Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Ik ben het ook met jullie eens, de band destijds ook:

Oddly the band considered Glittering Prize to be the runt of the New Gold Dream (81,82,83,84) litter. Derek once mentioned to Charlie that he'd heard a Muzak version in a London supermarket. The guitarist was surprised: "God, it's bad enough when we do it."

Bron: www.simpleminds.org

Geen flow in NGD?? Lees ik dat nou goed? Als één nummer uit de jaren 80 het begrip flow samenvat is het NGD wel.. dat nummer rolt als het ware vanuit een oerkracht je luidsprekers/ hoofdtelefoon binnen. Kan niet eens beginnen aan te geven waar dit "flowt", het is synoniem met het begrip

Daar sluit ik me helemaal bij aan.

Over het nummer New Gold Dream..... ; ik meen overigens dat U2 rond ' 83 dit nummer ook wel (eens?) door de luidsprekers liet schallen voor hun optreden, maar daar ben ik niet zeker van.

Het hele album is één van mijn favorieten uit de 80's; zou zeker bij de 10 mooiste/beste zitten (goed geheel).

@Aguila; 2 van de door jou genoemde 3 nummers zijn precies de wat minder geliefde nummers van dit album voor mij (behalve Hunter; prachtig toetsenintro en dito 'outro').

Nee, dat wordt dacht ik door niemand beweerd. De discussie ging vooral over 'Glittering Prize' en het feit dat Aquila niet zo kan jubelen om dit album.



....het 'flowt' van het begin tot het eind...zonder ooit te vervelen - behalve dan het "lalala" intro.

En vooruit, nog een keertje terug in de tijd:

'Hunter and the Hunted' live New Castle City Hall 1982

Even voor de goede orde. Ik vind het een goed album, maar in vergelijking met voorgangers toch een stapje terug om bepaalde redenen. Ik vind het prima dat jullie er mee weg lopen, maar dan snap ik de 'zuinige' waarderingen van 4.0* en 4,5* voor de voorgangers. Ik vind geen de beste nummers van dit album middenmoters op S&F/SFC. En let wel een middenmoter op die albums is 'zeer goed' (individueel wel 4.5*). Maar daar staan zulke ongelofelijke topsongs op (die ik al noemde) met een dynamische kracht, die ik her erg afgevlakt klinkt. Inmiddels ook "Sparkle in the Rain" aan luisterbeurten onderworpen. Grappig om deze twee albums - die ik dus relatief weinig draai- even terug in de spotlights te hebben. Dat hebben we dan toch vooral weer gewonnen!

SFC/S&F komen afzonderlijk niet in de buurt van NGD wat mij betreft; als je de beste nummers van die 2 op één album had staan, dan misschien wel....

Voor mij staat de status van dit album niet ter discussie: imo is het onomstotelijk het magnum opus van de Simple Minds. Ik vind Glittering Prize het 'lelijke eendje' in het nest en dat heb inhoudelijk toegelicht.

Bij de waardering van een album kijk ik naar 5 - 6 aspecten; de som van die 5 of 6 maakt dit voor mij het beste SM album. Kijk naar je naar de deelaspecten, bijv. creativiteit en innovatie scoren andere SM-albums hoger. Empires & Dance was voor Britse bands destijds de maatstaf (creativiteit, innovatie) waar veel langs werd gelegd - dat album zorgde voor een verlegging van de standaard. NGD als totaal - mede door de klank en de productie - blijft, ook op den duur, een overtuigend album: je kunt het nog steeds met veel plezier draaien.

En zo is het maar net, Mju!

Niet de meest innovatieve plaat, maar wel met een fraaie klankkleur, mooi samenspel (vooral de ritmesectie), sterke melodieën en een goede productie.

Al jaren probeer ik te bevatten wat hier nou zo bijzonder aan is, net weer een paar nummers ervan beluisterd, maar ik blijf het bijzonder suffe, oubollige muziek vinden, waarvan ik me niet kan voorstellen dat iemand onder de 40 het echt goed kan vinden...

Ik had hetzelfde, maar bij mij is de waardering op een gegeven moment wel gekomen. Al zal er meer dan een 4* ook niet in zitten voor mij.

Wellicht kan ik het titelnummer ook wel vooral waarderen, doordat ik in de jaren '90 al helemaal weg was van U.S.U.R.A.'s Open Your Mind (een danceplaat). Dat nummer samplet NGD, al kwam ik daar jaren later pas achter.

Ik zou zeggen...leg deze plaat 18 jaar weg en draai hem dan opnieuw.....en laat dan nog eens van je horen.

"Onder de veertig": threading dangerous grounds, are we? Mijn lief voldoet daar nog aan en ik maak haar hier een stuk blijer mee dan pak 'em beet met Pink Floyd, Joy Division, Suicide, Triffids of XTC. En geloof die is om de dooie dood niet suf, met als ik self, CD of Herman - 'k had nog een paar veren hier liggen

Wat NGD nou suffer maakt dan Radiohead of Pink Floyd, beats me.

Of Is Timeister wellicht een volgeling van de Kerk van Klokhuis - zeg maar dat Oom Leo deze schijf deze schijf nog niet heeft ingezegend met zijn blokfluit.

Niet te persoonlijk betrekken, Mjuman, de term suf dekt de muziek, heb nergens iets gezegd over de luisteraar ervan Maar mss iemand die mij het bijzondere hiervan kan uitleggen? Anders moet ik het idd over 18 jaar maar weer eens proberen...



Dit is natuurlijk een achterlijke opmerking, het lijkt me dat dhr. L. Blokhuis eerder dit plaatje zegent dan de gemiddelde muziek die ik luister (denk niet dat ie überhaupt ooit van The Flashbulb of Comus heeft gehoord...)

Maar je suggereert toch wel dat 40-plussers suffe plaatjes leuk vinden; wellicht niet alle 40-plussers maar wel een meerderheid. Of heb ik een leesbril nodig?



Lees de berichten hier, zou ik zeggen.

Misschien wel, dat weet ik niet, maar ik doel eigenlijk op het feit dat voor mensen ouder dan 40 dit nog door zou kunnen als jeugdsentiment, waardoor ze het goed vinden...




Hmm daar kan ik het ook niet uit op maken, maar goed...

@Titmeister - mijn reactie bevatte ook een vleug van humor, al is die je wellicht ontgaan,

Al is deze schijf meer dan 25 jaar oud het is geen jeugdsentiment. Heb het zelf door verkoop van al het vinyl een lange periode zonder veel wave moeten stellen (een kleine 20 jaar om precies te zijn) en eenmaal weer vinyl kopende besefte ik wat ik al die tijd had moeten missen.

"Suf "is natuurlijk wel een redelijk aanmatigende kreet waarmee je reacties uitlokt. want waarom zou deze schijf suffer zijn dan Animals van Pink Floyd of Closer van Division of Kind of Blue van Miles Davis, of Turning Point van John Mayall of Last Time Around van Buffalo Springfield, of Chromophobia van Gui Boratto?

Goh, The Flashbulb nog wel.. over "suf" gesproken, tweederangs Aphex Twin
Ik luister inmiddels ook naar muziek waar ome Leo zijn bek wijdopen van zou vallen, deslaniettemin blijft dit een niet genoeg te prijzen muziekmonument. Niet alleen zijn de Simple Minds zeer belangrijk geweest voor dance anno nu, ze gaan ook nog veel verder dan dat. Een stroom veelzijdigheid, frisse lucht en briljant gecomponeerde muziek die in het hele rockgenre zijn gelijke niet heeft. Unforgettable Fire probeert hier een slag naar te slaan, maar blijft toch hopeloos achter. Dit is op een superieure manier alle rockclichée's mijden, terwijl er toch een klassiek rockdocument wordt gemaakt. Beter dan dat kan ik het even niet zeggen.

Simple Minds zeer belangrijk voor dance? Inderdaad waren sommige nummers zeer dansbaar maar daarom kun je hen moeilijk bepalend voor de dance noemen. Rond 1979-1980 waren er overigens veel rockbands die dance/disco-invloeden in hun sound verwerkten zoals Talkings Heads, Blondie, zelfs Kiss ...

Natuurlijk vind ik dat een onverwoestbaar en tijdloos album dat geen seconde oubollig klinkt.

Berichten over de invloed van Simple Minds op dance verplaatst naar Simple Minds

Opzich een aardig album van Simple Minds, maar buiten de hits om, heeft deze band voor mij te weinig te bieden om een echt topalbum te maken.

Voor mij het beste Simple Minds album!

Voor mij ook!!

en voor mij!

Een album van bijna eenzame klasse; mede door het mooie openingslied; Someone, somewhere in summertime, gevolgd door 4 andere nummers op de a-kant, waarvan ikzelf persoonlijk 'Somebody up there likes you' het beste vind. Daarna alle remmen los voor het beste nummer van het album, de titelsong en daarna o.a. Glittering prize. 'Promised you a miracle' is ook een heel mooi lied, maar ik heb het wel vaak gehoord.

Ik snap jou niet? Je kan NGD moeilijk geen topalbum noemen, lijkt mij.

Het is jammer dat wanneer bands doorbreken naar een breed publiek en zij hun cultstatus verliezen, de gading van de schrijvende pers ook kwijt raken. Deze gaat dan op zoek naar bewijzen zodat de band een knieval voor de commercie verweten kan worden. En in de jaren tachtig zijn de Simple Minds behoorlijk besmeurd en hoewel dat deels terecht was is daarmee ook de glans van dit album een beetje verloren gegaan. Op zichzelf staand en los van hoe de band zich ontwikkeld heeft is dit één van de grootste platen van de jaren tachtig, in mijn beleving zelfs een icoon van de jaren tachtig.NGD is veel beter dan de score hier doet vermoeden.

wellicht was het je niet opgevallen maar jullie hebben beide hetzelfde cijfer gegeven

het cijfer van mij is te laag.