Eagles - Hotel California (1976)

Het laatste nummer van de voorloper van het album “HOTEL CALIFORNIA”, “ONE OF THESE NIGHTS”, dat in juli 1975 verscheen, is “I WISH YOU PEACE”, de laatste bijdrage van Bernie Leadon. Mede oprichter Leadon had aangegeven de band te willen verlaten, aangezien de country invloeden met elk album minder werden. Met de tekstregel “I Wish You Peace When Times Are Hard, A Light To Guide You Through The Dark” wenste de zanger/gitarist zijn (voormalige) bandleden veel geluk en voorspoed. Hoe hard de overgebleven adelaren dit nodig zouden hebben, had niemand in 1975 kunnen voorspellen. Het echt grote internationale succes moest dan ook nog komen en dat kwam er met “HOTEL CALIFORNIA”, dat op 8 december 1976 werd uitgebracht. Een album dat de klasse en kwaliteiten van de band in zijn totaliteit liet zien en horen, maar het was vooral zanger/drummer Don Henley die de touwtjes stevig in handen genomen had. Van de 9 songs op het vijfde album van de Amerikanen schreef Henley aan 7 mee, zingt hij op 5 de lead vocals, daar waar de andere 4 slechts 1 keer in de schijnwerpers mochten staan. Behalve Don Felder, die mocht niet één keer de lead vocalen voor zijn rekening nemen. Hij wilde dat wel graag, heeft ook “VICTIM OF LOVE” ingezongen, maar Henley heeft er eigenhandig voor gezorgd niet Felder, maar hijzelf te horen is op het album. Dit zette kwaad bloed, maar werd omwille van het succes nog niet op de spits gedreven. Prijsnummer is natuurlijk de opener van het album, titelnummer en classic rock song “HOTEL CALIFORNIA”. Met de basis van Felder, die met een reggae-achtig akoestisch gitaarpartij kwam, werd het nummer door Henley en zanger/gitarist/toetsenist Glenn Frey uitgebouwd tot het 6 en een halve minuut durende monument, waarbij Frey verantwoordelijk is voor de tekst. Hoe mooi het eerste deel ook is, het hoogtepunt zijn de gitaarsolo’s van Felder en gitarist/zanger Joe Walsh, die de vervanger van Bernie Leadon was. Die gitaarsolo behoort wat mij betreft bij de meest invloedrijkste en beste solo’s allertijden. Vooral het deel als Felder en Walsh gezamenlijk hun gitaren laten gieren...verbluffend mooi! “NEW KID IN TOWN” was destijds de tweede single en top 10 in Nederland, in Amerika was het de eerste single en bereikte het, net zoals het titelnummer, de eerste plaats in de Billboard Hot 100. Prachtig midtempo nummer met geweldige zang van Frey. “LIFE IN THE FAST LANE” geeft aan waar de heren zich op dat moment in bevonden, leven met heel veel geld, vrouwen, drank en drugs. Een lekkere rocker met prachtig gitaarwerk van Walsh. “WASTED TIME” staat er in een vocale en in een korte instrumentale versie op. Een prachtig, soms zwaar aangezette ballad met de soms breekbare karakteristieke stem van Henley die het nummer naar grote hoogte brengt. “VICTIM OF LOVE” is het reeds gememoreerde nummer dat Henley zich vocaal heeft toegeëigend. Een rocksong met geweldig gitaarwerk en een heerlijk aanstekelijk ritme. “PRETTY MAIDS ALL IN A ROW” was de eerste bijdrage van Joe Walsh bij zijn nieuwe werkgever. Een weergaloos mooi liedje, een heerlijke melodie, die breekbare stem van Walsh en met prachtige slide gitaar bijdragen. Eén van mijn persoonlijke hoogtepunten van “HOTEL CALIFORNIA”. “TRY AND LOVE AGAIN” is de laatste bijdrage van oerlid en bassist Randy Meisner. Het is een prachtig nummer, schitterend gezongen door zijn wat hoge stem en met een mooie solo halverwege. Tijdens de tour die na het uitbrengen van dit album volgde, kreeg Meisner een steeds grotere hekel aan het zingen van “TAKE IT TO THE LIMIT” van het vorige album, wat ruzies veroorzaakte en uiteindelijk het vertrek uit de band betekende. Het sluitstuk is “THE LAST RESORT”, weer van Don Henley en een prachtig, bijna 7 en een halve minuut durende gospelachtige countryrock song. Het is een aanklacht tegen de mensheid die delen van de wereld kapot maakt. Met passende pedal steelgitaar, door Felder, bouwt het nummer langzaam maar zeker op tot een weergaloos mooie climax. Voor mij het hoogtepunt van het album. De betekenis van het album heeft al veel mensen hoofdbrekens bezorgd. Volgens mij kun je er een paar dingen uithalen. Allereerst hoe “wij” met het rijke leven omgaan. Decadentie, kapitalisme en de gevolgen daarvan, zoals aantasting van het milieu en de natuur. Daarnaast hebben ze ook willen aangeven hoe hun leven in het rijke westen (lees: de upperclass) eruit ziet, met alle geneugten die de mensheid, en dus ook de Eagles, tot zich nemen, zoals drank en drugs. Ze zitten als het ware vast in dat leven, getuige de zin in het titelnummer, “You Can Check Out Any Time You Like, But You Can Never Leave”. Het gebruik van verdovende middelen en groter wordende ego’s, zorgden ervoor dat het 3 jaar duurde alvorens de band een nieuw album uitbracht, met de toepasselijke titel “THE LONG RUN”. De tour die daarop volgde was er één met veel ruzies, wat uiteindelijk in het stoppen van de band resulteerde. In 1994 kwamen ze weer bij elkaar, ondanks dat ze altijd volhielden weer bij elkaar te komen “When Hell Freezes Over”. De verschillen waren aan de kant gezet en de bezetting bestond uit die van 1979, Henley, Frey, Walsh, Felder en Timothy B. Schmit, vervanger van Meisner. In 2001 werd Felder ontslagen, in 2016 overleed Frey, maar de Eagles vliegen nog steeds.

Het is mei 1977 en Ik heb de elpee Hotel California al aardig grijs gedraaid. Het prachtige epos waarin de Eagles de muziekindustrie in de jaren 70 en alles wat het met zich meebracht bezingen. Hierbij wordt vooral de genotzucht aan de Californische kust, met zijn beruchte drugscultuur, onder de loep gelegd. En dit toch wel zware onderwerp wordt omlijst met prachtige muziek. Muziek die mij in ieder geval heel wat doet.

De Eagles doen in mei 1977 Nederland aan in het kader van de Hotel California tour. Het zou toch mooi zijn als ik daar een kaartje voor zou kunnen bemachtigen. Om deze fraaie lp live uitgevoerd te horen.

Het geluk is met mij, de oudere broers van vrienden hebben (ook) voor mij een kaartje geregeld. Nog mooier, ze gaan met de auto en wij mogen met ze meerijden. Op naar Rotterdam Ahoy.

Je begrijpt dat mijn verwachtingen hoog gespannen waren..

Die werden niet teleurgesteld. Een prima sfeer in de zaal, een topband met topmuzikanten op het podium en wat een heerlijke live sfeer. Ik kan mij nog herinneren dat de recensies naderhand niet zo lovend waren....in mijn ogen onbegrijpelijk.

Ik kan mij nu nog na bijna 40 jaar het moment voor de geest halen dat de eerste akkoorden van Hotel California worden aangeslagen. Kippenvel......nu nog steeds na al die jaren en vele draaibeurten verveelt de plaat mij niet en draai ik hem nog met heel veel plezier. Een plaat die ik mee zou nemen naar een onbewoond eiland.

5-sterren plaat.

Een wisselvallig album. De eerste drie nummers zijn goed maar de laatste nummers vind ik wat minder.

Hotel California en The Last Resort zijn absolute krakers op dit album. Ik heb ook een very best of CD van de Eagles gehaald. Die is waanzinnig fijn om te luisteren. Deze krijgt een 4*

Hotel California (6:30) 5,0
New Kid in Town (5:04) 4,0
Life in the Fast Lane (4:46) 3,5
Wasted Time (4:55) 3,5
Victim of Love (4:11) 3,0
Pretty Maids All in a Row (4:05) 3,5
Try and Love Again (5:10) 3,5
The Last Resort (7:25) 4,5

Goed bezig Arnold!

Genietbaar album, maar heeft voor mij soms wat te weinig weerhaakjes om echt goed binnen te komen. Het titelnummers is natuurlijk een classic van formaat.

Tjah, hoe kun je een review bij het album Hotel California starten zonder stil te staan bij het gelijknamige nummer. Bijna een halve eeuw later nog altijd het nummer dat in Classics Top zoveel minstens in de top 10 staat en een nummer waar ik een haat/liefde verhouding mee heb. Langs de ene kant zijn er absoluut betere nummers (en neen, dan heb ik het niet over Bohemian Rhapsody of Stairway to Heaven) maar langs de andere kant: het nummer doet me nog altijd wel iets. Je waant je echt in de wereld die de Eagles scheppen en die solo op het einde blijf ik na al die jaren nog altijd uitmuntend vinden. Toch is het album Hotel California meer dan alleen het gelijknamige nummer. New Kid in Town blijft een wondermooi nummer en het ietwat funky getinte Life in the Fast Lane doet het ook wel goed. Daarna lijkt het echter allemaal wel een beetje in te zakken. Wasted Time en de Reprise hebben nog hun goede momenten, maar eigenlijk passeren de nummers als een kabbelend riviertje voorbij en veer ik pas terug rechtop wanneer The Last Resort wordt gestart. Het langste nummer op de plaat maar net zoals de openingstrack raakt het de juiste snaar. Ergens hebben ze met het opstellen van de trackvolgorde dan wel een uitstekende beslissing gemaakt. Opener met een knaller van formaat en dat kan ook gezegd worden van de afsluiter. Het zorgt er toch voor dat ik het album uiteindelijk toch altijd volledig beluister.

Een prachtig document die The Eagles hebben gemaakt. Het openingsnummer is natuurlijk de klassieker van de band, maar gaat nog steeds niet vervelen.

Voor mij is dit een topalbum die geen moment verveeld.

Had eerlijk gezegd ook een hogere score verwacht dan de 3,8!

Om de jaarlijkse discussie over de positie van het titelnummer in de top 2000 en de polariteit onder jongeren een nieuwe draai te geven; mijn zoontje van 10 hoorde dit nummer op de radio, vermoedelijk voor het eerst. Wie zijn dit papa? De Eagles. The Beatles? Nee, de Eagles. En hoe heet dit nummer? Hotel California. Lekker nummer hoor!

Wat valt hierover nog te zeggen en te schrijven. Een album dat zo'n beetje in het dna van een generatie is gaan zitten. Perfectie is een eng woord als het om muziek gaat, steriliteit ligt dan op de loer, maar hier komt het dichtbij, heel dichtbij. Door de status nauwelijks nog van een zinnig commentaar te voorzien. Ik gebruik geen superlatieven. De titeltrack is een anthem van formaat. Komt het langs, dan gaan er aanstekers omhoog. Ook best wel truttig, deze aanbidding. Horen we eigenlijk nog waar het over gaat? Geen vrolijke deun. Zeker niet. Het feestje van de hippie-generatie is voorbij. Het licht gaat aan, de drankflessen worden bij elkaar geraapt en net als je denkt naar huis te kunnen gaan, ontdek je de gesloten poort. Eenmaal in de grote wereld van de volwassenheid beland, is er geen weg terug: 'you can never leave.' En zo meandert en treurt het het grootste deel van de plaat maar door. Met één frisgeschoren uitzondering: A New Kid in Town. Er is altijd reden om te hopen.

Dit album uit de top 250
Ik ben sprakeloos

Kennelijk heeft een 'New kid in town' toch de uitgang van het Hotel gevonden.
We gaan niet mokken, maar gewoon beter stemmen. Ik verhoog naar de vijf.

Het beste rock album allertijden staat er ook niet in! Daarom: de MusicMeter album top 250 is helaas een niet serieus te nemen lijst.

Ik hoop dat je dit principe niet toepast op onze democratie als geheel.

Ik heb democratie hoog in het vaandel staan. En juist daarom heb ik zo mijn twijfels over de betrouwbaarheid van de MuMe album top 250.
Om bij het album "Hotel California" te blijven: mijn bek valt open van opperste verbazing dat dit geweldige album van de Eagles niet meer in desbetreffende lijst is te vinden.

Vermoedelijk ook omdat dit niet het beste album van The Eagles is.
Dan worden de stemmen verdeeld.
Er gaat inzake Eagles niets boven de eerste twee albums.

En op welke plaats staan beide albums in de album 250?

Ook niet, maar dat is dus het lot van de Eagles.

Niet mee eens maar het is niet anders.
Ben al gewend dat dit album op MM niet op waarde wordt geschat.
Voor mij hun beste werk met Desperado als goede 2e.

De spelregels zijn:
In het stemhokje van MM draait het dus om de persoonlijke Top 10 noteringen, niet om de gegeven punten. Het helpt dus als je het album in je Top 10 zet en liefst op nummer 1 om een plekje in de zo begeerde lijst te heroveren.
Persoonlijk had ik echter toch Desperado (1973) al als favoriet in mijn Top 10 staan. Nu hoop ik maar dat de crew mij nog als een actief gebruiker beschouwt. Ik leef, misschien is dat voldoende.

Het ontbreekt op Hotel California volledig aan het jongemannen achtige avontuur van de eerste twee albums. Het kampvuur, de slangen, schietgrage bandieten, onbereikbare meisjes en dorst in de woestijn.
Hotel California klinkt toch wel een beetje bezadigd. Voldaan. Het is knap maar je voelt geen salamander tegen je been omhoog kruipen.

Ieder z'n ding hoor, maar ik vind Hotel California ook wat overschat. Ik vind de Eagles ook niet echt een band die het moet hebben van hun albums, op Desperado na dan, want dat boeit van het begin tot het einde.
Een beetje hetzelfde als ik met ABBA heb; de hits over het algemeen geweldig, maar de albumtracks vaker wat minder in mijn beleving.
Het is waarschijnlijk ook niet voor niets dat The Best of The Eagles hun best verkochte plaat is.
Hotel California draait vooral om de titeltrack en de magistrale afsluiter The Last Resort.

Waarom staat het beste rock album allertijden uit 1970 dan niet in de lijst?

Ik sluit me hierbij aan, wat mij betreft hun beste album (kan wat jeugdsentiment bij zitten, 15 jaar, mijn eerste eigen Eagles op cassettebandje gekocht bij platenzaak van den Broek) met One of these Nights voor mij als nummer twee.
Ik vind het van begin tot einde een prachtplaat, anders dan de eerste drie (verschil Bernie Leadon en Joe Walsh?) die ook best te pruimen zijn, anders dan One of these Nights, doorbraakplaat naar het grote publiek met twee kneiters van hits (maar ook met het o zo fraaie Journey Of The Sorcerer en I Wish You Peace) maar deze is een verhaal wat mij betreft.
Wasted Time is prachtig, Try And Love Again doet het voor mij ook en zelfs Life In The Fast Lane is lekker.
Hans, als het klopt wat je zegt ga ik heel rigoureus dit album op 1 zetten in mijn persoonlijke top 10, kijken of het werkt!

Goed nieuws van Wijk!
Ik blijf een vurig pleitbezorger van dit album en blijf van mening dat de plaat hier ernstig onderschat wordt.
4 verschillende vocalisten en zowel ingetogen als rockende nummers en toch wordt het album door sommigen als veilig gezien.
En eerlijk is eerlijk bij mij speelt eveneens jeugdsentiment een belangrijke rol in deze voor mij geweldige plaat.

Ik vermoed geen complot, maar gewoon puntentelling door de OK computer.

Om Bram en Freek te citeren: "Jeugdsentiment? Hoe zo Jeugdsentiment!" 1976: mijn MEAO tijd in Gouda, helemaal lyrisch waren wij van "Hotel California"...

Nou, laat mij het dan ook maar even opnemen voor Hotel California, als album dus. Overschat is het album niet. Tot mijn eigen verbazing is de titeltrack nog altijd nummer 2 of 3 in de Top 2000, waar andere grote namen van vroeger (inderdaad ook Deep Purple) langzaam maar zeker wegzakken. Het onderstreept de blijvende populariteit van het nummer.

Persoonlijk heb ik het veel te vaak gehoord en ondanks de onmiskenbare klasse zou ik het niet erg vinden als ik het tot mijn dood nooit meer hoef te horen. Maar het blijft een knap opgebouwde song, afgerond door een meestelijke twin guitar solo.
Om het album af te doen als 'het draait vooral om het titelnummer en de afsluiter' vind ik wel erg kort door de bocht. Want mijn favoriete nummer van het album is de tweede track: harmonieuzer samenzang werd zelden gehoord, het is een dijk van een compositie en de arrangementen en instrumentatie zijjn ook nog eens van een ongekend hoog niveau. Alles klopt aan dat nummer.
Life in the fast lane is de rocker van het album: lekkere groove, fijn gitaarspel, met een tekst die aansluit op het thema van de titelsong. Wasted time is gewoon een ontroerende en mooi gezongen ballade over het verglijden van de tijd en hoe we die doorbrengen en erop terugkijken.

De reprise waarmee kant B opent, had voor mij niet per se gehoeven, en ook de pianoballad van Joe Walsh steekt wat bleekjes af bij de rest. Victim of love is als compositie een beetje doorsnee, maar de vocalen en de drumpartij van Don Henley plus de solo van Don Felder tillen het boven de middelmaat uit. Randy Meisners Try and love again is daarentegen weer een topper die in de buurt komt van zijn ultieme spotlightsong Take it to the limit. En over de magistrale afsluiter is al genoeg gezegd.

Het enige minpunt is de wat doffe eierdozenproductie van Bill Szymczyk (die man z'n achternaam wekt óók al de indruk dat die is samengeperst), waardoor de songs minder tot leven komen dan misschien mogelijk was geweest. Al met al: een enkel dipje, maar gezien de hoge kwaliteit van al het andere materiaal voor mij onmiskenbaar een vijfsterrenplaat. Jammer dat je in je top-10 maar 10 nummers mag zetten (ook dát heet democratie, denk ik), want deze haalt het net niet bij mij. De Top 20 zou hij misschien wel halen, maar dat is wensdenken.

Ik blijf het de sterkste Eagles-plaat vinden, al is Desperado (natuurlijk) een goede tweede. Nee, dat frisse outlaw-gevoel van die jonge mannen vind je hier niet meer terug. Dit is de kille zakelijkheid van het Californië anno 1976. Maar ook op basis dáárvan kun je dus fantastische muziek maken.

Hoezo 'zelfs'? Wat mij betreft sowieso één van de toppers op dit verder toch al geweldige album.

Op Rate Your Music zal Hotel California ook niet meedingen om een plek bij de beste 250: de users zetten het album daar op nummer 589 in de beste duizend albums van 1976.
Met Songs in the key of Life van Stevie Wonder op 1 en Station to Station van David Bowie op 2.

Is het zo'n rare site? Nu ja, dat ook weer niet. Het jaar er na staat Rumours van Fleetwood Mac op 4, dus het is niet per se een site waar users westcoast muziek bashen. Maar de Eagles staan opmerkelijk laag.