Eagles - Hotel California (1976)

Hotel California mist alleen een scherp randje, (het is te gladjes) en het mist de eenvoud en/of puurheid die Bernie Leadon wel in de vroegere albums bracht

Voor de buitenwereld waren The Eagles een vriendenclub.
Begonnen als begeleidingsband van Linda Ronstadt.
Kwaliteit dat al snel in goud veranderde.
Maar ook hier probeerde men elkaar af te troeven.
Halverwege de jaren zeventig ontstonden er vaker spanningen in dit soort supergroepen.
Vanwege een overschot aan talent.
Genotsmiddelen lagen op de loer.
Fleetwood Mac en Pink Floyd zijn ook duidelijke voorbeelden.
Ruzie tijdens het opnameproces.
Jaren later de commerciële knieval maken.
Voor veel geld weer samen op het podium.
Alles weer koek en ei voor de buitenwereld.
Natuurlijk weten we wel beter.

Zonder Hotel California ook geen Californication van de Red Hot Chili Peppers.
Duidelijk een begrip geworden in de Amerikaanse muziek business.
Eenmaal in die molen is er geen ontsnapping mogelijk.
Frey en Henley voelden het perfect aan.
Hotel California is synoniem voor het zwichten van het grote geld.
Zonnige stranden, cocaïne, mooie vrouwen en snelle auto's.
In de jaren tachtig verwoord in de televisieserie Miami Vice.
Ironisch genoeg zullen leden van deze band regelmatig nummers hiervoor leveren.

New Kid In Town oogt onschuldig.
Toekomstperspectief om het helemaal te maken.
Een vreemdeling in de grote stad.
Al snel in het oog vallen bij dealers.
Potentiële klant om hun waar aan te verkopen.
Ingeburgerd voor hij er erg in heeft.
Weinigen zullen de stap maken tot het grote succes.
Merendeel zal op straat moeten overleven.
Slachtoffer van Hollywood.

Oorsprong van mode.
Hypes die elkaar opvolgen.
Duurbetaalde modellen als vriendin.
Bij overschrijding van een bepaalde leeftijd inleverbaar voor een jongere versie.
Strak van het witte lijntje.
Zonnebril om achter te verschuilen
Jezelf presenteren op de rode loper.
Visitekaartje voor een plekje in The Hall Of Fame.
Life In The Fast Lane.

Voordat je het weet ben je oud.
Als een mismaakte Mickey Rourke wacht je op het laatste moment.
Vervormd door verjongeringskuren en botox.
Ouderdom blijft pijnlijk zichtbaar.
Een lelijke Chihuahua als enige vriend.
Om aanspraak te maken bij nieuwe sterren.
Alsof een Paris Hilton daar een zwak voor heeft.
Wasted Time.

De wereld is veranderd in een groot Hotel California.
Het beest heeft zich via onzinnige boulevardprogramma’s en real life soaps binnen gedrongen.
Jerry Springer vervaagde de norm.
Mediamagnaten kopten de bal in.
Coca Cola zit in ons bloed.
We ademen de hamburgerlucht van de Mac Donalds.
Het communisme dat zich de Verenigde Staten noemt.
Een geworden met die maatschappij.

Het album "Hotel California" van Eagles gaat de geschiedenisboeken in als een klassieker. Dat is met name te danken aan het titelnummer. "Hotel California" is een mooi liedje, wellicht iets teveel gedraaid op de mainstream radiostations, maar bevat een van de mooiste gitaarsolo's ooit. Alleen daarom zal dat nummer me nooit vervelen. Maar ook de rest van de plaat bevat mooie, veelal ingetogen, liedjes. Je zou het soms best een beetje veilig of saai kunnen noemen. Een gitaarsolo als in "Hotel California" komt nergens meer voorbij. Maar de nummers zitten wel verdomd goed in elkaar. Zo zijn "New Kid in Town", "Life in the Fast Lane" en "The Last Resort" prima liedjes. Als geheel klinkt deze plaat heel coherent. Als ik de liedjes in een losse context zou horen, denk ik niet dat ik de aandacht vast zou weten te houden. Als album is "Hotel California" een meer dan voldoende plaat, maar ik blijf steeds weer terug denken aan die ene gitaarsolo. En die energie hoor ik niet overal meer terug op "Hotel California".

Ik heb nog het originele vinyl, inclusief poster. Mooi artwork trouwens. Toen vond ik deze (country-)rock plaat echt geweldig. En nu? Nog steeds. Fris van de lever spelen deze toen nog jonge talentvolle gasten het ene na het andere geweldige nummer. Soms is werkelijk erg mooi, dan rockt het heerlijk de pan uit en alles komt samen in de briljante titelsong die ik na bijna 40 jaar nog steeds niet zat ben.
Andere hoogtepunten zijn Wasted Time, New Kid in Town, Life in the Fast Lane & het fenomenale the Last Resort. Prachtplaat was het en blijft het!

Ik denk dat dit met het debuut wel één van de populairdere albums is die de 'Eagles' naar buiten hebben gebracht. Ik kan hier niet van mee praten aangezien ik natuurlijk niet de beste kennis over deze heren heb, de meeste platen van hun (vijf) heb ik in de kast staan maar echt héél veel aandacht heb ik er nog niet aan gegeven. Aangezien ik altijd dacht dat de muziek van deze mannen mij nooit echt kon pakken, en dat bleek maar weer als ik nu zo terug kijk. Maar, we mogen zeker niet klagen en ook over 'Hotel California' ben ik uiteraard niet negatief. Ik denk dat dit wel het bekendste is wat de mannen hebben gemaakt, de titelsong kom je natuurlijk overal tegen maar blijft nog steeds fantastisch elke keer als ik het weer luister. Zo was vandaag onder andere ook 'New Kid In Town' op de radio, die in de top 500 bevond van Radio Veronica en ook dat nummer is zeker niet te missen.

Dit is eigenlijk wel het type album waarop ik eerder doelde in mijn meningen, wat meer het rockgeluid wat ik toch voornamelijk had gedacht onder de naam van de 'Eagles'. Ik mag de platen dan hier wel thuis hebben liggen (zoals ik al zei), ze behoren echter niet tot mijn eigen persoonlijke collectie (maar die van mijn broer) dus ik luisterde er maar zelden naar. Ik heb me dus vooral een verkeerde beeld gegeven van de Eagles en ik denk dat ik ze nog maar eens vaker de kans moet gaan geven, misschien ga ik er dan wat meer van houden.

Goed, dan even de persoonlijkheidskwestie daar gelaten: 'Hotel California' is natuurlijk een prachtig album, alles klinkt perfect en de heren zijn in topvorm. Ik ben het eens met het geen wat ik eerder las bij het vorig album: de heren kennen een uitstekende kwaliteit en die vond ik er wel boven uit komen. De eerder opgenoemde nummers zijn wel twee van mijn favorieten maar, daar mag 'Life In The Fast Lane' zich ook bijvoegen en, 'The Last Resort'. Ook twee uitstekend goeie nummers. De rest van de album is natuurlijk ook erg goed, alleen de opgenoemde nummers vond ik toch wel wat beter er uit komen. Echter twijfel ik ontzettend erg over de goedheid van dit album en hun debuut die ik ook prachtig vind. Ik denk dat ik die net een tikkeltje sterker vond overkomen alleen ook dit album staat erg sterk in zijn schoenen. Een moeilijke keuze al zeg ik het zelf.

Voorlopige tussenstand:
01. Eagles
02. Hotel California
02. Desperado
03. One of These Nights
04. On The Border

Het laatste nummer van de voorloper van het album “HOTEL CALIFORNIA”, “ONE OF THESE NIGHTS”, dat in juli 1975 verscheen, is “I WISH YOU PEACE”, de laatste bijdrage van Bernie Leadon. Mede oprichter Leadon had aangegeven de band te willen verlaten, aangezien de country invloeden met elk album minder werden. Met de tekstregel “I Wish You Peace When Times Are Hard, A Light To Guide You Through The Dark” wenste de zanger/gitarist zijn (voormalige) bandleden veel geluk en voorspoed. Hoe hard de overgebleven adelaren dit nodig zouden hebben, had niemand in 1975 kunnen voorspellen. Het echt grote internationale succes moest dan ook nog komen en dat kwam er met “HOTEL CALIFORNIA”, dat op 8 december 1976 werd uitgebracht. Een album dat de klasse en kwaliteiten van de band in zijn totaliteit liet zien en horen, maar het was vooral zanger/drummer Don Henley die de touwtjes stevig in handen genomen had. Van de 9 songs op het vijfde album van de Amerikanen schreef Henley aan 7 mee, zingt hij op 5 de lead vocals, daar waar de andere 4 slechts 1 keer in de schijnwerpers mochten staan. Behalve Don Felder, die mocht niet één keer de lead vocalen voor zijn rekening nemen. Hij wilde dat wel graag, heeft ook “VICTIM OF LOVE” ingezongen, maar Henley heeft er eigenhandig voor gezorgd niet Felder, maar hijzelf te horen is op het album. Dit zette kwaad bloed, maar werd omwille van het succes nog niet op de spits gedreven. Prijsnummer is natuurlijk de opener van het album, titelnummer en classic rock song “HOTEL CALIFORNIA”. Met de basis van Felder, die met een reggae-achtig akoestisch gitaarpartij kwam, werd het nummer door Henley en zanger/gitarist/toetsenist Glenn Frey uitgebouwd tot het 6 en een halve minuut durende monument, waarbij Frey verantwoordelijk is voor de tekst. Hoe mooi het eerste deel ook is, het hoogtepunt zijn de gitaarsolo’s van Felder en gitarist/zanger Joe Walsh, die de vervanger van Bernie Leadon was. Die gitaarsolo behoort wat mij betreft bij de meest invloedrijkste en beste solo’s allertijden. Vooral het deel als Felder en Walsh gezamenlijk hun gitaren laten gieren...verbluffend mooi! “NEW KID IN TOWN” was destijds de tweede single en top 10 in Nederland, in Amerika was het de eerste single en bereikte het, net zoals het titelnummer, de eerste plaats in de Billboard Hot 100. Prachtig midtempo nummer met geweldige zang van Frey. “LIFE IN THE FAST LANE” geeft aan waar de heren zich op dat moment in bevonden, leven met heel veel geld, vrouwen, drank en drugs. Een lekkere rocker met prachtig gitaarwerk van Walsh. “WASTED TIME” staat er in een vocale en in een korte instrumentale versie op. Een prachtig, soms zwaar aangezette ballad met de soms breekbare karakteristieke stem van Henley die het nummer naar grote hoogte brengt. “VICTIM OF LOVE” is het reeds gememoreerde nummer dat Henley zich vocaal heeft toegeëigend. Een rocksong met geweldig gitaarwerk en een heerlijk aanstekelijk ritme. “PRETTY MAIDS ALL IN A ROW” was de eerste bijdrage van Joe Walsh bij zijn nieuwe werkgever. Een weergaloos mooi liedje, een heerlijke melodie, die breekbare stem van Walsh en met prachtige slide gitaar bijdragen. Eén van mijn persoonlijke hoogtepunten van “HOTEL CALIFORNIA”. “TRY AND LOVE AGAIN” is de laatste bijdrage van oerlid en bassist Randy Meisner. Het is een prachtig nummer, schitterend gezongen door zijn wat hoge stem en met een mooie solo halverwege. Tijdens de tour die na het uitbrengen van dit album volgde, kreeg Meisner een steeds grotere hekel aan het zingen van “TAKE IT TO THE LIMIT” van het vorige album, wat ruzies veroorzaakte en uiteindelijk het vertrek uit de band betekende. Het sluitstuk is “THE LAST RESORT”, weer van Don Henley en een prachtig, bijna 7 en een halve minuut durende gospelachtige countryrock song. Het is een aanklacht tegen de mensheid die delen van de wereld kapot maakt. Met passende pedal steelgitaar, door Felder, bouwt het nummer langzaam maar zeker op tot een weergaloos mooie climax. Voor mij het hoogtepunt van het album. De betekenis van het album heeft al veel mensen hoofdbrekens bezorgd. Volgens mij kun je er een paar dingen uithalen. Allereerst hoe “wij” met het rijke leven omgaan. Decadentie, kapitalisme en de gevolgen daarvan, zoals aantasting van het milieu en de natuur. Daarnaast hebben ze ook willen aangeven hoe hun leven in het rijke westen (lees: de upperclass) eruit ziet, met alle geneugten die de mensheid, en dus ook de Eagles, tot zich nemen, zoals drank en drugs. Ze zitten als het ware vast in dat leven, getuige de zin in het titelnummer, “You Can Check Out Any Time You Like, But You Can Never Leave”. Het gebruik van verdovende middelen en groter wordende ego’s, zorgden ervoor dat het 3 jaar duurde alvorens de band een nieuw album uitbracht, met de toepasselijke titel “THE LONG RUN”. De tour die daarop volgde was er één met veel ruzies, wat uiteindelijk in het stoppen van de band resulteerde. In 1994 kwamen ze weer bij elkaar, ondanks dat ze altijd volhielden weer bij elkaar te komen “When Hell Freezes Over”. De verschillen waren aan de kant gezet en de bezetting bestond uit die van 1979, Henley, Frey, Walsh, Felder en Timothy B. Schmit, vervanger van Meisner. In 2001 werd Felder ontslagen, in 2016 overleed Frey, maar de Eagles vliegen nog steeds.

Tjah, hoe kun je een review bij het album Hotel California starten zonder stil te staan bij het gelijknamige nummer. Bijna een halve eeuw later nog altijd het nummer dat in Classics Top zoveel minstens in de top 10 staat en een nummer waar ik een haat/liefde verhouding mee heb. Langs de ene kant zijn er absoluut betere nummers (en neen, dan heb ik het niet over Bohemian Rhapsody of Stairway to Heaven) maar langs de andere kant: het nummer doet me nog altijd wel iets. Je waant je echt in de wereld die de Eagles scheppen en die solo op het einde blijf ik na al die jaren nog altijd uitmuntend vinden. Toch is het album Hotel California meer dan alleen het gelijknamige nummer. New Kid in Town blijft een wondermooi nummer en het ietwat funky getinte Life in the Fast Lane doet het ook wel goed. Daarna lijkt het echter allemaal wel een beetje in te zakken. Wasted Time en de Reprise hebben nog hun goede momenten, maar eigenlijk passeren de nummers als een kabbelend riviertje voorbij en veer ik pas terug rechtop wanneer The Last Resort wordt gestart. Het langste nummer op de plaat maar net zoals de openingstrack raakt het de juiste snaar. Ergens hebben ze met het opstellen van de trackvolgorde dan wel een uitstekende beslissing gemaakt. Opener met een knaller van formaat en dat kan ook gezegd worden van de afsluiter. Het zorgt er toch voor dat ik het album uiteindelijk toch altijd volledig beluister.

Wat valt hierover nog te zeggen en te schrijven. Een album dat zo'n beetje in het dna van een generatie is gaan zitten. Perfectie is een eng woord als het om muziek gaat, steriliteit ligt dan op de loer, maar hier komt het dichtbij, heel dichtbij. Door de status nauwelijks nog van een zinnig commentaar te voorzien. Ik gebruik geen superlatieven. De titeltrack is een anthem van formaat. Komt het langs, dan gaan er aanstekers omhoog. Ook best wel truttig, deze aanbidding. Horen we eigenlijk nog waar het over gaat? Geen vrolijke deun. Zeker niet. Het feestje van de hippie-generatie is voorbij. Het licht gaat aan, de drankflessen worden bij elkaar geraapt en net als je denkt naar huis te kunnen gaan, ontdek je de gesloten poort. Eenmaal in de grote wereld van de volwassenheid beland, is er geen weg terug: 'you can never leave.' En zo meandert en treurt het het grootste deel van de plaat maar door. Met één frisgeschoren uitzondering: A New Kid in Town. Er is altijd reden om te hopen.