Tears for Fears - The Hurting (1983)

Staat er Twee Keer op!

Grijs gedraaid ooit.

Ik vond dit ook wel een fijne plaat van de beide heren. Heb hem ook nog op vinyl (nog niet helemaal grijs, zie ik).
3,5*

PuuR!!!!

Natuurlijk: Mad world heeft in de versie van Gary Jules een prachtige vorm gekregen. En toch vind ik stiekem het origineel net even leuker.

Niet eens stiekem Ik vind deze versie van 'Mad World' toch echt beter.

Ja ik ook.

Bovendien de remixes op de cd zijn erg cool

en de saxofoon op Start of the Breakdown

Jaaaaaaaaaaaaaaaa

Pale Shelter, Mad World en Change zijn in mijn ogen klassiekers en stukken interessanter dan de bij het grote publiek bekende (commerciele) songs als Shout ,Everybody wants to rule the world, en Sowing the seeds of love !


met vriendelijke groet the viking

Amen. Volledig mee eens.

Groeten terug.

Idem dito hier

Ze horen zelfs bij een paar van de beste nummers ooit gemaakt imo.

Flipper je vergeet wat : bij elk mager album van Tears for Fears plaats je een berichtje en vergeet hun sterkste album The Hurting !

Goede plaat dit, inderdaad, ik had ook nog niks geschreven hier, zie ik. Veel sterke nummers maar net niet helemaal allemaal. Uitschieters naar boven, maar op de volgende twee albums schoot het nog net wat hoger en wat gevarieerder wat mij betreft. Daarom op deze 4*.

het beste album van tears for fears

Blij dat je het opmerkt Viking.

Als Lp grijsgedraaid, nu als CD soms in de speler omdat ik toch eerder naar het latere werk grijp. Waarom ??
Omdat ik 'The hurting' veel gedateerder vind klinken dan de latere albums.
Begrijp me goed, ik vind het nog steeds een te gek album en wanneer ik hem opzet, waan ik me weer als een student in mijn favoriete kroeg.

Dat begrijp ik nooit zo goed. Er is al weer jaren een massale jaren 80 revival aan de gang in de popmuziek, dus gedateerd is een sterk relatief begrip. Bovendien hoor ik echt niet wat er gedateerd is aan mad world, the hurting of pale shelter
Die nummers overklassen bovendien echt alles wat tear for fears daarna heeft gemaakt. Waarom? Omdat de nummers ook broeierig en duister klonken itt die gezapige nummers als shout of sowing the seeds of love. De angel was er na dit album gewoon uit, jammer.

Heb je de vorig jaar uitgekomen 'Everybody loves a happy ending' gehoord. Van gezapig geen sprake. Gewoon pure klasse.

The Hurting is één van de fraaiste jaren tachtig-albums en wist de tijdgeest perfect uit te dragen. Het sterkste album van Tears for Fears, op afstand.

And I find it kind of funny
I find it kind of sad
The dreams in which I'm dying
Are the best I've ever had

Nogmaals, een heel goed album, maar het beste

CHANGE !!!
YOU CAN CHANGE.

Een schitterend album van deze heren, met prachtige tracks als, Mad World, Watch Me Bleed, Suffer the Children en Pale Shelter. Het nummer The Way You Are hier als bonustrack is ook erg goed. Stuk voor stuk sterke songs.

You can change into worse..
Je doet met je studentenverhaal deze plaat een beetje af als puberaal vermaak, dat vat ik niet helemaal. Deze plaat staat nou juist vol met pareltjes die de wat hardere kant van de band laten zien, alhoewel het balanceerd op een soort hemels fluwelen randje, uiterst subtiel!
Juist nummers als shout of sowing the seeds (tff gaan terug naar de 60/70s..? right!) vind ik als simplistische top40 pubermuziek klinken.

Ze hebben later nog wel mooie nummers gemaakt hoor (Laid So Low (Tears Roll Down) of Head over Heels bijvoorbeeld), maar deze plaat hebben ze niet meer evenaart wat mij betreft

Ik denk dat deze plaat uitkwam in zijn studententijd, meer moet je er niet achter zoeken...

Beste Orbit,
Nogmaals voor alle duidelijkheid. Ik heb al een aantal keren aangegeven dit een goed album te vinden, vooral toen. En toen, in 1983, was ik met mijn 23 jaar allang mijn pubertijd voorbij en was ik serieus met muziek bezig.

We verschillen in mening wat nu het beste album is, dat is niet erg.

En de tekst:

Change!!
You can change !!

Slaat op het nummer van het album, in navolging van de tekst van Mad World die Lebowski schreef.

OK dan

Welk album (periode) vind jij dan het best?

Wanneer 'Everybody loves.....' nooit was uitgekomen zou ik zeggen dat het artistieke hoogtepunt 'Seeds of love' zou zijn. Niet dat de andere albums veel minder zijn want ze zijn allemaal van een hoog niveau. Maar bij 'Seeds ..', samen met 'Songs from the big chair', worden allerlij muzikale invloeden toegelaten, met als grootste knipoog naar de Beatles. Het gaat het van breekbaar, naar poppy, naar bombastisch.

Hun laatste album is gewoon de verrassing van het afgelopen jaar, met nu niet een knipoog, maar wordt nu openlijk de liefde met de Beatles bedreven, met als hoogtepunt 'Who killed Tangerine'.

Even terug naar dit album:
favotiete tracks zijn: Mad World, Memories fade en Change.

En wat gedacht van The Devil. Heb dit live in Wales gezien. MAGNIFIEK!!

Ik kende Tears for Fears van Shout; die ik al waanzinnig vond. Leerde van mijn buurjongen dit album kennen (dunne muren; rijtjeshuis) en vond vervolgens Change erg mooi. Later leerde ik de pareltjes Mad World en Pale Shelter waarderen.....
Altijd leuk zo'n oudere buurjongen, ben hem voor het ontdekken van verschillende bandjes nog steeds dankbaar.

Persoonlijk vind ik the Hurting hun beste plaat! De reden? Simpel; ze halen hier een niveau die ze nimmer meer hebben weten te halen, qua songs, qua instrumentatie, qua productie (ik doel even niet op de geluidskwaliteit), maar vooral qua intimiteit.

Een toelichting is vereist, ik heb voor elk van mijn punten een (al dan niet geslaagde) fundering.

1. De songs, hoewel sommige teksten inderdaad bij vlagen lichtelijke naïviteit uitstralen, behandelen ze wel materie die duidelijk dicht bij ze (of Roland, hij schreef tenslotte alle songs) ligt. The Hurting is een voor hun doen redelijk donker en depressief collage, persoonlijk hou ik wel van een beetje dramatiek, maar dit is natuurlijk smaakgebonden.

2. Instrumentatie, dit kan ook wel tezamen met productie behandelt worden. Waar veel bands uit die tijd de synthesizer als hoofdinstrument gebruikten (denk Depeche mode, Human League e.d.) passen TFF de synth subtiel toe en geven het geheel toch een gevoel van warmte en emotie. Ondanks het feit dat de plaat zo nu en dan een koud randje heeft heeft dit denk ik meer met de behandelde thematiek te maken. Daarnaast zijn ze hier nog in staat de instrumentatie binnen de perken te houden waar ze vanaf Songs from... (en zeker bij Seeds of Love) over de top gaan en het te bombastisch wordt wat ten koste gaat van het gevoel van de song.

3. Zie 2.

4. Dit kan eigenlijk gezien worden als een cumulatief van 1, 2 en 3.
Het feit dat een groot deel van de songs een autobiografische lading hebben en dit met de juiste gelaagdheid en niet te overdadige instrumentatie verpakt wordt (luister naar bijvoorbeeld Pale Shelter of the Hurting) heeft dit een beklemmende werking op de luisteraar als gevolg.


Als kind vond ik Songs from the big chair beter, het kostte me tijd eer ik the Hurting op zijn juiste waarde wist in te schatten.
Naar mijn mening een van de beste platen uit zijn tijd!


*****

Yep, voor mij idem dito. The Hurting is een prachtplaat, goede nummers, goede teksten. Alles wat hieronder geschreven is klopt.
Maar laat voor mij nu hun hoogtepunt erna zijn gekomen: Songs From The Big Chair. Maar goed, laten we niet teveel drammen over wat nu beter is of niet. Ik ben blij met de drie reguliere albums. En zelfs ook met de opvolger Raoul en Orzabal's solowerk Tomcats, al halen deze niet het niveau van de eerste drie albums.