Eagles - Hotel California (1976)

In een zinsverband klinkt het ook gewoon raar zonder. Mijn compromis is dan altijd maar om het over de Eagles (of de Nits, de Pixies of de Scorpions) te hebben.

De nieuwe cd van Eagles.

Tja echt lekker bekt het niet nee. De nieuwe cd van Nits al weer een stuk beter

Die bestaat toch ook? In ieder geval de versie die ik een jaar of 2 geleden heb gekocht. In de band aan de zijkant (je weet wel, dat stuk wat vroeger altijd zwart geribbeld was en waar je tegenwoordig doorheen kunt kijken) staat met dikke zwarte letters: "Digitally Remastered". Of bedoel je wat anders?

Die heb ik dan schijnbaar gemist want als mijn favoriete plaat Digitally Remastered op de markt verschenen is ga ik deze zeker in huis halen.
Dank voor de tip.

Een rustige plaat en dat is hoe ik de Eagles graag hoor, rustige nummers, gitaarwerk en mooie lyrics.

Heerlijk album, dat in mijn ogen terecht als klassieker gezien word. Het nummer Hotel California word misschien veel op de radio gedraait, maar gelukkig luistert ik zelden tot nooit naar radio zenders. Daardoor ben ik niet bekend met het probleem dat het nummer grijs gedraaid zou worden. ( Natuurlijk ben ik wel op de hoogte van het grote aantal keren dat het nummer voorbij komt, maar zelf hoef ik het dus niet al die keren aan te horen.) Elk nummer op het album trekt mij wel aan. Al word het ene nummer meer gewaardeerd als het andere. Het is hierdoor echt een album dat ik opzet. En vanaf het begin tot eind achter elkaar door afspeel. Om aan het eind verrast op te merken dat het album er al weer op zit. Hiedoor is het voor mij wel het album van The Eagles dat in totaal het lekkerst weg draait. En sluit ik me daardoor dan ook aan bij de groep die het album als 'beste' album van The Eagles beoordeelt.

Het album "Hotel California" van Eagles gaat de geschiedenisboeken in als een klassieker. Dat is met name te danken aan het titelnummer. "Hotel California" is een mooi liedje, wellicht iets teveel gedraaid op de mainstream radiostations, maar bevat een van de mooiste gitaarsolo's ooit. Alleen daarom zal dat nummer me nooit vervelen. Maar ook de rest van de plaat bevat mooie, veelal ingetogen, liedjes. Je zou het soms best een beetje veilig of saai kunnen noemen. Een gitaarsolo als in "Hotel California" komt nergens meer voorbij. Maar de nummers zitten wel verdomd goed in elkaar. Zo zijn "New Kid in Town", "Life in the Fast Lane" en "The Last Resort" prima liedjes. Als geheel klinkt deze plaat heel coherent. Als ik de liedjes in een losse context zou horen, denk ik niet dat ik de aandacht vast zou weten te houden. Als album is "Hotel California" een meer dan voldoende plaat, maar ik blijf steeds weer terug denken aan die ene gitaarsolo. En die energie hoor ik niet overal meer terug op "Hotel California".

Mede door de ionbreng van Joe Walsh is dit een prima album geworden met een paar stewvige nummers die wel in het geheel passen. De Eagles gooien hier toch een beetje de country sluier van zich af

Joe Walsh drukte de band wat meer in de rock richting wat natuurlijk duidelijk te horen is in het titelnummer & Life In The Fast Lane.
De country verdween inderdaad richting achtergrond.
Na het bewierroken van het titelnummer bij de Top 2000 a Go Go door diverse artiesten wordt het weer eens de hoogste tijd om mijn favoriete album aller tijden uit de kast te trekken.

Vlak Victim of Love ook niet uit (een van de mijn favorieten op dit album)

De laatste 2 minuten van dit album behoren tot de mooiste uit de muziekgeschiedenis wat mij betreft. Ik vind dat zo'n fantastisch mooi outtro.

Driemaal kocht ik dit album. De eerste keer op LP eind 1976, na mijn veertiende verjaardag. In 1987 kocht ik de CD-versie die ik later kwijtraakte en nog niet zo lang geleden liet ik me verleiden tot de aanschaf van de versie in het boekje uit de reeks Classic Albums (2011). Dat boekje heeft behalve een paar foto's en de songtekst van het titelnummer niets toe te voegen en ook de CD is niets anders dan de vertrouwde schijf op het Asylum-label, precies dezelfde die ik ook in 1987 kocht. Nu was die versie prima van kwaliteit en heeft geen 'remaster' nodig, wat meestal neerkomt op meer volume, compressie en een overdaad aan hoge tonen.

Acht maanden deden de mannen van Eagles er maar liefst over. Was het zo ´n moeilijk proces om met dit album te komen? We kennen de verhalen. Erg glad verliep het niet. Producer Bill Szymeczyk had Joe Walsh bij de band geintroduceerd en veranderde het harmonieuze countryrock-geluid van Eagles in de richting van een steviger rockgeluid. Daarmee leverde hij warmte in en kregen de steviger momenten soms iets geforceerds. De stijl van Walsh contrasteerde met de band. Dat zocht Szymeczyk waarschijnlijk ook, maar Eagles waren nu juist sterk geworden in de harmonie. Konden ze dit aan?

Het is moeilijk om nu nog achter de supersterren-status van dit album terug te luisteren en de oorspronkelijke eerste indruk terug te halen. Ik vond het een goed album, maar dat vond eigenlijk iedereen, gezien de langdurige nummer 1 positie. Wel heb ik altijd iets geproefd van de zware, depressieve stemming die het album ademt. En dat niet in de laatste plaats door de teksten!. Het is de sfeer van een nachtmerrie: beklemmend, dreigend en verlammend. Als de ik-figuur in het titelnummer naar de uitgang van het spookhotel vlucht krijgt hij van de portier te horen: "You can check out any time you like, but you can never leave'. Vluchten kan niet meer.

Waarom sloeg juist dit album zo goed aan? Ik denk dat het de tijdgeest was. Het enthousiasme over de nieuwe vrijheden van eind jaren zestig / begin jaren zeventig begon weg te smelten. De meer donkere kanten kwamen aan het licht. Hotel California verwoordde dat gevoel perfect.

Ook voor de groep braken moeilijke tijden aan. De interne spanningen liepen op en feitelijk betekende het succes van dit album de creatieve doodsklap voor de band. De pas drie jaar later met veel moeite uitgebrachte opvolger The Long Run kon al lang niet meer tippen aan zijn illustere voorganger en het was gedaan met Eagles.

Staat ook in mijn CD-kastje weer bovenaan in het rijtje onvermijdelijke classics en komt daar niet veel vaker dan eenmaal per jaar uit. Beste nummers: New Kid In Town; Wasted Time en The Last Resort.

Mooi en herkenbaar verhaal Fedde. Gezien je geboortejaar kan ik zeggen dezelfde stappen te hebben doorlopen mbt dit album. Gelukkig heb ik de vinyl en cd versie nog. Daar is echter een mooie hi res download voor bijgekomen. Ik heb het album jaren links laten liggen maar draai het de laatste tijd best wel weer eens. De focus is meer komen liggen op de overige nummers dan enkel Hotel California. Mooi dat zo 'n klassieker je al bijna 40 jaar beet heeft. Schrik overigens wel van het relatief lage gemiddelde. Maar ja, ruim 700 berichten voor een populair album nodigt natuurlijk ook uit tot kritische inzichten. Dat hoort er ook bij.

Jeetje, al die versies. Heerlijk. Ik zit ook in jullie leeftijdscategorie.

Uiteraard hier ook op een LP, de reguliere CD, de Vinyl Replica Edition CD (kon ik niet laten liggen voor 5 Euro) en dan nog een 24 Karat Gold Disc CD (uit de USA meegenomen).

Niet bewust zo bij elkaar verzameld, meestal in een uitverkoop meegenomen uit pure nieuwsgierigheid.

@Fedde - Wat houdt die Classic Albums (2011) release in? Is dat de CD met een boek of zo? Ik kan er niet echt uithalen wat je bedoelt. Gewoon ook nu nieuwsgierig

Dat is de normale cd in een digipack uitvoering. Ziet er wel netjes uit maar qua cd is er niets nieuws onder de zon. Dit was een serie met zo ongeveer 40 classic albums (M. Oldfield, The Who, The Police, Fleetwood Mac, enz, enz) voor rond de 7 euro, allemaal in zo'n verpakking

Inderdaad, die dus. In ieder geval géén remaster.
@Running On Empty: Ja hoor, wij zijn die grijsharigen "die alles meegemaakt hebben".

Hoho, wel veel meegemaakt maar nog niet grijs (en kaal) Hotel California was samen met Rumours en Santana mijn eerste aankoop op vinyl. Na wat singeltjes te hebben gekocht voor het eerst 'n lp. Als de dag van gisteren Time flies.

Heel klein beetje grijs en zeker niet kaal

Maar ik heb de release van deze plaat en bijv. ook Rumours van Fleetwood Mac bewust meegemaakt en het blijven klassiekers voor mij zoals meerdere jaren 70 releases.

Gelukkig nog genoeg haar op mijn hoofd en het verschijnen van het vinyl van Hotel California & Rumours ook bewust meegemaakt.
Ik denk met weemoed aan de bandrecorder van mijn vader die deze muziek met enige regelmaat afspeelde.
En eveneens in het bezit van zowel LP & CD versie.
Hotel en Rumours zijn voor mij absolute parels uit het jaren 70 tijdperk die nog met enige regelmaat uit de kast getrokken worden.

Mooie serie. Beetje vergelijkbaar met de Quality Film Collection, maar dan met albums. Ze staan zo mooi naast elkaar.

Ik heb mijn stem een half puntje verhoogt. Ik zat nog ff te dubben om het een vijf sterren stem te geven, want eigenlijk is het een nagenoeg perfect album, maar.....

Het blijft toch altijd vreemd dat ik deze cd negen van de tien keer start bij nummer vier, op de één of andere reden heb ik niet zo'n behoefte om de eerste drie te horen. En ik vind ze zeker niet slecht of minder. Het zal wel iets met gevoel te maken hebben

Die eerste 2 nummers kan ik inkomen, die hoor je genoeg op de radio. Life in the Fast Lane is juist een van mijn favorieten op dit album.

Tja Tony, ik moet altijd aan ZZ top's Sharp Dressed Men denken, als ik Life In The Fast Lane draai, waarom ? Geen flauw idee.

Life in the Fast Lane is natuurlijk wel de uptempo rocker op deze plaat, dus heel raar is je gedachte niet. Maar ZZ Top kan je goedkeuring dus niet wegdragen, begrijp ik?

Jij begrijpt mij

Life In The Fast Lane is feitelijk een Joe Walsh bedenksel, het geeft het geheel de nodige schop onder de kont.
Mooie liedjes, maar veel vaart zit er niet in.
Victim Of Love is trouwens ook geslaagd, lekkere riff.

Ja, moet ik hier ook nog wat over zeggen?
Ik denk dat alles al zo'n beetje gezegd is over dit album.
Ook ik ben van die leeftijd (hoewel niet grijs en niet kaal) die hem eerst op een bandje had (overgetaped van Henkie De Greef), daarna op LP, daarna de CD.
Remasters en whatever ben ik nog niet aan begonnen.
Ja, iedereen zowat had dit album doen. En het hoort dus ook bij mijn adolescentie.
Ook voor mij is dit een klassieker, al heeft hij een klein beetje van zijn glans verloren, door de jaren heen.

Met Joe Walsh erbij werd het allemaal een stukje minder braaf, zoals inderdaad te horen is in Life In The Fast Lane.
Niet het beste nummer want dat is toch The Last Resort (een werkelijk prachtig nummer, met een van de mooiste eindes ooit), samen met Hotel California (ook al heb ik dat inmiddels genoeg gehoord).
Wasted Time is ook mooi en Victim Of Love met die lekkere gitaarriff stampt lekker door.
New Kid In Town verveelt ook nog steeds niet en vindt mijn dochter ook mooi.
Try And Love Again en Pretty Maids zijn een klein beetje minder dan de rest.
Zo, ik heb ook gezegd.

Edit: zo, en 1/100 omhoog .

;
We zijn pas bij pagina 24. Er volgen er vast nog meer. Dat zegt wel wat over de klassieker-status van dit album. Niet te vaak draaien, dat houdt het fris.

Het nummer 'Hotel California' is legendarisch dit is geweldig gitaar en tekst super maar de rest op deze cd is maar gewoontjes dit mag je eigenlijk niet zeggen want bij veel mensen is deze cd heilig...

Beter dan de DCC remaster uit 1992 kan gewoonweg niet. Klinkt als vinyl maar dan zonder clicks of pops. Ik heb er nu eentje op de kop kunnen tikken voor 40€. Normaal gaan deze tweedehands voor bedragen tussen 70€ en 500€. Na jaren eindelijk een 'betaalbaar' exemplaar kunnen vinden.

Beter dan de Hybrid SACD die vorig jaar in Japan is uitgekomen (gebaseerd op mastering DVD-A).

Beste digitale remasters:
1. DCC Compact Classics Gold CD (wel degelijk DCC Gold - catalogus nummer: GZS-1024)
2. Hybrid SACD uit Japan

Als je een die hard-fan bent van dit album, kan je maar beter ebay in de gaten houden
Nu velen hun cd-collectie rippen en overschakelen naar streamen kan je soms geluk hebben op tweedehandssites