Tears for Fears - The Hurting (1983)

Ik kan die nog wel aardig hebben. Voor mij is The Prisoner de reden dat ik niet tot 5* kom. Ideas as Opiates is daarna voor mij het minste nummer van het album. Ze zaten ws teveel aan de opiaten bij het componeren ervan

De eerste de beste? Veel scheelt het niet. Tears For Fears is vernoemd naar de primal scream therapie van Artur Janov. De bedoeling van deze therapie is om alles uit je lijf te schreeuwen om je zo beter te voelen, shout!

Roland Orzabal en Curt Smith hadden kennelijk geen prettige jeugd. Al die ervaringen komen terug in de teksten van The Hurting. Met name Mad World is hier een sterk voorbeeld van ("the dreams in which I'm dying are te best I ever had"). Gevoelige jongens dus.

Ondanks dat het allemaal geen gezellige boel is levert TFF een pakkend album met louter sterke songs. Goed gespeeld en geproduceerd en de afwisselende zang van Robert en Curt is warm en soulful. Één van de beste albums van de eerste helft van de jaren '80.

Highlights: Mad World, Pale Shelter, Change, Memories Fade, Breakdown.

Dat zinnetje in Mad World (The dreams in which I'm dying are the best I ever had) zou volgens Orzabal verkeerd begrepen worden. Het gaat niet om een puberaal doodsverlangen. Het gaat erom dat zijn andere dromen (over een dolgedraaide wereld dus) nog gruwelijker waren. De klemtoon ligt dus op de wereld en niet op het ik. Het blijft natuurlijk een somber lied.

Tienerangsten overheersen toch op deze plaat? Onzeker over de toekomst, een negatief zelfbeeld en de boze buitenwereld. Het jeugdige beeld vervaagd door de stap naar volwassenheid.

Tienerangsten wel. Doodsverlangen niet. Volgens Roland in dat interview toch.

Die kan zijn mening natuurlijk ook bijgesteld hebben. Voor mij blijft Tears For Fears een band met het wereldverbeterende therapeutische vingertje. En ze komen daar ook goed mee weg. Die eerste twee platen vind ik erg sterk, daarna is het voor mij minder. Je voelt dan teveel de spanning tussen het tweetal. Curt wordt dan wat aan de kant geschoven. Ook op de laatste plaat ervaar ik nog steeds helaas geen eenheid, neemt niet weg dat ik nog net zoveel als vroeger van de eerste twee albums kan genieten.

voor mij nog steeds hun beste. Top nummers gewoonweg!

Curt was altijd het ondergeschoven kindje op een bepaalde manier. Meer Roland's band. Maar dat was in het begin wel veel minder dan later inderdaad. In het begin zong Curt zowat alle grote hits. Maar altijd meer het idee gehad dat Roland de schrijvershand had. Maar Curt is denk ik wel essentieel. Curt roept in Roland dingen op en dat maakt dan de typische TFF sound en gevoel zoals we die kennen. Maar Curt roept ook soms andere dingen op in Roland en dan gaat het wat minder tussen de heren. Vice versa ook waarschijnlijk Maar goed, op hun nieuwste plaat zijn de (meeste) beste nummers ook van Roland

Helemaal gelijkwaardig is het ook nooit geweest, Roland was en is altijd al de gangmaker, inspirator en belangrijkste songwriter geweest.

Daarom zijn alle Roland's solo TFF albums en zijn solo-album ook ijzersterk en zijn alle Curt solo albums geen ruk aan.

Ik denk dat Ik je daarin gelijk ga geven

Roland Orzabal is voor 90 % Tears for Fears ....

Dat bewijst het volledige oeuvre dat is gemaakt NA the Hurting.
The Hurting is mooi, maar heeft een enorm eighties etiket 'all over' de productie hangen.

Na diverse prachtige Tears for Fears -lees- Roland Orzabal albums is er nu het prachtige nieuwe door de heren gezamenlijk gemaakte album. The Tipping Point, ik heb het pas enkele malen gehoord, dus recenseren komt later, maar het klinkt zeker niet onverdienstelijk.

Op Songs from the Big Chair is er nog echt wel sprake van een goede samenwerking tussen het tweetal. Vergeet de prachtige baspartijen van Curt niet, en de afwisseling van de zang. Pas op The Seeds of Love wordt hij door Oleta Adams gepasseerd, niet alleen verbaal, maar ook met het aanvullende pianospel. Ik kan mij goed voorstellen dat hij er toen wel klaar mee was, exit chemie.

Mijn favoriete Tears For Fears plaat, in mijn beleving hebben zij geen betere dan deze gemaakt. Met "Mad World" bevat het album een iconische track die het geheel nog iets meer boven de middelmaat uittrekt. Geweldige album

inderdaad m.i. hun beste album

Vandaag 40 jaar oud. Waar blijft de tijd?

Voor de liefhebber: tijdelijk verkrijgbaar op Blu-Ray Audio met Steven Wilson Dolby Atmos mix, 5.1.mix, instrumentale mix en twee bonus tracks via SuperDeluxeEdition.
Tevens op half-speed mastered vinyl.

Och hemel, toch niet weer die Steven Wilson met zijn flauwe remixjes..?

Haha. Fantastisch album, hun beste die je altijd in 1 zit weer wil uitzitten.

Op mijn reis door synthesizer-new wave kom ik uit bij 1983 en dit sterke debuut. Via krakende middengolf hoorde ik Change in '83 op BBC Radio 1, een sterke single die in Nederlands niet eens de radio haalde. Alhoewel, in 2007 noemde Gerards Dream dat hij muziek van dit debuut bij Frits Spits’ Avondspits had gehoord. Ik kan het dus mis hebben, of bedoelt hij dat andere bekende nummer Mad World?
In Nederland haalden deze singles zelfs niet de tipparades van zowel NOS als Veronica. In 2023 constateer ik opnieuw verrast hoe goed dit inmiddels veertigjarige debuut is. Beter dan de opvolger, al is dat misschien omdat mijn zusje die te vaak liet schallen vanuit haar kamer...

Het lijkt wel alsof het nummer Psychotherapy, zeven jaar later door de Ramones uitgebracht, over dit album gaat. Dit vanwege de vele ontboezemingen en beschouwingen op het zelf en de wereld waarin de ik-persoon opgroeide. Eén van de beste (synth-)wavedebuten die ik ken, dankzij de warme klanken, sterke arrangementen en melodieën met emotionele zang, passend bij de kwetsbare teksten die je steeds weer in een verhaal trekken.
Nu ik thuis ben is The Hurting een heel goed album, eerder deze week tijdens een autorit meer dan dat. Thuis werken vooral de mid- en uptempo nummers, in de auto deden ook de langzamere het erg goed.

Favorieten uitkiezen is moeilijk, het hangt af van de stemming en de plek waarin ik hiernaar luister. Behalve de genoemde singles van dit album noem ik Suffer the Children met een knullig maar ook zo pakkend lalala-koortje, Watch me Bleed dat voor de verandering wordt gedragen door een akoestische gitaar, plus het van snoeiharde electrodrums en digitaal koor voorziene The Prisoner, dat bol staat van de woede en frustratie. Laat me een uur autorijden met dit album en de rustiger nummers komen erbij.

Onmogelijk om slechts twee favorieten te mogen uitkiezen. Afhankelijk van de situatie, maar zelfs het minste nummer (Ideas as Opiates wellicht?) is minimaal ‘goed’. Voor mij de beste Tears for Fears.
Op 9 juni verschijnt vanwege de veertigste verjaardag een door Steven Wilson gemaakte superdeluxe versie van het album, meer daarover is hier te vinden.

Change heeft in Nederland wel degelijk in de tipparade van de Nederlandse Top 40 gestaan. Nog vrij lang en vrij hoog gekomen, zo te zien bij de eerste vijf. Kan dus best zijn dat hij in de Nationale hitparade bij de eerste 50 heeft gestaan. Ik kan me herinneren dat je het nummer ook wel op de Nederlandse radio hoorde; ik heb de single destijds op basis van airplay gekocht. Al blijft dat wel het enige hitgerelateerde wapenfeit van dit album.

Ik heb de single van Mad world in Frankrijk gekocht toen ik die zomer daar op vakantie was. Ik hoorde 'm op de Franse radio en had toen al het vermoeden dat zo'n nummer in Nederland niet veel zou doen. Kan me ook niet herinneren dat het nummer op de radio gedraaid werd, al zegt dat lang niet alles. Volgens mij is die single pas breed in de herwaardering gegaan door de cover van Gary Jules.

Dank voor (alweer ) een correctie, heer gaucho! Change piekte inderdaad in februari 1983 op #32 in de Nationale Hitparade. Mijn geheugen bedriegt mij opnieuw!

Leuk om de top 50 van toen te zien, al vond en vind ik het meeste niks. Wat wel aardig is om eens te zien wat de tijdgenoten in die lijst waren. Genieten kon (en kan) ik van U2 met New Year's Day en de Janse Bagge Band met Sollicitere. Maar daar blijft het dan wel bij. Ik was waarschijnlijk inmiddels enorm afgehaakt op hitparades.

De week daarop stond TfF wederom op 32, daarna ging de single zakken met in totaal zes weken notering. Weliswaar geen grote hit, maar ik heb nog nooit één week in een hitparade mogen verblijven... Klassenummer van een klassealbum.

Ik moet toch verhogen naar 5 sterren. Ronduit bizar dat ze als relatieve broekies met dit meesterwerk op de proppen kwamen zetten als debuut. Briljante, zeer inventieve synthesizerplaat met ongelofelijke songs . De songs gaan maar niet vervelen en het album blijft maar groeien. Humorloos maar wel van grote klasse.

Prachtplaat, kocht m bij uitkomen. Pale shelter bv wat een pareltje. Perfecte mix tussen New Wave en goede liedjes. Synth pop is het niet, nooit geweest ook, dan is Joy Division of Magazine ook synth pop, die gebruiken ook toetsen.
DIe samenzang is zo mooi. Wie nou in de lead was tja het zal wel. Ik lees hierboven dat Oleta Adams Curt verbaal inhaalde, vind ik niet, vind die vrouwenstem helemaal niets daarom is het na de 2e voor mij ook bergafwaarts gegaan als is de single Sowing wel erg fijn.
UIt die tijd ook nog de machtig mooie 12" The way you are.

Mooi verhaal, maar synthpop is dit natuurlijk wel. Het schoolvoorbeeld van , zou ik zelfs zeggen.

Alleen claimen zonder onderbouwing is luchtfietserij, terug naar school zou'k zeggen. Uit 1979: een goed voorbeeld en uit 1981nog een

Deze muziek legt de focus nadrukkelijker op de synthesizers dan bands als Joy Division of Magazine dat doen. Ook bepaalde recensenten deelden deze plaat in 1983 in onder synthpop (1). Een schoolvoorbeeld is te veel van het goede dan komen inderdaad bands als Depeche Mode, OMD of een artiest als Gary Numan eerder naar voren. De stelling dat dit geen synth-pop is vind ik even boud, eigenlijk. Een klassieker in een scheidingsvlak tussen new-wave en synthpop, stel ik als een bescheiden compromis voor?

Nice try. Even wat zaken op een rij:

* 90 - 95% van de synths werkt met een keyboard
* echter: niet elk keyboard is een synth
* Joy Division: Barney (nick van Bernard Sumner), soms i.c.m. Rubble genoemd, bouwde zelf een synth en bij ongeveer de helft van de songs van Closer wordt de melodielijn bepaald door de synth, net als bij Love Will ... en Atmosphere.
Keyboards waren bij Magazine (Dave Formula) erg belangrijk.
* proggo's in mijn omgeving waarderen Tear fo Fears hogelijks, terwijl ze NIETS moeten hebben van Depeche Mode en Joy Division (om uiteenlopende redenen); OMD is dan vaak een twijfelgeval.
* kijk naar Talk Talk - Live at Montreux en stel jezelf de vraag wat voor muziek daar wordt uitgevoerd

De eerste van Martha & The Muffins zou ik ook geen synthpop noemen, alhoewel het een sterke popinslag heeft.

OMD en Tears For Fears maken buiten de synthesizer ook vanaf de beginperiode al zeer overtuigend gebruik van de bas, onderschat dit niet. Depeche Mode werd pas later veelzijdiger, en waren in het begin volgens mij echt een synthpop band. Wat een geweldige plaat is The Hurting toch, ook mijn Tears For Fears favoriet, al zijn de twee opvolgers ook prachtig. Ook hier hoor je zoveel ontwikkeling terug. Die gitaaruitbarsting van Roland Orzabal op het einde van Shout blijft ook geweldig.

T.a.v. het verschil tussen keyboards en synthesizers. Op andere fora ( 1) wordt opgemerkt dat dit album is gemaakt met een Prophet 5 (2) en Jupiter-8 (3). Dat zijn synths. Echt een bevestiging kon ik in de snelligheid niet vinden, maar Roland Orzabal heeft wel in een Vice-interview gezegd dat hij van Roland-equiment van Ian Stanley gebruik heeft gemaakt (4).