Massive Attack - Heligoland (2010)

Daar word ik compleet stil van, wat een overtuigend bewijs; zoiets ging in mijn studententijd door het leven als "een testimonium paupertatis". Met dat album prominent in 4 kleuren op ooghoogte aanwezig op het Plato-plankje kan je er bijna niet omheen. Kwantiteit is - thank god and pass me the soup (want ik krijg trek) - nog steeds geen garantie voor kwaliteit. Gisteren weer eens gedraaid en, zoals Pasticchio Rocker al aanstipte hierboven - en ik heb een een doorgaans hitsige Martina Topley Bird in Babel en Psyche zelden vocaal zo lauw horen overkomen.

Ik zou het eerder een pas op de plaats willen noemen. "Heligoland (2010)" is gewoon wederom een goed album van Massive Attack.

Nee tuurlijk hoeft dat niet en het geldt al helemaal niet als bewijsvoering voor wat dan ook, maar ik vind het wel grappig om te lezen dat hij Heligoland een mooie plaat vindt.

Tja, ik raak nooit zo opgewonden van semi-bekende NL'ers die publiekelijk op zoek gaan naar complimenten voor hun goede smaak.
Vorig jaar konden we in OOR ook al z'n platenkast bewonderen.

Maar hij heeft gelijk: het is (wederom) een goed album

Ik vind het echt een super-album.
Wat me opvalt is dat die koele ondertoon die ze eigenlijk sinds hun tweede album hanteren, voor een stuk weg is.

Dat mysterieuze, dreigende blijft wel aanwezig, met het verschil dat ik bij deze plaat een warm gevoel krijg. Deze doet mij denken aan Blue Lines, wat voor mij hun beste blijft misschien wel door die warmere sound.

Eén minpuntje; het nummer met Guy Garvey weet mij voorlopig nog niet te pakken. Alhoewel ik hem een fantastische stem vind hebben, lijkt mij de song gewoon niet sterk genoeg.

Het heeft een aantal hele sterke composities maar af en toe zitten er voor mij maar wat matige electronica-geluiden in. Maar ja, dat is voor iedereen verschillend.

In 7 jaar kunnen verwachtingen tot grote hoogten stijgen. Des te harder zijn mensen in hun oordeel als een langverwacht album niet het absolute meesterwerk is waar ze op hadden gehoopt. Zelf probeer ik me dan wat coulanter op te stellen en bij Heligoland is dat geen enkel probleem, het is namelijk een prima album geworden. De zwakste momenten vind ik eigenlijk beide nummers met Martina Topley Bird; daar zit niet genoeg variatie in, noch een memorabele melodie. Flat of the Blade en Saturday Come Slow zijn, hoewel enigszins sloom, redelijk goed te noemen. Wel vind ik de stemmen van Damon Albarn en Guy Harvey duidelijk minder bij de muziek van Massive Attack passen dan die van Grantley Marshall en Horace Andy. De kracht van het nieuwe album schuilt in de overige 6 nummers; Pray for Rain, Splitting the Atom, Girl I Love You, Paradise Circus, Rush Minute en Atlas Air halen of benaderen allemaal het kwaliteits-niveau van Mezzanine en Protection en tillen mijn beoordeling uiteindelijk toch nog met gemak naar 4 sterren.

Zo kun je ook bekijken: "coulanter opstellen" - de kwaliteitsnorm loslaten om een ruimere aantal albums het stempel "goed" te kunnnen geven. Zo kan je een hoop leerlingen laten slagen voor de CITO-toets: je verlaagt de norm - maar verlaagt en passant de waarde van het diploma.

Martina Topley Bird weet me elders - bij Tricky, Quixotic bijv. - te verleiden als een krolse kat, maar klinkt nu - net als Hope Sandovel (Paradise Circus) alsof ze een goedbetaald nummertje staat af te werken. Hope Sandoval kan me veel meer betoveren in Mazzy Star. En ook de (verschillende) uitvoeringen met Guy Garvey laten weinig noemenswaardige indruk na; in mijn oren klinkt het erg ongeïnspireerd en alsof degenen die een vocale bijdrage leverden amper benul hadden wat de inzet was van hun bijdrage - en da's echt een regiefout (en die ligt bij Massive Attack). Dat is het risico van het werken met gastbijdragen: je moet zorgen dat die goed intigreren in het totale album. Laat je dat na, wordt het nooit één totaal. Is het album dan een diep en droef tranendal? Nee dat niet,

Pray for Rain, Splitting the Atom, Girl I love You en Atlas Air tonen waartoe een band als Massive Attack, mits gefocust toe in staat is. Dit album heeft lang op zich laten wachten - maar, I'm sorry to say, elders in de muziekwereld wordt spannendere, meer innovatieve en verrassende muziek gemaakt. Massive Attack: gelanceerd door (no doubt here) een eersteklas kraker, Blue Lines in 1991 - hoe reëel is het om opnieuw zoiets te verwachten na 19 jaar? Of noem je dat nou net coulant zijn?

Je doet nu net alsof ik uit liefdadigheid een hogere score geef, vanwege het verleden. Kan het zijn dat ik 6 geweldige nummers, 2 best goede en 2 redelijke in hun totaliteit gewoon 4 sterren waardig vind? Ik verlaag mijn kwaliteitsnorm niet, juist omdat ik niet constant vergelijkingen wil maken met albums uit vorige decennia maar het op zich wil beoordelen. Met "coulanter opstellen" bedoel ik dus niet coulanter dan ik normaal zou zijn, maar coulanter dan mensen die na zoveel jaren een meesterwerk eisen en uit teleurstelling een overdreven negatieve houding aannemen.

In het geval van "Heligoland (2010)" hoef je je niet coulant op te stellen, lees: jezelf te verloochenen , om het een goed album te vinden .

@Strangeways: getalsmatig - (6 * 5 + 2 * 3,5 + 2 * 3)/10 = 4,3 heb je gelijk; gevoelsmatig zou ik wellicht dan op 3,5 uitkomen. Ik heb ook gemotiveerd waarom ik de andere nummers minder vind; voor mij heeft dit album max. 4 echt goede nummers (mind you: uitstekend is niet van toepassing), en een 2-3 mindere. Dit album klinkt voor mij eerder als een aanzet voor een nieuw album dan als een gereed product en daarom kom ik niet hoger dan 3*

@Hans Anouk Brouwer: met jouw breed uitgemeten slaafse verafgoding van Anouk en je verbale gevechten met Fastpulse Boy, door mij qua muzieksmaak zeer gewaardeerd, vraag ik me af of jij de juiste advocaat bent voor de zaak Massive Attack - of ligt de cd bij jou op de salontafel?

@Mjuman: ik zie het verband tussen Anouk en Massive Attack niet. Maar om je vraag te beantwoorden: de nieuwste Massive Attack zit sinds een kleine week onafgebroken in mijn cd speler c.q. i-pod en is dus zo 'n beetje het enige album dat ik deze dagen beluister. Op mijn salontafel staat een bos bloemen, een asbak en er ligt natuurlijk een Telegraaf .
Tot slot: Fastpulse Boy . Wie is dat ook al weer

Een fijn, Twin Peaks-achtige plaat. Een aangename verrassing nadat ik ze in 2003 (toen ik de cd 100th Window niet kon afspelen in mijn cd-speler door die gewraakte kopieerbeveiliging) uit het oog ben verloren.

Deze hernieuwde kennismaking heeft even wat tijd nodig gehad, maar is toch een erg aangename cd gebleken. Niet echt uitgesproken hoogtepunten, daar klinkt het album te 'monotoom' voor (lees: housestampers of gitaarsolo's oid tussen de rustige sfeer).

Eerste hoogtepunt van 2010.

Inderdaad veel minder dreigend en duister dan hun andere platen die ik al eens beluisterd heb. De vergelijking met Twin peaks snap ik dan ook niet echt.

Ik heb alleen de reacties op deze pagina even gelezen maar ik zal vast niet de eerste zijn die dit aan de Gorillaz linkt. Het klinkt namelijk een beetje als de oude Massive Attack meets Gorillaz.

Een van de vele albums die bij mij een beetje tussen de 3,5 en 4 in valt. Ik zal eens met een 3,5* beginnen en kijken of de plaat me over wat maanden nog boeit.

Een nieuwe Massive Attack is altijd fijn. Pray for Rain en Splitting the Atom kende ik al van de EP van vorig jaar.

Of dit beter is dan Mezzanine, of - in mijn ogen het nog betere - 100th Window boeit me eigenlijk niet want Heligoland heeft me nu al helemaal ingepakt en staat op zichzelf als een huis. Het is zo mooi, sferisch, spannend, dromerig en melancholisch. De gastvocalen zijn weer prachtig. In nummers als Pray for Rain en Atlas Air zitten van die fantastische ‘uitbarstingen’. Over het gehele album kan ik geen enkel minder nummer vinden, maar echte favorieten zijn: Pray for Rain, Babel, Girl I Love You, Paradise Circus, Saturday Come Slow en Atlas Air.

Misschien is het enthousiasme nog te vers maar vooralsnog ben ik helemaal overtuigd van de nieuwe plaat van Massive Attack.

Heerlijke plaat. Staat bij mij, samen met Beacht House, op repeat!
Atlas Air = geweldig, zo ook Splitting The Atom waarbij je eerst denkt, wat is dat voor raar nummer, ook helemaal geweldig!!!

Heb dit album beluisterd, kende Massive Attack niet echt, ik had de single Splitting the Atom gehoord en die was wel goed. Nu dus helemaal gehoord, en dat is veel beter dan dat nummer. Tussen de metal en andere hardere muziek is dit een hele lekkere afwisseling. Goede beats, ik heb geen ene keer dat ik de zang irritant vind (terwijl er toch veel verschillende zijn) en dit luistert gewoon heerlijk weg. De ene keer in het album dacht ik 4,0*, de andere keer 3,5*. Ik begin voorzichtig met 3,5* en beluister het nog een keer. Wel een verrassing.

De samenwerking met Guy Garvey van Elbow is trouwens erg geslaagd

hiep hoera voor Del Naja!
vrij veel nieuwe geluiden bij MA. De donkere ondertoon is er nog steeds, maar minder confronterend als bijvoorbeeld bij Mezanine. Girl I love you heeft nog het meest weg van het bekende MA geluid van weleer. Maar een meesterwerkje als Paradise Circus met een briljante kadans (die handklapjes!) en erotiserende vrouwenzang kan de goedkeuring ook zeker wegdragen. Splitting the Atom heeft Karmacoma potentie, qua sfeer. Atlas Air is een heel waardige afsluiter. Op youtube staat een meesterlijke live versie uit Moskou!
De inbreng van de gastzangers heeft duidelijk geinspireerd. Ik denk daarbij aan Damon Albarn die her en der wat bas voor zijn rekening neemt en heerlijk lijzig als altijd Saturday come Slow zingt.
Heerlijke plaat, mensen! En HOP, de top 10 in.

Ik heb het album vaker geluisterd en ik ga mijn score verhogen van 3,5* naar 4,0*. Dit luistert echt heerlijk weg. Ik moest eerst even wennen aan Psycho, en dat is toch wel een erg goed nummer. Flat of the Blade is wel een van mijn favoriete nummers van dit album. Sinistere geluiden met de hele mooie stem van Guy Garvey. Op papier denk je dat dit mis zou gaan, maar raar genoeg is dit geweldig. Ik zit er misschien over te denken om dit album 4,5* te geven, maar daar voor luister ik het nog een flink aantal keren. Tot nu toe het beste album van 2010 (maar we zitten pas in februari).

Ik denk er niet meer over om het 4,5* te geven, ik geef het 4,5*!

Goh, laat ik dit nu ook gedaan hebben , ook van 4 naar 4,5 gegaan en heb hem toch al paar weken in huis, nu het origneel natuurlijk,. De remixes die ik via i-tunes kocht hebben er ook voor gezorgd de plaat nog beter de doorgronden. Nog een interessant stukje te lezen op 3voor12: 3VOOR12 - Massive Attack heeft het gered - 3voor12.vpro.nl

Vóór dit album had ik wel eens van Massive Attack gehoord, maar nog nooit een nummer van de band geluisterd. Ik kan mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Wat is dit een heerlijke plaat! Alle nummers zijn wat mij betreft raak, maar Paradise Circus springt er voor mij toch echt tussenuit. Prachtig gezongen en de bezetting is heel minimaal. Deze blijf ik nog wel even draaien!

typisch massive attack... the trick still works apparently

Ik heb Maxinquaye van Tricky er nog maar eens bij opgezet en daarop zingt Martina eigenlijk hetzelfde als op Heliogoland. Misschien is de compositie Babel niet zo sterk in combinatie met de zangeres Martina en was het meer een nummer geweest voor Maxinquaye met wat toevoegingen van Tricky.

Probeer Quixotic van Martina Topley dan maar eens of ander The Blue God - daar zit gewoon wel een soort broeierige spanning in - die ik overigens wél hoor op Maxinquaye, maar ook Hope Sandoval kan me - it.t. haar zang op Mazzy Star albums - niet écht overtuigen; het is net alsof de ladies een klusje zang aan het klaren zijn, een verplicht numer zeg maar. Het nummer met de zanger van TV on the Radio overtuigt dan meer.

Dit album blijf ik maar luisteren, in 2 weken zeker al 12 keer volledig geluisterd, niks is minder en nu is Splitting The Atom zeker ook een favoriet. Ik luister het echt veel, dus de maximale score zit er misschien wel in, het klopt gewoon.

Ik neig zo langzamerhand ook naar de maximale score voor "Heligoland (2010)". Inderdaad Don Cappuccino, er is helemaal niets aan te merken op dit nieuwste album van Massive Attack

Ik ben hem nu alweer aan het luisteren, dit is echt een topper die gewoon naar de maximale beoordeling gaat. 2010 is in de eerste maanden muzikaal goed begonnen met Massive Attack In 2 weken van 3,5* naar 5,0*, echt een album wat steeds beter wordt als je het vaker luistert.

het is inderdaad een "groeier". ik vond hem de eerste 2 luisterbeurten echt niks. maar een aantal luisterbeurten verder, word die voor mij steeds beter.

Ik blijf op 3 * staan; net 100th Window gexdraaid en deze erna. Wat album ontbeert is een sterk nummer als A Prayer for England - de betere nummers (2-3) van dit album bereiken niet eens qua impact 75% van dat nummer. Het wordt nergens heftig en intens.

Blijf je dit album draaien, ga je eraan wennen, absoluut. Maar draai daarna dan bijv ook Mezzanine of Blue LInes en laat je meesleuren in de impact van die albums.

Ik zal Mezzanine later eens een keer luisteren.