Eagles - Hotel California (1976)

Alleen sterren uitdelen als ik iets mooi vind, zou inderdaad onzin zijn. Maar er is toch niets op tegen om alleen te stemmen binnen je eigen muziekvoorkeur. Dat doen we toch allemaal min of meer? Mijn muzikale belangstelling is breed. Het is daarom ook voorselectie als ik afzie van rating. Waarom zou ik stemmen als de muziek gewoon langs me heen gaat? Vind ik een beetje unfair en provocatief.

Maar goed, jullie hebben erom gevraagd dus vooruit met die geit: 2.5 ster voor het vakmanschap en de productie van dit album, 3 sterren voor de consistentie van Desperado en 2.5 ster voor de naïeve onbevangenheid van hun debuut. En dan nu even snel de song Can't Be So Bad als opkikker.

zingt gezellig mee:

Walk across the room
I wanna ask her why
She looks so sad
She begins to cry
I said wipe your eyes
Wipe your eyes and talk to me
Can't be so bad
It's gonna get better ..........

that's the spirit!

Er zat een klein zigeunermeisje
Huilend op een steen
Huilend, huilend helemaal alleen
Sta op meisje lief en droog je traantjes af
Kies een kindje uit de kring
Met wie je dansen mag

Daar moest ik even aan denken. Mag ook meegezongen worden.

Nog een paar tips:
comfort a crying woman

Na een hele Poco cyclus doorlopen te hebben, vind ik dat ik dit Hotel California ietwat overgewaardeerd heb. Alles kwam voor de groep bij dit album dan wel samen, maar de rek was er dan ook daarna uit. In vergelijking met eerdere albums is dit vooral gladgestreken en de puurheid van de muziek die de 1ste twee albums zo kenmerkte is nu ook meer gericht op het grote succes. Zoals Henley al tegen Timothy B. Schmitt zei bij The Long Run toen hij met I Can't Tell You Why kwam; hier heb je je hit!

Misschien doen we dat al?

Valt met dit album wel mee. Ik zie een evenwichtige opbouw van de stemmen en een niet uitzinnige 3,76 als waardering. Dat zit nog tussen redelijk en goed. Op dit moment precies dezelfde waardering als voor Desperado (3,76). Zelf geef ik Desperado een 8+ en dit album een 8-. Blijft uitkomen op 4,0.

Ik vind de score voor dit album nogal aan de magere kant.
Maar dat is persoonlijk smaak nietwaar?
Dit geweldige album hing prompt als een molensteen om de nek van de band, met veel interne spanningen tot gevolg en met het toch wat tegenvallende The Long Run als resultaat.

Ik weet niet precies wat het is met deze plaat. In mijn geval heeft ie in de loop der tijd niet zo zeer afgedaan, maar wel wat van zijn glans verloren.
Terwijl er geen slechte nummers opstaan.

Het is zoals eerder aangegeven een nogal verantwoord gebeuren. Niet overdonderend.
De titeltrack is in potentie het beste nummer. Krachtig, origineel en klassiek...... maar door de jaren heen te veel, te vaak voorbij horen komen.

Het album toch maar weer eens opgezet.

New Kid In Town: Een song die absoluut wel de moeite waard is, maar sterk de indruk wekt dat er nu eenmaal een country getint nummer op moest. Voor de diehards.

Life In The Fast Lane: Grappig dat een opwarmlickje van Joe Walsh uitgroeit tot een volwaardige song. Ik heb het altijd meer een livenummer gevonden overigens. Vlamt hier niet echt.

Wasted Time: Aangedikt met strijkers, is dit op maat gesneden soul voor Henley. Zingt het erg goed weg. Mooie song, maar mij net iets te glad vastgelegd. Had van mij iets meer basic gemogen.

Victim Of Love: Nummer dat bouwt op een stuwende riff en een sterk refein. Oppervlakkige wat simpele tekst.

Pretty Maids All In A Row: Joe Walsh zijn leadmomentje. Heeft weinig meer van doen met zijn robuuste rockverleden. Coirtjes zijn mooi. Het luistert lekker weg, maar een beetje saai is het wel.

Try And Love Again: Laatste bijdrage van Randy Meisner. Niet slecht, mooi gezongen zoals altijd wel, maar duidelijk geen Take It To The Limit. Ik mis hier ook een echt pakkend moment.

The Last Resort: Sterke afsluiter. Fraai pedal steel werk en Henley met zijn meest interessantste tekst ooit. Heeft een mooi verloop. De rust halverwege met het prachtige piano loopje en de strings die in alle rust een tapijtje leggen is indrukwekkend.

Conclussie: Ondanks dat dit werelwijd als hun artistieke kunststukje wordt gezien,
hoor ik hier nog altijd geen meesterwerk in.
Het is songmatig coherent, niet echt verrassend, met een paar uitschieters.
Verzorgde plaat, die in produktie toch wat achterhaald aan doet.

The Eagles gingen hier verder in hun drang naar meer mainstream.
De oorspronkelijke countryrock steeds verder achterlatend.
Commercieel hadden ze het gelijk aan hun kant.

Als ik een top 50 van mooiste nummers aller tijden zou moeten maken dan staan er maar liefst 3 nummers van dit album bij. Het titelnummer dat helemaal nooit verveelt, al hoor ik hem elke week. Het slotnummer is bijna even legendarisch en dat geldt natuurlijk ook voor New Kid in Town. Geen idee of ze om de countryliefhebber te plezieren dit nummer erop hebben gezet. Maar dat het daarom een minder nummer zou zijn, daar ben ik het in ieder geval niet mee eens.

Het liedje deugt hoor. Ik heb ook niet vermeld dat ik het een minder nummer vind.

Daar ben ik blij om. Man wat een nummer dat New Kid in Town en wat een herinneringen heb ik bij dat nummer.

Edit: Op het moment dat ik dit schrijf draait Arrow Hotel California in een live versie.......

kent iemand het verhaal van de man op het balkon binnen in het hotel?

De figuur op het balkon zou Anton LaVey zijn, de leider van de satanskerk. In California stond de satanskerk geregistreerd als 'Hotel California.'

Onderzoek naar de kwestie leidde tot de ontdekking dat de figuur op het balkon een voor de fotosessie ingehuurde vrouw was. De connectie met de satanskerk is nooit bewezen.

En als we Hotel California achterstevoren draaien krijgen we zeker ook een duivelse boodschap te horen ?

dankje!

Zie ook dit nuchtere artikel:

Hotel California

Blijft natuurlijk een duivels goed nummer/ album

Gisteren de geremasterde opgepoetste versie van deze klassieker gekocht, het verschil is aanzienlijk.
Een harder en zuiverder geluid waardoor de instrumentatie nog beter naar voren komt.

Nooit gedacht een liefhebber te zijn van deze band.

Waarom niet? De singles klinken wel aardig, maar te veel Amerikaans (country invloeden enzo )voor mij. (dacht ik)

Ik ben wel een liefhebber van Don Henley zijn stem, en zag deze LP voor een hele euro, dus mooie kans om me toch eens te openen voor deze muziek. Wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan, want al mijn vooroordelen kunnen zo met de vuilnis mee.

Van begin tot eind een heel mooie en boeiende plaat. Ook als Henley niet zingt!

Titelnummer is uiteraard fantastisch, maar de rest mag er zeker ook zijn.

Victim of love vind ik ook erg lekker!

Ook meteen One of these nights maar aangeschaft.. de ontdekkingsreis zet zich voort.

Ga zo door Leo, jij bent lekker bezig
Vergeet vooral het album Desperado niet, een van de beste van de band.

DE BESTE

Ik heb nog het originele vinyl, inclusief poster. Mooi artwork trouwens. Toen vond ik deze (country-)rock plaat echt geweldig. En nu? Nog steeds. Fris van de lever spelen deze toen nog jonge talentvolle gasten het ene na het andere geweldige nummer. Soms is werkelijk erg mooi, dan rockt het heerlijk de pan uit en alles komt samen in de briljante titelsong die ik na bijna 40 jaar nog steeds niet zat ben.
Andere hoogtepunten zijn Wasted Time, New Kid in Town, Life in the Fast Lane & het fenomenale the Last Resort. Prachtplaat was het en blijft het!

Mijn 4,5 ster is ook niet geheel objectief gegeven, want nostalgie speelt ook een rol. Sterker nog, toen dit album verscheen vond ik het allemaal niet zo boeiend. Het titelstuk vond ik zelfs ronduit saai door voorspelbaarheid. Maar door de jaren heen ben ik er anders tegenaan gaan kijken en vind het echt een heel goed nummer. Verder zijn natuurlijk New Kid in Town, Victim of Love, Pretty Maids in a Row en Wasted Time erg mooi, en ja....de afsluiter The Last Resorte is van een adembenemende schoonheid...

Geweldig album. Die goede oude tijd. Die herleeft als je dit vinyl draait. 1976..
Zondermeer 4,5 sterren.

Goed geproduceerd album, maar voor wat mij betreft niet spannend/prikkelend genoeg om te boeien. Overigens, was het mijn eerste album die ik op CD kreeg als zijnde een klassieker, 'but that's a looooong time ago'.

Een VOL punt erbij. Blijft te allen tijden een WERELD album met Victim of Love als hoogtepunt

Lijkt wel een wederopstanding van deze plaat.

Tikkie overschat. Blijf ik vinden.

Blijven luisteren Michel , eens valt het muntje

Na al die tijd ? Dit album ken ik al vanaf mijn jeugd Frank.
Ik heb 'm altijd hoog aangeslagen, zeker wel.
Maar uiteindelijk ben ik meer onder de indruk geraakt van hun beginperode.
En wellicht heeft het ook te maken met een verandering van smaak.
Het is echt niet alleen bij de Eagles het geval.

Laat ik voorop stellen dat HC absoluut een goede plaat is. Maar het meesterwerk wat velen er in horen vind ik wat overdreven.

Desperado is dat wel in mijn optiek.