Beach House - Teen Dream (2010)

depressief is inderdaad wat te zwaar aangezet, eigenlijk snap ik ook alle lovende woorden voor dit werk wel, maar beach house en ik gaan geen dikke vrienden woorden. maar goede kennissen is ook niks mis mee.

Behalve Zebra doet het me allemaal niet zo veel. Het is duidelijk vakkundig in elkaar gezet, maar het weet me allemaal nog niet te raken. Misschien moet het kwartje gewoon nog vallen...

Ik zou het ook dreampop noemen ja, dromerig is het zeker! En daar hou ik wel van. Heb ontzettend zin in het concert overmorgen!

Regelmatig probeer ik eens een plaatje wat in de rotatielijst op 1 staat, maar steeds minder vaak leidt dat tot succes. Ook deze plaat gaat het niet doen voor mij... te slap, te simpel en gewoonweg niet boeiend genoeg... 2 sterretjes...

Niet om te MRN, maar als ik naar je toptien kijk, verbaast me dat niets. Ik heb juist deze plaat dit weekend aan een tweetal vrienden aangeraden.

Slap en simpel - tja, 't is een mening. Ik vind het mooi, smaakvol en harmonisch.

Het verbaast me dat Beach House met zo'n uitgekauwde ingedriënten (akoestische midtempoliedjes met een flinke galm - a la My Morning Jacket, de matige platen van The Walkmen en een oneindige resem andere Amerikaanse bands) zo'n ongenadig broeierige plaat weet neer te zetten. Vooral omdat ze daar een album geleden, met precies dezelfde middelen, nadrukkelijk niet in slaagden. Ik ga deze nog heel wat vaker draaien.

Ik spreek bij deze de hoop uit dat de hype rond al die, al dan niet bebaarde folkies toch snel afgelopen mag zijn. Fleet foxes was nog aardig, net als Mumford en sons maar de meeste andere indiehippiecrap mag van mij nu weer een paar jaar in de kast. Dat geldt ook voor deze plaat (al zal de helft van de mensen dit vast in een ander genre/rijtje plaatsen als ik nu doe)

Berichten over het concert in Paradiso verplaatst naar Beach House

Depressief is niet het goede woord voor deze plaat, maar ik vind 'm zonder meer doorspekt van melancholie.

heb net mijn eerste luisterbeurt gehad, maar moet toch wel even wennen. Vooral aan de stem. Toch denk ik dat deze plaat na een aantal luisterbeurten wel wat kan worden

Bij gebrek aan beter nr 1 op de rotatielijst! Zwaar overgewaardeerde cd. saaie hoes, saaie nummers, saai saai saai.

Toen ik de 1e keer deze cd opzette, had ik eigelijk niet veel zin meer om hem vaker te gaan beluisteren. Maar omdat ik dit jaar mijn horizon ben aan het verbreden, besloot ik Teen Dream toch maar een kans te geven. En wat blijkt, ik vind het best wel leuke muziek eigelijk. Ik raad daarom iedereen aan om deze cd vaker te gaan beluisteren als je hem na 1 keer al niks vond. Zebra en Lover of mine zijn tot nu toe mijn favorieten. Snap eigelijk wel niet waarom zoveel mensen 10 Mile of Stereo zo`n goed nummer vinden. Vind het persoonlijk een van de minderen op deze plaat, maar dat zou wel een kwestie van smaak zijn. Leuke CD! 3.5*

Zit nu de plaat weer te luisteren na de teleurstelling van Paradiso van afgelopen week. Ik blijf het een wonderschone plaat vinden waar aan alles klopt. Erg jammer alleen dat ze het live niet kunnen waarmaken (Volkskrant denkt er anders over, gelet op hun positieve recensie). Hoe dan ook, het weerhoudt me om naar hun concert in mei te gaan. Erg jammer.

Van Norway kan ik echt zwaar depressief worden en niet op de fijne manier. Gelukkig luisteren de andere negen songs goed weg. Heb al vaak geprobeerd het kutweer te verjagen met deze plaat, wat vooralsnog niet gelukt is. Misschien beter wachten tot de zon weer schijnt.

Ik voel gewoon dat dit één van de mooiste platen is die ik de afgelopen tijd heb mogen horen. Teen Dream maakt zijn naam meer dan waar; ik zie vaak een film aan mij voorbijtrekken van mijn eigen (geromantiseerde) tienerschap wanneer ik deze plaat opzet.

Vooral Silver Soul, Walk in the Park, Lover of Mine en Take Care vind ik fenomenaal. Neem nou bijvoorbeeld de laatste zinnen van Take Care:

I'll take care of you
Take care of you
That's true

Deze zinnen in combinatie met de manier waarop ze gezongen roepen bij mij beelden op van een 14-jarige mini-me die zijn eerste vriendinnetje een kusje geeft en denk dat 'dit gevoel nooit meer over zal gaan'. Uiteraard, het is jezelf wentelen in melancholie en meewarigheid bij deze plaat van Beach House, maar degene die dat kan waarderen heeft met dit werkje werkelijk een parel te pakken.

Platen als deze van Beach House wekken natuurlijk altijd heel wat controverse op. Laten we stellen dat diegene die zich af en toe durven wagen aan een welgemeende dagdroom met reflecties over "das ego" aan deze plaat een erg vette kluif hebben.
Het is begrijpelijk dat de sound landscapes van beach house niet door iedereen gesmaakt worden, alleen al de androgyne stem (die toch o zo onverwacht bij wijlen een sopraan wordt) jaagt sommigen wellicht de stuipen op het lijf.
Als muziek echter kunst is (en dat hoort ze te zijn, in de eerste plaats) en kunst de subjectieve expressie van gevoelens, dan laat deze beach house plaat toch bijzonder goed toe , zich emotioneel uit te leven. Dat is voor iedereen anders ... en euforisch ga je er zeker niet van worden. Maar alleen al het feit dat sommige muzikanten een dergelijk vakman/vrouwschap tentoon kunnen spreiden, vervult mij eigenlijk met behoorlijk positieve gedachten.
Beach house rules ...

Ik wil je niet teveel teleurstellen, maar
In dezelfde tekst zit ook een geweldige relativering:
I'll take care of you,
If you ask me to
In an year of two.

Helaas weinig progressie sinds Devotion, we krijgen dezelfde dromerige, inconsequentiële, artificieel gloedvolle composities voorgeschoteld met de niet bepaald impressionante en lijzige stem van mevrouw Legrand (die trouwens echt wel als een vent klinkt, seriously) als leidraad; de Mazzy Star of Slowdive van Den Aldi quoi. Tijd dat de jongens & meisjes van Pitchflurk eens wat betere stuff begint te hypen want hier zit bitter weinig muziek in.

Uiteraard, maar daar was het me met dat citaat niet om te doen. Het ging mij om die heerlijke muzikale climax waarin de zinnen die ik citeerde eindeloos herhaald lijken te worden. Die combinatie maakt het zo'n memorabel einde van deze geweldige plaat.

Neen joch, Oor zal dit in navolging van een aantal meer invloedrijke magazines/websites ongetwijfeld een prachtplaat vinden.

Gelukkig niet ál te veel progressie sinds Devotion, we krijgen dezelfde dromerige, gloedvolle composities voorgeschoteld met wederom de prachtige warme stem van mevrouw Legrand (of was het toch Alex Scally die zingt?) als leidraad. Tijd dat de jongens & meisjes van Pitchfork (en de overige muziekliefhebbers) dit razendsnel op gaan zoeken want hier zit behoorlijk veel muziek in.

Goed album maar toch niet fantastisch, alleen Zebra vind ik echt goed, die vind ik zelfs zeer goed! het zit vast goed in elkaar maar het raakt mij niet...

Volgens mij hebben ze dat bij Pitchfork al een poosje geleden gedaan met als resultaat een 9,0

Ik weet het niet hoor. Mijn dromen zijn wel wat geraffineerder dan dit. En al helemaal minder voorspelbaar. Toch kan ik me er vaak voor een groot deel in mee laten slepen. Dat ruimgalmende geluid staat me op zich heel erg aan. Maar nergens valt het echt heel goed. Het is vaak namelijk wat te repetitief of eenvoudig naar mijn smaak. Het leunt dan teveel op het typerende geluid van dit album. Voor de fratsen met de vervormingsknop op 'Norway' hoef je bovendien ook niet bij mij aan te kloppen. Het enige nummer waar alles helemaal goed valt is 'Walk in the Park'. Wat een geweldig nummer is dat zeg. Ik geef dit voorlopig 3 sterren. Toch wel een deceptie.

ja dat doe ik ook en ik moet zeggen dat deze ceedee mij meer doet dan Mumford & Sons - "sigh no more"

Heb het album al een paar weken op mijn iPod staan, ik luister hem dan gewoon in de bus over simpele oortdopjes.

Nu luister ik hem via een goede geluidskaart op een Beyerdynamic DT990 hoofdtelefoon. Nu pas hoor je wat er echt is opgenomen, wat een sound dit album!
Veel orgel, synths, lange pads en ook een zwaar drumgeluid.

Blijf het een mooi album vinden. Het nummer Zebra opent het album goed! Vind dat tot nu toe ook een van de betere nummers.

Heerlijk relaxte plaat. Walk In The Park blijft mijn favoriet, maar er staan nog heel mooie nummers op.

Norway
Als dat nummer een meisje was zou ik haar voor altijd trouw zijn!

Ik heb een dubbel gevoel bij deze CD
Het is ongetwijfeld goede muziek, mooie composities en
prachtige arrangementen.
Geen zwakke plekken te ontdekken.
Maar ook geen uitschieters naar boven en waarschijnlijk daarom krijg ik de klik niet.
Voor mij valt het kwartje net niet - jammer