Eagles - Hotel California (1976)

Ja dat is natuurlijk ook zo, toen deze uitkwam had je alleen nog maar vinyl als geluidsdrager.

Denk als ik hem op lp zou hebben met wasted time als afsluiter op kant 1 en daarna moet omdraaien om hem op kant 2 te leggen, ik misschien iets hoger zou stemmen.

Maar op cd en de nummers achterelkaar aan beluisteren vind ik wasted time voor mij persoonlijk het minpunt op het album.

Ik zal de mindere nummers eens los beluisteren, of de eerste 3 skippen, misschien helpt dat om hem beter te waarderen.

Deel II docu inmiddels gezien en soms zakt je broek af van zowel Frey als Henley.
Maar dat het vaklui zijn is gewoon een feit.
Alleen als een collega maar enigszins moeilijk ging doen dan was het ook snel einde oefening.
Leadon die vooral zijn roots trouw wilde blijven en eigenlijk niet groter wilde worden, de onzekere timide Randy Meisner en Don Felder die eigenlijk meer wilde (zowel muzikaal als financieel.)
Allemaal afgevoerd.
Maar goed, het heedt ze geen windeieren gelegd, maar het lijkt me niet echt een pretje onder deze 2 dictators te werken.
Al zijn er natuurlijk altijd twee kanten van het verhaal.

Ik kan mij best voorstellen dat Don Henley een groot ego heeft, hij drukte hoe hanger hoe meer zijn stempel op deze band waardoor de andere leden steeds minder inbreng hadden. Hotel California is grotendeels een Henley-album, het concept is door hem bedacht en hij schreef ook het merendeel van de songs. Omdat de spanningen binnen de band zo hoog opliepen kregen de andere Eagles-leden ook meer inbreng wat leidde tot het minder evenwichtige The Long Run.

Is dat zo? Felder schreef de muziek voor het titelnummer, Try and Love Again is van Meisner, Pretty Maids is van Joe Walsh en bij mijn weten worden de credits van alle overige nummers zowel aan Henley als aan Frey toegedicht.

Don Henley kreeg een grotere rol qua zang, dat klopt wel.

Henley en Frey werden net als Lennon & McCartney en Jagger/Richards altijd samen aangeduid.
Zal wel iets te maken hebben met een overeenkomst.
Maar Frey's zijn rol was veel minder groot dan in het verleden het geval was.
Walsh kwam overigens grotendeels met Life In The Fast Lane en Felder kwam ook met de basis voor Victim Of Love.
Maar Henley wordt toch wel gezien als de artistiek leider op dit album.

Het solowerk voor Victim of Love is m.i. toch echt Joe Walsh....

Maar Felder had de basis aangeleverd volgens mij. Hij wilde het nummer graag zingen. Dat was hem zogenaamd "beloofd". Henley heeft 't echter achter zijn rug om ingezongen, onder het motto: Felder laten zingen zou het zelfde zijn als dat ik een gitaarsolo in Hotel California zou inspelen. Fantastisch moment in de documentaire. Henley en Frey waren overduidelijk de eindbazen. En Felder voelde zich slachtoffer.

In mijn beleving is Felder een grote jankerd, die in een gespreid bedje terecht kwam maar het niet kon hebben dat het beleid bepaald werd door anderen. De zeurende werknemer, zogezegd. Heel anders dan Joe Walsh en later Timothy Schmidt, die de bestaande hiërarchische structuur gewoon respecteerden.

Frey lijkt me trouwens altijd meer de straatvechter en Henley meer de sluwe vos.

Felder is natuurlijk een slappe zak dat hij dat allemaal om de geld en de roem over zijn kant heeft laten gaan, maar volgens mij draait het hier om "achter zijn rug om ingezongen".

Democraties geleidde bands gaan doorgaans binnen no time naar de haaien en ik begrijp Henley's beslissing ook helemaal want het nummer werkt met zijn zang vast stukken beter, maar een zichzelf respekterende leider speelt open kaart in dat soort situaties. Die achterbakse machtsspelletjes kunnen toch gewoon niet, dat spreekt boekdelen over hoe de "heren" als mens inelkaar steken .

Geheel mee eens, Walsh hebben ze letterlijk het leven gered lijkt me.

Misschien is de documentaire wel bedoeld als antwoord op het boek van Don Felder.

Zou mij niets verbazen. Don Felder is erg fel in zijn boek. Ik kreeg eerst een beetje sympathie voor hem. Laatst zag ik echter een interview met hem en kwam hij inderdaad nogal over als een zeikerd met een enorme zeikstem. Joe Walsh en Timothy Schmidt zijn niet in zijn strijd meegegaan en hebben eieren voor hun geld gekozen.

Het boek van Felder is boeiend en verhelderend maar ik heb zijn verhaal nooit helemaal geloofd.
De rolverdeling was al een tijd duidelijk, het creatieve tweetal Henley en Frey trokken steeds meer de macht naar zich toe en als Felder wat meer karakter had getoond, had hij gewoon een statement kunnen maken en uit de band kunnen stappen.
Ik vind dat Felder niet de artistieke en vocale kwaliteiten had om te kunnen wedijveren met Don en Glenn althans dat is mijn mening.
Wel een meesterlijke gitarist overigens, dat dan weer wel.

Zelfs Frey geeft ruiterlijk toe dat hij een stap terug deed als het gaat om de leadzang.
Henley werd op een gegeven moment gewoon de belangrijkste zanger in de groep en eigenlijk wel terecht vind ik. Felder wilde duidelijk meer, en eerlijk is eerlijk, hij maakt niet het verschil met zijn stem.
Van Joe Walsh zijn stem moet je houden, maar het is wel heel herkenbaar en diens soloavontuur voor dat hij instapte had al het nodige los gemaakt.
Felder was technisch gezien waarschijnlijk de beste gitarist, en leverde aardige composorische basis ideetjes af, maar als zanger is hij niet goed genoeg. Eerlijk is eerlijk.

Ik wil dat wel even nuanceren door te zeggen dat het niet alleen Henley was, maar dat de hele band die beslissing genomen heeft. Dat het zo achter zijn rug om gebeurd is, is inderdaad niet netjes.

Frey heeft het over heel veel takes die Felder zong voor Victim Of Love. Felder zelf beweerd maar heel kort tijd te hebben gehad om het in te zingen.
Het is gewoon allemaal erg vaag.
Maar vooral aan Frey zie je een soort haat in zijn vertelwijze en uitdrukking als het gaat om Felder.
Walsh zegt dan doodnuchter (Ja, Joe nuchter !) Alleen het beste voor The Eagles(iets in die trand.)
Dat is ook het verschil: Timothy en Joe die eigenlijk alles wel ok vinden en het een eer vinden om voor Frey en Henley te werken.
Felder daarintegen ging er tegen in met alle gevolgen van dien.

Maar achter zijn rug het nummer vocaal af te maken getuigt niet echt van stijl.

Ik denk dat Don Felder op zijn beperkingen inzake zijn zangkwaliteiten gewezen moest worden.
En volgens de documentaire is dit door manager Irving Azoff in een gesprek onder vier ogen Felder ook duidelijk gemaakt.

Naar het schijnt was Henley al bezig de vocalen in te zingen toen het gesprek plaatsvond.

Maar goed het is lang geleden en wie er de waarheid verteld laten we maar in het midden.

Ik ben het er overigens wel mee eens dat Felder niet veel ruimte kreeg voor de vocalen.
Als ie behoefte had om meer lead te zingen had ie of op moeten stappen, of een soloplaat moeten maken.
Iets wat ie uiteindelijk deed toen The Eagles gestopt waren, maar die albums deden weinig.

Felder zou een teamspeler moeten zijn. Te beperkt als leadvocalist, maar wel een uitstekend gitarist en een man met absoluut goede composorische ideetjes.

Als ik bovenstaande allemaal zo lees vind ik de Eagles eigenlijk een eng bandje.
Ooit begonnen als een soort Dalton achtige hippie outlaw gezelschap met mooie hippie idealen. Binnen drie jaar gertansformeerd in een tweekoppig monster ( Henley en Frey ) die op persoonlijke macht, geld en roem uitwaren, ieder kritisch bandlid de groep uit zette, zich allemaal in eigen limousines lieten vervoeren, en pas met Walsh en Smith een bezetting hadden met brave lieden die luisterde wat de leiders hun vertelde.
En toen plots ging Felder dwars liggen die op het podium publiekelijk door Frey voor rotte vis werd uitgemaakt en verbaal werd bedreigd.
UIteindelijk gedrag van domme Amerikaanse zuidelijke boeren met veel te veel geld.
Hele nare trekjes deze Don en Glenn. De zelfgenoegzaamheid druipt zelfs nu nog van ze af

En dat terwijl ze juist op Hotel California die zelfgenoegzaamheid en decadentie van de Westcoast aan de kaak wilden stellen. "geneesheren, genees uzelf!".

Vergis je ook niet in Irving Azoff, de manager. Een klein gefkikkertje. Ook dankzij hem groeide de band uit tot een mega act.
Frey en Henley waren direct betrokken bij het zakelijke verhaal en dat doet ook iets met mensen.
Daarnaast de grote hoeveelheden drank en drugs die gretig werd ingenomen.
Het laat meestal de donkere kant van mensen zien.

Maar hoe je het ook bekijkt. Ze hebben op een gegeven moment beslissingen genomen die voor de band commercieel goed uitpakte.
Van sympatiek country-rock bandje tot stadion-band die op het juiste moment de geschikte nummers/albums uitbrachten.
Uitgehold en volkomen op elkaar uitgekeken viel wel al snel het doek.

Dat is de kern van het probleem, denk ik. Creatieve geesten kunnen zelden goed met geld en verleidingen omgaan. Blind voor de keerzijde van het succes. Wie leert er van?

Schmit, Timothy B. Schmit




Ik weet niet of je ooit de BBC special rond hun eerste LP gezien hebt ? Daar is de zucht naar geld en roem bij Frey, terwijl hij naar de camera's loopt te lonken als een goedkope schandknaap, al kamerbreed van z'n gezicht af te lezen .....




Amen

Als Burritofan hebben de Eagles me vroeger nooit muzikaal weten te raken maar van alle hiervoor beschreven heisa en gedoe wist ik niks. Mijn lekenvraag is of de conflicten en personeelswisselingen ook de kwaliteit van hun muziek heeft beïnvloed? Welk album is nog een beetje te pruimen?

Ditto, maar ik heb alle LPs tot en met deze uitgebreid te horen gekregen omdat veel van mijn vrienden destijds helemaal aap waren van de Egels. Ik was ( en ben nog steeds ) meer een Poco liefhebber ....

Kwa produktie hoor ik eigenlijk een konstante opgaande lijn, maar On The Border en ( vooral ) One Of These Nights zijn nogal onevenwichtige albums kwa inhoud. Hotel California klopt als totaal dan weer een stuk beter voor mijn oren, maar dat zou maar eens aan de prachtig doorgevoerde produktie kunnen liggen want wat je ook vindt van deze plaat, ze klinkt als een klok.

En op je laatste vraag zou ik zeggen: Desperado

Allemaal? Alles tussen het debuut en dit album, op On the Border na, is niets minder dan wereldklasse.

En zij zijn de enige artiesten die dit nastreven? Kom op zeg.. hier is 99% van de muziekindustrie op gebouwd.

Kritisch bandlid of bandleden die hun plek niet kenden? Vergelijk het met een Ringo Starr die opeens zou gaan roepen dat hij minimaal 3 nummers op Abbey Road zou willen zingen.

Felder was anders ook niet het lievelingetje. Er is echt wel e.e.a. aan vooraf gegaan.

Merci, Poco ga ik dan nu eindelijk eens serieus nemen en vooruit, Desperado krijgt ook een kans.

Ik zou het debuut ook aanraden kistenkuif en Desperado is een wereldplaat. Naar mijn mening hun hoogtepunt.

Dank voor de suggesties. Hun debuut en Desperado en Hotel California heb ik geleend bij de bieb en inmiddels voldoende beluisterd. Met erkenning van hun muzikaliteit en vocale prestaties, kan ik er toch niet omheen: het is gewoon niet mijn band en niet mijn soort muziek. Ik hoopte de band na een aantal decennia te kunnen loskoppelen van het tijdsgewricht van hun populariteit en ze op die manier nu een eerlijke herkansing te geven. Dat lukte me destijds niet ondanks aandringen van muziekvrienden en nu nog steeds niet. Als ik de Eagles beluister moet ik denken aan olie op de golven. Te glad, te veilig en soms ook te pathetisch naar mijn smaak. Geen rating derhalve.

Als we alleen maar gaan stemmen als we iets mooi vinden dan wordt ieder album hoog gewaardeerd. Dat lijkt mij niet eerlijk.

henk01 heeft een punt.

Inderdaad Kistenkuif, kom op met die 1,5 ster.