50 Cent - Before I Self Destruct (2009)

Fijn dat je me zo goed kent, want anders had je natuurlijk nooit gezegd dat ik een ''snob'' zou zijn . Zegt ook genoeg dat je er geen ''argumenten'' bij zet.

Praktisch gezien is grime de man Kidson Jones, vandaar de haat.

Ik hou ook van de rauwe sound van dit album en het entertainment gehalte van 50, maar zeggen dat hij een top 5 MC gaat wel ver.

Anderzijds is het altijd wel vermakelijk om de reacties op dat soort stellingen te lezen. Geeft wederom aan dat een groot percentage van het hiphop publiek zichzelf en het genre te serieus neemt.

Dat heeft totaal niet te maken met deze muziek, maar met de schrijver. Ik heb het recht om een mening te geven over dit album, dus ook over de schrijver en zijn stuk. Dit is nou al de zoveelste keer dat ik op State een stuk tekst lees waar het primitieve eruit schiet. En je hoeft niet steeds te herlalen dat mensen dit soort hiphop niet diep moeten gaan analyseren (dat is ook bijna niet mogelijk), want dat snapt iedereen zelf ook wel.

Niet toevallig het verkeerde album beluisterd?

Dit Rauw?

rauw

MJ_DA_MAN: Ik plaag je maar, je moet je niet zo laten opfokken. Dat 'recht op een eigen mening'-argument is wel weer heel typerend trouwens, haha.

Rauwe sound als in: geen flauwe, melige pophitjes à la Candyshop.

ik snap echt niet wat hier rauw aan is???
Los van dat ik het een shit album vind kan ik op zich toch wel stellen of iets als rauw gezien kan worden, britney spears is niet rauw, black eyed peas is niet rauw, onyx eerste is voor mij niet geweldig maar rauw is het wel, DMX ook geen super grote fan van is rauw...dit is echt niet rauw.

Probeer nou a.u.b. niet de hele tijd je gelijk te halen. Deze plaat is totaal NIET rauw. Het is gewoon een poppy album van 50 Cent. Punt.

We moeten deze muziek en vooral onszelf niet te serieus nemen (waarom begrijp ik nog steeds niet, maar dat terzijde), dus dat doen we dan ook niet. We zeggen er niks meer over en hebben er vooral geen mening meer over. Oja, en over recensies hebben we ook geen meningen meer, want dan neem je alles te serieus.

Tjonge jonge, wordt nou eens een grote jongen en respecteer het feit dat iedereen een mening mag hebben. Dat heeft niks te maken met iets (te) serieus nemen. Dit is een muzieksite waarop iedereen zijn eigen mening mag hebben én geven. Dat is 100% iets anders dan deze muziek te serieus nemen.

Overigens beoordeel ik een album van 50 Cent op dezelfde manier en met dezelfde maatstaven waar ik andere albums op beoordeel. Dit ga ik niet aanpassen omdat dit 'simpele' muziek zou zijn. Ik kan veel mainstream albums opnoemen die ik wél goed vind, dus ja, laten we gezien het albumgemiddelde concluderen dat dit album gewoon niet bijster goed is.

Als ik me laat opfokken dan zou ik direct voor het leven geband worden, dus dat is niet het geval; ik ben gewoon altijd direct. Ik zou trouwens ook niet weten wat hier rauw aan moet zijn, op de eerste twee tracks na (vooral de eerste).

Rapper en zakenman Curtis “50 Cent” Jackson leek een engeltje op zijn schouder te hebben. Eerst overleefde hij een aanslag op zijn leven, waarvoor hij negen schoten moest incasseren. Daarna behaalde hij het ene na het andere succes met gevarieerde projecten. Alles wat de New Yorker aanraakte leek spontaan in goud te veranderen, maar de laatste jaren lijkt het engeltje te zijn vertrokken en lijkt het vervangen door een ongelukkiger personage. Zo heeft G-Unit Records na de debuutplaten van Lloyd Banks, The Game en Young Buck weinig successen meer gekend, en ook T.O.S., het vervolg op het degelijke Beg for Mercy, is zeker niet om over naar huis te schrijven. 50 Cent zelf leek ook steeds minder te gaan presteren; hij wist met Curtis niet de gewenste verkoopcijfers te behalen en moest zijn meerdere erkennen in Kanye. Nu is het eindelijk tijd voor de laatste plaat die 50 contractueel verplicht is aan Interscope. Het feit dat hij deze plaat Before I Self Destruct heeft genoemd getuigt van een type arrogantie die we van de beste man gewend zijn, en nu is het tijd om te zien of hij het ook eens kan waarmaken.

Fifty had beloofd voor zijn laatste album een hele nieuwe kant van zichzelf te laten zien. Voor de goedgelovige luisteraars is er teleurstellend nieuws te melden: de leider van G-Unit rapt namelijk praktisch hetzelfde als op de rest van zijn discografie. Het album staat volledig in het teken van een 50 die een onwaarschijnlijk grote hoeveelheid veren in zijn eigen achterwerk steekt. Gooi hier een lijst geweernamen in, een aantal synoniemen voor geld en een track waarop hij zijn vijanden afsnauwt en klaar is Kees. Het enige nieuwe is dat hij op dit album nog meer dan op zijn eerdere platen op de automatisch piloot lijkt te werken. Op sommige tracks zet hij een soort gemaakte agressieve stem op, maar echte passie is het gehele album zoek.

Wat voor de rapper ook niet echt gunstig is, is dat ook de andere mensen die aan dit album meewerken allemaal half-werk leveren. Dit zijn overigens niet de minste personen; Havoc, DJ Khalil en Dr. Dre brengen één voor één teleurstellende eindproducten voort. De beatmakers stonden altijd garant voor succes, maar ontstijgen op Before I Self Destruct niet het niveau van matigheid. Op zijn vorige albums wist 50 Cent met Dre altijd wel te zorgen voor een aantal verslavende tracks, die op feesten de toon konden zetten. Op Before I Self Destruct is een dergelijk nummer spoorloos; de liedjes hebben een ernstig tekort aan persoonlijkheid en kunnen pas na heel wat luisterbeurten enigszins uit elkaar worden gehaald.

50 Cent heeft altijd veel featurings op zijn albums gehad en dan mochten zijn G-Unit-vriendjes natuurlijk nooit ontbreken. Op Before I Self Destruct lijkt hij de aandacht echter niet met anderen te willen delen en heeft hij voor slechts drie nummers een gast uitgenodigd. Twee van die samenwerkingen zijn opmerkelijk te noemen, omdat de plaats van de Gorilla Unit-rappers lijkt te zijn ingenomen door de zoetsappige r&b-zangers Ne-Yo en R. Kelly. Op Psycho mag Eminem zelfs aanschuiven en deze weet wel degelijk een betere indruk te wekken dan op Relapse, maar helaas zegt dit meer over zijn album dan over dit nummer.

Met Before I Self Destruct heeft 50 Cent de kans gehad om zijn succesvolle periode bij Interscope goed af te sluiten. Helaas blijkt het laatste wapenfeit van de New Yorker een immense teleurstelling. Enige passie voor muziek is onvindbaar, en de teksten lijken op eerder uitgebracht werk al de revue te zijn gepasseerd. De producers hebben ook beneden elk peil gepresteerd en zijn slechts schimmen van de beatmakers van weleer. Toch moet 50 Cent het lage niveau van dit album vooral zichzelf kwalijk nemen. Iemand in zijn positie en met zoveel geld had met iedereen kunnen samenwerken om met iets beters dan dit misbaksel te komen. Met de titel Before I Self Destruct heeft hij dan ook juist geconcludeerd dat hij zichzelf kapotmaakt, alleen het woord “before” had hij achterwege kunnen laten.

Bron: www.hiphopleeft.nl

Goed album (vind ik) hij is eerlijk gezegd beter dan dat ik zelf van hem had verwacht.

Berichten verwijderd

Nooit geweten dat 50 in de top 5 zou staan of heeft gestaan.

Na deze 3 clips hoef ik niet meer te horen, want meneer is even slecht zoals altijd.

Zeer matige rap flow en de beats zijn om te janken.
Hij is wel succesvol geweest althans op geld beluste geldwolf manier dan.

Zoals Guru al rapte vroeger:

Fake MC's, they always act hard But won't walk the street without they bodyguard

Redelijk album! Producties van Dre vallen wat tegen die van Polow daarentegen niet.

Vrij slecht zelfs voor 50 cent begrippen. Dre producties vallen wel tegen, hoewel ik Psycho productioneel wel steeds doper begin te vinden. Eminem flowt lekker op deze track.

De welbekende lijst topproducers, Eminem en twee zoetsappige r&b-zangers: dat is waar 50 Cent het mee doet op zijn nieuwe album Before I Self Destruct. Gastrappers heeft hij op zijn mentor na niet ingehuurd, zelfs zijn G-Unit-collega's blijven thuis, want 50 heeft wat goed te maken: hij wil na jaren van commercieel megasucces zijn straatimago weer op peil brengen.

Dit resulteert in een bedroevende hoeveelheid gangsterclichés, pistoolschoten en zelfverheerlijking, ondersteund door even voorspelbaar beatgeweld. Toegegeven, het verwachten van goede teksten bij een album van 50 is als het verwachten van goede interviews in de Playboy, maar dat zijn pogingen om hongerig te klinken constant stranden in meelijwekkend gegrom, dat is toch wel behoorlijk pijnlijk. Extra zout in de wonden is het als de enige dienstdoende gastrapper, die nota bene al jaren achteruitgaat en vorig jaar met Relapse weinig indruk maakte, 50 met gemak declasseert op 'Psycho', een van de schamele lichtpuntjes.

Maar eerlijk is eerlijk: 50's muziek heeft het nooit moeten hebben van spitsvondige taalfoefjes en vernieuwende rijmschema's. Over het algemeen moet hij het hebben van pakkende producties en heeft hij daarnaast een patent op toegankelijke refreinen. Maar ook daarvan is hier allerminst sprake. De producties klinken uitgekauwd en flets, ongeacht wiens naam eronder staat, en ook de refreinen beklijven geen seconde. Soms wordt 50's inspiratieloosheid zelfs zo extreem dat hij niet verder komt dan het constant herhalen van bepaalde woorden. Neem bijvoorbeeld 'So Disrespectful', de verplichte poging om met alle collega's de vloer aan te vegen, waar 50 in het refrein niet verder komt dan: "When you cross me, I'm so disrespectful / So so so disrespectful / See! I get so disrespectful / So so so disrespectful."

Wat blijft er over van 50 Cent zonder catchy refreinen en lekkere producties? Niets. Dat was eigenlijk al bekend, maar nu het bewijs ervoor is geleverd wordt het nog pijnlijker duidelijk dan ooit tevoren. En het publiek lijkt het ook door te krijgen: sinds zijn doorbraak in 2003 waren 50's verkoopcijfers in de eerste week nog nooit zo laag als bij Before I Self Destruct. Alhoewel: met ruim 150.000 exemplaren hoeft 50 zich vooralsnog geen echte zorgen te maken. Want echt serieus werd hij toch al niet genomen.

2.5

Flight 187???? en mansworld???

dat zijn bonus-tracks die staan er volgensmij bij de orginele cd wel op

Nee, alleen bij de download via i-Tunes.

Humor!!! Maar wel logisch natuurlijk Alleen de arrogantie te denken dat ie Ahoy vol kan krijgen

Concert 50 cent afgelast wegens slechte kaartverkoop | nu.nl/muziek | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl

Als je zo'n wanprodukt als dit album af kan leveren, moet je ook niet teveel verwachten natuurlijk!

Vreemd, 50 is met Eminem denk ik toch wel de populairste (buitenlandse) rapper in dit land.

Wel leuk dat je dit album een 0,5 stemt omdat 50 Cent Ahoy niet vol krijgt .

Het is dat ik niet in de min kan stemmen, anders had ik dat gedaan...

Die halve is een "tegenstem" en ik ken dit album zeker wel, want ik heb het album (te vaak) gehoord en ik vind het echt waanzinnig slecht...

Zo te zien luister je nooit hiphop, en dan ga je nou net dit soort zooi luisteren .

Ja... daar heb jij gelijk in.. maar niet vrijwillig (ik hoor het liever niet)

Niet vrijwillig betekent dus dat je wel eens een nummertje op TV hebt gezien/gehoord?

Nee een vriend die deze draak te pas en te onpas opzet.. maar ik haal mijn stem weg, want ik heb echt een schurfthekel aan 50 cent, en zoals jij opmerkt is hip hop ook mijn ding niet (de muziek vaak wel, de rap helaas niet), dus mijn stem is niet heel erg objectief...

Concert in Ahoy afgelast. Te weinig animo. Ach gut. Die arme 50 Cent. Zelf als de tickets net zo duur als zijn naam waren was het nog niet uitverkocht.