Eagles - Hotel California (1976)

De beste countryrockband die hun beste plaat afleverde; Een mijlpaal in de rockgeschiedenis. Je moet het willen horen, vanneigenst.

Ach... ik maak me geen illusies; dit is tenminste niet grijs en laat niemand onberoerd, je bent er blijkbaar erg voor, of erg tegen.

De beste countryrockband Patrick? En Poco, Manassas, The Byrds (Gram Parson-era) en Flying Burrito Brothers dan?

Die zijn ook allemaal héél goed.... maar The Eagles vind ik echt de grootsten in dat genre. Dat dateert echt uit mijn elpeeperiode.... I'm sorry, Stijn, als jij daar net even anders over denkt....

Diepgang is er zeker wel en de huisvrouwen luisterden die tijd meer naar Julio Iglesias, Neil Diamond, Barry Manilow ... Ik vind die opmerking des te vreemder omdat je Long Road Out of Eden wel weet te waarderen en daar staan meer gezapige, naar easy listening neigende nummers.
Beste countryrockband? The Eagles hebben van alle countryrockbands wel de meeste evergreens afgeleverd, al zijn ze erg beïnvloed door the latere Byrds en Hotel California is wel de meest legendarische countryrockalbum.

Hm ik had niet gedacht dat er met zulke rustige oude zompenmuziek nog sprake zou zijn van een ware Eagles maffia, wel dus.

Die Ricardo, komt met termen aanzetten als huisvrouwenmuziek, behangmuzak en dat soort crap
Enige provocatie is jou niet vreemd en je kent toch zeker al gauw 2 platen van deze band, chapeau.
Deze plaat staat toevallig vastgebeiteld op mijn nummer 1 positie in mijn top 10, dus ik moest even reageren.
Mijn argumentatie daarvoor heb ik reeds eerder bij dit album gepost, en met Ricardo kan het allemaal nog goed komen hoor, immers The Doors klonken in zijn oren als gezapige oubollige bejaardenmuziek en enkele maanden later had hij het licht gezien met de uitspraak " het beste album uit de jaren 60 van welke band dan ook !!!
Misschien gaat hem dat ook met Hotel California overkomen, ik sluit niets uit

Nee dat gaat mij met dit album zeker niet overkomen. ik heb hem vaak genoeg gehoord in gedownloade versie, en vind het redelijk goed, maar een stuk minder goed dan de status doet vermoeden. Ik vind Long Road Out Of Eden wel net zo goed als dit album. Tenminste qua geluid zeker(LROOE vind ik qua geluid zelfs superieur aan dit album), en qua songs vind ik er kwalitatief ook niet veel verschil in zitten. Het verschil tussen deze en LROOE is gewoon dat dit album ook echt bij deze tijd hoort, en LROOE een beetje achterhaald is met de sound die daarop staat. Het is mijn muziek gewoon niet echt, te braafjes en teveel binnen de kantlijn. De 1 houd daar wel van, de ander niet. Ik weet natuurlijk ook wel dat het niet echt slecht is en kwalitatief best goed in elkaar zit, maar het doet me gewoon niets, het raakt me niet.

En Tequila Sunrise, die nummer 1 in jouw pers mu.me top 10 kun je met een paar drukken op de knop zo veranderen hoor, dat stelt verder niet veel voor zo'n handeling.

-modknip-

btw, ik ben niet per definitie anti eagles

dit vind ik persoonlijk een mooie plaat

Eagles - Hell Freezes Over (1994)

daarin komt het vakmanschap van de heren echt naar boven, en dat ene bekende nummer wordt hier nog eens naar een hoger sfeer gebracht

draai ik het ooit?

zelden, er is muziek dat ik nu eenmaal 198 keer liever opzet

Dan heeft de cd in ieder geval z'n nut nog bewezen.

Er schuilt een groot gevaar in om muziek 'brave Amerikaanse huisvrouwen muziek' te noemen, het is voor de liefhebbers van Hotel California gelijk een argument om alle kritiek van tafel te vegen.

Of het wel of geen diepgang heeft blijft ook een ingewikkelde zaak maar uiteindelijk snijdt een 'gebrek aan spanning en futloos' m.i. wel enigszins hout.

En dat komt, omdat ik HC dan afzet tegen het debuut van The Eagles en Desperado en dan wordt het een vrij makkelijk te verdedigen standpunt, denk ik.

Dit album was lang 'het album met vier sterke nummers aan het begin, opvulsel en dan een mooi slot' voor me. Het epische "The Last Resort", waarin Don Henley het beste van z'n songwriting-kwaliteiten naar boven haalt, daalde vervolgens in m'n achting, waardoor ik steeds vaker na de eerste 4, 5 tracks afhaakte. De laatste maanden ben ik de overige nummers echter steeds meer gaan waarderen, vooral Joe Walsh's "Pretty Maids All in a Row" begint er echt bovenuit te steken.

Overall dus toch een bijzonder goed album - ook vooral door de afwisseling tussen de nummers - met het voor het grote publiek ultieme Eagles-nummer "Hotel California" en m'n persoonlijke favorieten "Wasted Time" en vooral Glenn's "New Kid in Town" (die live nóg beter is). Het wordt dus toch maar eens tijd dat ik een plek in m'n top 10 ga vrijmaken voor dit album.

The Last Resort is voor mij in de loop der jaren wel kaarsrecht overeind blijven staan , ik heb zelden zo"n grandioze afsluiter gehoord.
Juiste door de afwisseling tussen de nummers vind ik deze plaat een schot in de roos: van ballads naar rock en gezongen door 4 verschillende zangers.
Een album om te koesteren.

Dat gevoel heb ik dus ook , want hoewel het titelnummer door zo'n beetje de hele wereld heilig is verklaard , vind ik The Last Resort in alles het kroonjuweel van dit album .
Eens in de zoveel tijd komt Henley weer eens met een classic aanzetten . Boys Of Summer , New York Minute , Heart Of The Matter en zeker toch ook Long Road Out Of Eden . Veruit de meest interessante track van het gelijknamige album .

Ricardo, dan ben ik benieuwd met welk album in de spelert je een "echte Rembrandt" weet te vervaardigen .

Nu ben je alweer tegenstrijdig ja, want hoe zou ik met een andere achternaam nou ooit een echte Rembrandt kunnen vervaardigen.

Als ik ooit in de buurt zou komen, zou het met de nummer 1 plaat in mijn top 10 zijn. Op dat album kan ik echt niet blijven stilzitten.

Ik krijg bij "The Last Resort" altijd hetzelfde gevoel als bij "Why Worry" van Dire Straits. Goed nummer, maar het gaat toch, gezien onder andere de lengte, op den duur 'irriteren'. Van de andere kant heb ik dit vaak bij albums: de ene keer luister ik die nummers iets vaker, de andere keer weer andere nummers.

Maar vooral qua lyrics één van Henley's meesterwerken, dat zeker.

Je moet dat soort nummers ook niet te vaak luisteren .
Bovendien moet je dat soort nummers alleen maar luisteren als de sfeer er om vraagt (of er zelf de goede sfeer bij maken).

Apart. Waar juist Why Worry (als groot Knopfler liefhebber) mij al snel stierlijk begint te vervelen vind ik juist The Last Resort een meesterwerk waar ik eindeloos naar kan luisteren, ook tekstueel gezien. De achtergrond van het nummer is ook mooi omschreven in het boek van Don Felder (Heaven & Hell).

We satisfy our endless needs
and justify our bloody deeds
in the name of destiny
and in the name of god

Elke keer als ik deze passage in The Last Resort voorbij hoor komen val ik weer even stil, tekstueel & muzikaal vind ik dit nummer een van de hoogtepunten in de pophistorie.

Prima Album hoor. Ik vind wel dat Hotel California te veel de lead neemt. Deze had best wat later in het album mogen komen. Op de een of andere manier doet dat liedje mij ook denken aan de film requiem for a dream. Toch vind ik nummers als wasted life en Last resort ook goed.

Prachtige cd, met een geweldige productie! Last resort is echt een uitblinkertje..

Voor de buitenwereld waren The Eagles een vriendenclub.
Begonnen als begeleidingsband van Linda Ronstadt.
Kwaliteit dat al snel in goud veranderde.
Maar ook hier probeerde men elkaar af te troeven.
Halverwege de jaren zeventig ontstonden er vaker spanningen in dit soort supergroepen.
Vanwege een overschot aan talent.
Genotsmiddelen lagen op de loer.
Fleetwood Mac en Pink Floyd zijn ook duidelijke voorbeelden.
Ruzie tijdens het opnameproces.
Jaren later de commerciële knieval maken.
Voor veel geld weer samen op het podium.
Alles weer koek en ei voor de buitenwereld.
Natuurlijk weten we wel beter.

Zonder Hotel California ook geen Californication van de Red Hot Chili Peppers.
Duidelijk een begrip geworden in de Amerikaanse muziek business.
Eenmaal in die molen is er geen ontsnapping mogelijk.
Frey en Henley voelden het perfect aan.
Hotel California is synoniem voor het zwichten van het grote geld.
Zonnige stranden, cocaïne, mooie vrouwen en snelle auto's.
In de jaren tachtig verwoord in de televisieserie Miami Vice.
Ironisch genoeg zullen leden van deze band regelmatig nummers hiervoor leveren.

New Kid In Town oogt onschuldig.
Toekomstperspectief om het helemaal te maken.
Een vreemdeling in de grote stad.
Al snel in het oog vallen bij dealers.
Potentiële klant om hun waar aan te verkopen.
Ingeburgerd voor hij er erg in heeft.
Weinigen zullen de stap maken tot het grote succes.
Merendeel zal op straat moeten overleven.
Slachtoffer van Hollywood.

Oorsprong van mode.
Hypes die elkaar opvolgen.
Duurbetaalde modellen als vriendin.
Bij overschrijding van een bepaalde leeftijd inleverbaar voor een jongere versie.
Strak van het witte lijntje.
Zonnebril om achter te verschuilen
Jezelf presenteren op de rode loper.
Visitekaartje voor een plekje in The Hall Of Fame.
Life In The Fast Lane.

Voordat je het weet ben je oud.
Als een mismaakte Mickey Rourke wacht je op het laatste moment.
Vervormd door verjongeringskuren en botox.
Ouderdom blijft pijnlijk zichtbaar.
Een lelijke Chihuahua als enige vriend.
Om aanspraak te maken bij nieuwe sterren.
Alsof een Paris Hilton daar een zwak voor heeft.
Wasted Time.

De wereld is veranderd in een groot Hotel California.
Het beest heeft zich via onzinnige boulevardprogramma’s en real life soaps binnen gedrongen.
Jerry Springer vervaagde de norm.
Mediamagnaten kopten de bal in.
Coca Cola zit in ons bloed.
We ademen de hamburgerlucht van de Mac Donalds.
Het communisme dat zich de Verenigde Staten noemt.
Een geworden met die maatschappij.

Moraal van dit verhaal?

Dat er geen beter voorbeeld bestaat van artiesten die vallen voor het grote geld, zoals ze zelf al verwoorden in het nummer Hotel California.

Hell Freeze Over, zeker voor Don Felder.
Frey en Henley zetten hem uit de band toen ze geld roken met een succesvolle reunie.
Liever sessiemuzikanten mee op toer, die kosten een stuk minder, zodat er financieel genoeg voor hun over bleef.

Felder was ook mede componist van Hotel California.

Yep, daar kan ik zeker mee leven. Money rules bij The Eagles. Het gaat niet meer om de muziek maar om de winst van de aandeelhouders (Frey, Henley & Azoff).

Mooi verwoord zo per track in deze Eagles klassieker.

Mwa, geef mij Deliverin' van Poco maar...

Nee hoor, gewoon echtelijke twisten.


Ik weet niet wat er zo specifiek Californisch aan is maar de kommer en kwel die je schetst is niet bepaald alleen weggelegd voor de Amerikaanse Westcoast muziek. Het zou off-topic zijn daar uitgebreid op in te gaan maar verdovende middelen, ruzies, zakkenvullen, het komt tot en met de beste newwave en gothic formaties (om maar eens wat te noemen) voor. Dus graag niet generaliseren of bepaalde stromingen, streken in de wereld specifiek typeren. Elke band heeft z'n eigen sores.

Wel kenmerkend voor Hollywood.

Ik geef toe dat het bij bands als Simple Minds en The Cure ook het geval was.
Maar Eagles gaf bij het nummer Hotel California al aan dat dit speelde.
Hoe ironisch is het dat ze zelf ook voor het grote geld gaan.

Echtelijke twisten is voor mij synoniem aan ruzie.
Verder denk ik dat drugs een hele grote invloed hebben gehad bij Fleetwood Mac, in ieder geval wel bij Mick en Stevie.

Uiteindelijk draait het natuurlijk er alleen maar om uit wat er uit je boxen komt.

En daarin heeft Fleetwood mac nog nooit teleurgesteld. Een enkel solo-album van Stevie Nicks daargelaten.

Maar het geldt natuurlijk ook voor The Eagles. Ik vind, ten opzichte van het eerdere werk, Hotel California dan toevallig net wat minder, maar in principe hebben The Eagles een mooi oeuvre opgebouwd in de periode 1972-1980 en toch ook inclusief Long road out of Eden.

Ja, kies je bewust voor het grote geld als je albums maakt die hele grote groepen mensen aanspreekt? Omdat ze toevallig miljoenen platen/cd's hebben verkocht wil nog niet zeggen dat ze artistieke knievallen hebben gemaakt.

Sterker, goede verkopen leidde juist tot steeds grotere artistieke vrijheden (waar Fleetwood mac dan nog meer gebruik van heeft gemaakt dan The Eagles). Alleen, uiteindelijk blijven het rockartiesten die op een bepaald moment de grenzen van hun fabelachtige talenten hebben bereikt.

Maar er is niets mis met de instelling dat je een goed, creatief album maakt en dat je graag wilt dat dat in grote getalen het publiek bereikt. Net zo min dat er iets mis is aan de combinatie dat je leuk kunt verdienen aan concerten waar tegelijkertijd miljoenen fans over de hele wereld een groot plezier mee wordt gedaan.

Maar van mij mogen anderen experimentele albums maken voor een specifiek publiek waarbij de verkopen onder de vijftig stuks blijven liggen. Als ze daarmee denken de muziek als zodanig daarmee een dienst te hebben bewezen.

Je moet alleen uitkijken, en dat gebeurt al jaren, dat de liefhebbers van het experiment (vaak journalisten) denigrerend gaan praten en oordelen over de muziek van groepen die wel een miljoenenpubliek heeft bereikt.

Ik heb het nergens over artistieke knievallen, maar wel over commerciele knievallen..
Artistiek zit het album zeer goed in elkaar.
Commercieel buiten ze het vooral later helemaal uit.
De intentie tijdens het opnameproces zal zeker goed zijn geweest..
Maar als je een statement wil neer zetten tegen commerciele uitbuiting (waar volgens mijn beleving Hotel California over gaat), is het logisch dat je hierop later afgerekend wordt.
Ondanks dit feit blijft de tekst natuurlijk ijzersterk.

Volgens mij waren concertkaartjes voor de Hell Freeze Over toer ook aan de prijzige kant.

Maar een goede "ontvangst" en verkopen weet je niet vantevoren, als je de juiste artistieke intenties hebt gehad in de studio.

Daarom vind ik het niet erg dat ze later leuk teren op de roem die Hotel California heeft opgeleverd. Ze hebben dan gewoon succes met een creatief hoogtepunt en dat gun ik elke band die een goede cd heeft gemaakt. Dat is voor ons als luisteraar ook prettig natuurlijk!

Dat je dan af en toe wat dieper in de buidel moet tasten zie ik dan maar als aanmoedigingsprijs en eerbetoon......