de CD van NGD hebt staan? begrijp ik dat goed? Dan zijn er dus 2 versies van het album op CD in omloop.

Ik ga mijn exemplaar even checken....

Even een onderzoekje gedaan. Blur8 heeft naar blijkt een Duitse uitgave. Daarop staat idd de 12"-remix.

"All the A&M pressings featured the edited version of the title track (which isn't noted on the sleeve). The original German CD featured an extended version of the title track (which isn't indicated on the sleeve either) which became known as the German 12" Remix."

Bron: Dream Giver (unofficial band website)

"Printed in West Germany" op achterkant en inlay-boekje.
Analyse van Chameleon klopt dus.

Wat is de titeltrack van dit album toch briljant zeg, kan er naar blijven luisteren.

Momenteel zo'n beetje mijn favoriete nummer ooit. Er bestaat geen enkel nummer dat zo'n apart geluid en zo'n hemelse, open sfeer weet te creëren als NGD. Na een seconde of tien word je werkelijk meegezogen in de muziek, en die laat je voor de rest van het nummer niet meer los.

Echt een bizar goed nummer inderdaad... staat in mijn top 10 allertijden.

Vraag me af in welke staat de heren waren toen ze dit schreven...

Klopt! Dat nummer was mijn eerste kennismaking met Simple Minds. Als 12 jarige in de auto van mama. Blijven zitten en verdoofd zitten luisteren terwijl mama brood bij de bakker ging halen. Ja ja, ik weet het nog als de dag van gisteren.....Alleen werd niet vermeld welke band het was. Pas weken later te weten gekomen.

Grappig, ik heb Simple Minds ook als kleine jongen leren kennen in de wagen. Op de jaarlijkse tripjes naar Frankrijk, langs de eindeloze snelwegen tussen Parijs en Marseille, Simple Minds door de boxen galmend.

Ik kreeg altijd Abba op dat soort tripjes. Verschil moet er zijn

De heren waren toen begin 20 toen ze hun meest spannende album maakten. Later hebben ze nog veel waanzinnig sterke nummers gemaakt, maar NGD als totaal wordt niet geevenaard. De sound is zeker niet optimaal. Maar zo knap hoe de sound enorme breedte suggereert door vette synthpads, terwijl als je er met je koptelefoon naar luistert het soundtapijt verbluffend vaak toch mono klinkt. En gelukkig zit er een tekstboekje bij. Geen twijfel, mijn dierbaarste cd met zoveel gave herinneringen. Ach waren we nog maar eens jong.....and the world goes hot

Dat is het probleem met de SM, ze hebben later bijna helemaal geen goede nummers meer gemaakt, wat is er met deze band gebeurd??? Na N.G.D kwam nog één erg goede plaat (Sparkle in the rain) en daarna kwam de lange vrije val die pas met hun meest recente plaat G.S een beetje tot stilstand is gekomen. Maar ja......daar zitten wel 25 jaar tussen.

Standaardwerk in de CD en Vinylkast. De laatstgenoemde versie is nauwelijks meer goed aan te horen. Gek dat de heren met zo'n briljant album bijna een soort eendagsvlieg zijn geworden. Dit niveau is het nooit meer geworden, helaas...

De drie albums hiervoor zeker nooit gehoord? NGD is wel hun magnus opus, maar de vorige drie albums (EaD, S&F en SFC) waren op hun manier ook briljant.
NGD is voor mij het ultieme popalbum van ze, alles komt bijelkaar, funk, disco, postpunk en soms bijna klassieke elementen.

Je slaat de spijker op zijn kop. Voortschrijdend inzicht bracht me ertoe niet op het dagtopic te posten dat dit hun beste Popplaat was - de messen zouden dan waarschijnlijk geslepen zijn.

Qua innovatie en creativiteit sla ik de drie door jou genoemde hoger aan; de klankkleur, het pure vakmanschap en het ultieme gevoel van "de puzzelstukjes vallen alle op hun plaats" tillen dit album naar een zeer hoog niveau.

Om dit nu pop te noemen, gaat me wat ver. Maar het zit wel aan de randen van de new wave.

Ik snap wat je zegt, maar het staat er goed - zeker als je er aan toevoegt binnen het totale - relevante - oeuvre van de Simple Minds is dit hun beste pop-plaat (of zo u wil: de plaat die het meeste naar pop neigt). En die randen van de new wave is menigeen al overheen gepleurd.

Het aardige is dat ik Simple Minds ken vanaf hun eerste album. Alleen was NGD het album dat zo indrukwekkend was dat er nooit meer iets vergelijkbaars is verschenen. Toen NGD uitkwam weet ik nog de eerste luisterbeurt....................

heel lekker album, vooral 2e helft. de eerste helft doet mij veel minder vandaar net geen 5*

Neem dan de cd (die is kleiner dan de lp), maar blijf goed kauwen!

zelfs met de beste kruiden komt het niet door het heeft misschien meer tijd nodig ja

nummers 6 en 7 vind ik het lekkerst

Drankje erbij - dame aan je zij?

Na alle lofuitingen hier en in het dagelijkse NW/PP topic het album vandaag tweemaal verteerd.

Ik blijf het toch vreemd vinden dat dit alom zo bejubeld wordt. Er zijn maar drie nummers die zich kunnen meten met welk nummer op S&F / SFC dan ook, maar wat mij betreft: Colours Fly, Hunter en King is White zouden daar goed meedoen in de middenmoot.

De rest klinkt te degelijk, te glad, te af, te ver weg (zonder passie) en niet avontuurlijk genoeg. Nergens de avant-gardistische en filmische schoonheid van stukken als League of Nations, In Trance as Mission, 70 Cities..., This Earth...,"Theme" en/of Seeing Out the Angel. Het intikken van die namen alleen start bij mij een visionaire reis met een kloppend hart.

Duidelijk de eerste stap neerwaarts op de SM-ladder (het was overigens na "Sparkle in the Rain" het tweede SM-album dat ik kende).

De drie nummers die jij van NGD noemt, zijn toevallig(?) mijn favoriete nummers van het album. Dat deze maar de middenmoot vormen in vergelijking met S&F/SFC, is natuurlijk niet waar. Mee eens, S&F/SFC zijn meer abstract en fragmentarisch vormgegeven. Meer filmisch, nee. Ook NGD vind ik filmisch (wat te denken van Somebody Up There).
Dat NGD gladder klinkt, alla, dat is juist. Er is meer op arrangementen gelet. Als album als geheel klopt NGD gewoon imo. De afzonderlijke nummers van SFC/S&F vind ik ook spannender, als geheel haalt het niet het niveau van NGD, maar dat is geen schande, integendeel!

De3 drie genoemde tracks leunen alle zwaar op samenspel bas/drum die drijven die songs voort.

Bij de andere songs valt op hoe goed de synth's klinken: Someone, Promised en NGD - Glittering Prize heb ik altijd qua melodie erg 'gezocht' gevonden.

Interessant Mju, wat bedoel je er precies mee? de nummers die je noemt beslaan zowat de helft van het album.

Bij 'Glittering Prize' - die ik de minst goede van het album vind - heb ik altijd het gevoel gehad dat het nummer eigenlijk niet meer is dan de baslijn. Daar kwam Forbes, zo zie ik dat voor me, bij een oefensessie mee aanzetten en daar is door de anderen wat omheen bedacht. Zonder veel overtuiging. Geen of te weinig synergie met de andere instrumenten.

Voor het overige zit er nmm een heel natuurlijke 'flow' in het album.

Voor mijn gevoel zou het het nummer een andere kant uit moeten; ik verwachtte een bruggetje dat niet kwam en die synths vertragen bij tijd en wijle de flow, terwijl ze - imo - eerder zouden moeten versnellen, dan zou er een spanning tussen melodie en ritmesectie ontstaan.

Het is wel een van de redenen denk ik van mijn gematigder enthousiasme. Een nummer dat leunt op synths ipv op de ritme sectie is denk ik minder favoriet bij mij. En ook ik deel jullie mening over het zwakste nummer.