Tears for Fears - The Hurting (1983)

Is er een sluitende definitie van synthpop?
The Hurting is gewoon pop en in tegenstelling tot OMD (ok, alleen in The New Stone Age) en Depeche Mode (totdat Gore later ook de gitaar sporadisch gebruikte), werd veelvuldig door Orzabal gitaar gespeeld, maar dat is wat mij betreft geen onderscheid of het wel dan niet synthpop is.
Laat staan of je een echte basgitaar gebruikt of bas uit een doosje...

Andy (OMD) speelde wis ende waerachtig een ekte bas.

Een synth is een machtig mooi instrument waarmee je veel kunt bewerkstelligen, alleen het gebruik van een synth garandeert nog geen synthpop. Dan zouden Talking Heads (o.a. Prophet 5) en Talk Talk (o.a. JP8) synthpop maken. En ook Het Goede Doel (Alles draait om de eenvoud) zou dan synthpop maken; als ik het Henk voorleg, schiet ie spontaan in de lacht Een band als Talk Talk gebruikte live meerdere synths en ook dat zou ik nimmer synthpop noemen (hoogstens de allereerste plaat).

Herinner me verder dat we elkaar regelmatig de tent uitvochten bij de diverse wave-topics om wat wel en niet wave was en dat gaat hier misschien ook wel op.

Synthpop is imo 'lichter van gehalte en teneur' - intentie om blij te maken, geen gezeur; vergelijk: DM Photographic en Just Can't Get Enough maar eens met Blasphemous Rumours of Enjoy the Silence en voor Human League: zet Empire State Human maar eens naast Don't You Want Me

Verwees al naar het feit dat meerdere vrienden van me - relatief veel symfo en prog draaien - weinig met wave hebben, maar wel Tears for Fears waarderen. Voor synthpop vind ik de songs van TFF te veel wendingen hebben en te complex en de teksten onstijgen ook het niveau van veel synthpop.

Maar met die laatste opmerking creëer ik dan weer een paradox als ik aan OMD's Enola Gay denk - of red ik me dan door te stellen dat die song geen synthpop is

Niemand stelt dat het inzetten van een synthesizer garandeert dat sprake is van synth-pop , maar als er geen synths gebruikt worden, kun je het bezwaarlijk synth-pop noemen. De keyboards op dit album zijn i.i.g wss synths. (in jouw bericht van 15:09 impliceerde je met de eerste twee sterretjes dat dit niet het geval was). Volgens mij is een onderscheidend verschil tussen (bepaalde/andere) new-wave en synth-pop, dat bij synth-pop de pakkende melodieën (pop-hook) door de synthesizers worden geproduceerd. Vergelijk in dat opzicht Joy Division's Love Will break Us Apart met Tears For Fears's Mad World. Bij de ene compositie komt de hoofdmelodie met name vanuit de drums en gitaren; bij de ander met name vanuit de synthesizers.

Dat synth-pop lichter is van teneur, geldt i.i.g mijns inziens niet voor Gary Numan (1), of Snowy Red (2). Ik denk dat je de term synth-pop te nauw kadert; het is meer dan enkel Depeche Mode in hun beginperiode .

Mjuman wrote [/quote]

[quote]: Voor synthpop vind ik de songs van TFF te veel wendingen hebben en te complex en de teksten onstijgen ook het niveau van veel synthpop.

Sorry dit vind ik pure kletskoek. Synthpop is een vrij brede term, die met wendingen , complexiteit en teksten van muziek op zichzelf beschouwd nul komma nul te maken heeft. Het gaat erom dat de synth wordt gebruikt in plaats van de gitaar en /of dat die laatste ondergeschikt is aan de synth. Alle jaren 80 albums van Human League, Depeche Mode, OMD maar ook recent Chvrches zijn schoolvoorbeelden, maar ook dit album van TFF valt daaronder.

Heb toch moeite met dit album. Het is me te algemeen jaren tachtig. Of begin jaren tachtig. Of lief jaren tachtig. Of gelikt jaren tachtig. Of poppy jaren tachtig.

Kan mij het schelen.

Mad World is een song van alle jaren, en alle tijden. Een song van voor de ijstijden, en van na de vuurtijden. Het is één van die machtige songs die altijd zijn, waren, en blijven.

Maar de rest, dat weet ik morgen niet meer. Nu eigenlijk al niet meer.

Het is overigens wel een song die dit album goud maakt, en dus de volledige sterrencast verdient.

Omdat het album hier zo hoog scoort, en op aanraden van sommigen dit ook maar eens aangeschaft. Het is niet mijn ding, te poppy en lichtvoetig. Ik was er al bang voor, in de jaren 80 was ik al niet zo onder de indruk van deze band. Misschien dat ik het nog eens draai, maar ik vrees van niet. Moest al moeite doen om een luisterbeurt uit te zitten!

Als ik jouw top 10 artiesten bekijk ben je ook niet echt een keyboard liefhebber in je muziek meer gitaar ipv synths, verder niks mee maar dan ben je ook niet echt in staat om briljante synthpop zoals dit ronduit geniale album echt goed te waarderen . Want termen als te poppy en te lichtvoetig voor dit album , heb werkelijk geen idee wat je daarmee bedoelt verder , dit album is groots en zeer indrukwekkend muzikaal, en tekstueel beschouwd totaal niet lichtvoetig , zie de hoes , het is zelfs humorloos zei Curt ooit , en gaat over serieuze onderwerpen zoals het verwerken van traumas.

Dan bedoel ik het muzikale aspect. Ik vind dit album wel een voldoende waard, het spreekt me in eerste instantie muzikaal minder aan en pakt me niet meteen. Misschien moet ik het toch vaker gaan draaien om het beter te kunnen beoordelen, groeialbum wellicht? Staat nu weer op.

Voor mij is The Hurting zeker een van de belangrijkste new wave platen uit de jaren tachtig. Absoluut meer keyboard gericht, maar tevens met subtiel gitaarwerk. Tekstueel ligt het zeker in het verlengde van de tienerangsten en het niet willen accepteren van het ouder worden van Robert Smith (The Cure). Anne Clark vist ook in diezelfde vijver. Tears For Fears vind ik bij Songs Of The Big Chair nog erg goed, maar ik haakte wel bij de sixties soulpop van The Seeds Of Love af

Nu ik het album nog eens een aantal keer heb geluisterd via mijn speakers heb ik weer iets geleerd zo vroeg in het jaar. Ga nooit op je eerste indruk af! Het is ook een kwestie van mindset wanneer je een album voor het eerst luistert denk ik. Nu komt hij dus wel bij me binnen.

Een * erbij.

The Hurting is voor mij de mooiste van alle Tears For Fears platen tot op heden. Muzikaal werd het geluid op dit album – ondanks de ragfijne gelaagdheid en ingenieuze melodieën – nog redelijk ‘intiem’ en ‘minimalistisch’ gehouden. Ook het thema was heel bijzonder. Roland Orzabal en Curt Smith schreven openhartige teksten over een moeilijke jeugd, hetgeen destijds vrij ongebruikelijk was in de popmuziek. Van lichtvoetige pop kan ik dus eigenlijk niet of nauwelijks spreken, al draaide ik Tears For Fears ook heel graag op feesten en partijen.

Ze hebben na dit album nog enkele prachtige nummers gemaakt, maar niet meer zo indringend en origineel klinkend als de meeste liedjes op The Hurting. Bovendien zijn deze nummers anders van stijl en inhoud (psychedelisch, rock, jazz of soul en ze hebben vaak meer algemene en universele thema’s), en deze - ook nog mooie - liedjes zijn verdeeld over meerdere opvolgers.

Ik heb, naast enkele reguliere albums, de 12" inches van Mad World, Change en Pale Shelter nog staan. Ik heb deze singles tijdens de beeldenstorm… pardon, geluidsstorm (de desastreuze vinylopruiming in de jaren negentig) gelukkig over het hoofd gezien.

Pure nostalgie en tijdloosheid in een oogwenk. Het bestaat nog.

Nee, lichtvoetig is het idd niet, in eerste instantie leek dat zo, althans bij mij. Die 12" inches staan bij mij als bonustracks op de cd, maar heb ik nog niet geluisterd.

Prachtig klassiek album.

Hier een best interessante docu over The Hurting

https://youtu.be/Ke3xktAJgyg

Voortaan toch maar op mijn eerste indruk afgaan. Na een week nu een paar keer geluisterd. Ik vind dit te poppy en blijf bij mijn eerste reactie van 3 januari. Ik schaar dit onder de 'foute' bandjes uit de jaren 80. Top 40 muziek en dat vond ik toen ook al niks, enkele uitzonderingen daargelaten.

Oef… Nog even en we horen Suffer the children in Het Foute Uur op Q-Music.

Oef, laat Orzabal en Smith het maar niet horen. Het kan niet je smaak zijn, je hoeft het niet goed te vinden, echter deze band afdoen als een 'fout' bandje, vormt een belediging voor dit duo.
Niet alleen schreven de heren hun eigen teksten, waren ze ook verantwoordelijk voor de muzikale invulling en rijke arrangementen.
Tip: beluister de platen nog eens goed (inclusief de schijven uit de jaren 90) en het is nooit te laat om tot inkeer te komen .

Ik vind dit duo naast andere foute jaren 80 bandjes als U2 of bubblegum-artiesten als Prince nog niet eens zo tegenvallen.

We hebben allemaal andere oren en smaken en dat is maar goed ook.
Ik vind het ook helemaal prima verder,maar om Tears For Fears als 'fout bandje' neer te zetten ontgaat mij ook nogal.

Tja wat is "fout"?............als het te populair is?, .................of te makkelijk in het gehoor ligt?

Ook producer / zanger / gitarist Steven Wilson (toch niet echt een mainstream artiest) noemt Tears for Fears als belangrijke inspiratiebron voor zijn muziek.

En als we toch in die alternatieve metal/prog hoek zitten, ook Michael Akerfeldt van Opeth noemt vaak "Abba" als een van zijn favorieten.

Flauw om alles uit de jaren '80 fout te noemen. U2 en Prince zijn helemaal niet fout net als Tears for Fears, hun albums en vooral het debuut staan nog steeds als een huis. Modern Talking en Milli Vanilli, dat is pas echt fout (fouter kun je het niet hebben).

Vind ik wel streng geformuleerd, polariserend ook. Bedenk dat deze band een welkome verfrissing was na de grauwe doemklanken van andere bands uit dezelfde periode: Killing Joke (nomen est omen), Cabaret Voltaire, Human League (V1 dan wel), Ultravox (V1),Wah! Heat - nee life was hard en het zwoegen, lijden kon niet zwaar genoeg zijn - dan de Janoviaanse (Arthur Janov - The Primal Scream) Shout, Shout, Let It All Out kon niet hard genoeg worden meegezongen bij optredens - dat zorgde voor opluchting: leven bood kansen - ook de boodschap van The Sound trouwens: winnen is mogelijk, voorkom de nieuwe Middeleeuwen (=New Dark Age).

Benieuwd hoe je dan over The Teardrop Explodes- Kilimanjaro denkt - en ook de Konijnenmannen zijn meer dan Doom and Gloom.

--edit--
Omdat ie net voorbij komet, ben ik ook benieuwd hoe je dan naar The Icicle Works - The Icicle Works (1984) - MusicMeter.nl kijkt? - met het imo prachtige Love Is a Wonderful Colour

jeanmaurice vindten Mjuman brengt daar tegeninMag ik inhaken? Dat (deze) Tears for Fears jeanmaurice te licht is, mag natuurlijk. Maar ik herinner me levendig hoe de donkere melancholie of zwaarder (van Cure tot Joy Division) steeds meer vergezeld werd door namen die aan de zwaarte wilden ontsnappen met vrolijker muziek. De new romantics bijvoorbeeld. De namen die Mjuman noemt zijn terecht: The Teardrop Explodes, The Icicle Works en ik zou daaraan Dare van The Human League willen toevoegen plus de eerste Duran Duran. Voorbeelden van een lichtere, of zo je wilt, vrolijker muzikale benadering. Met inderdaad mogelijkheden voor de top 40, oftewel de jongere tiener, het singlekopende publiek.

Feit is dat new wave geleidelijk bontere kleuren ging dragen. Met de dominantie die de term 'postpunk' tegenwoordig heeft, zouden we dat wellicht gaan vergeten. Die bontere kleuren werden soms letterlijk: denk aan de omslag bij The Cure: van Seventeen Seconds en Faith naar The Walk en Lovecats: zelfs hun kleding werd wit en/of felgekleurd.

Deze Tears for Fears was een nieuwe naam die kleurrijkere muziek maakte (single Change bijvoorbeeld) waarin desondanks de nodige pijn klinkt, zoals eerdere punk, new wave en postpunk dat ook kon doen; denk bijvoorbeeld aan The Buzzcocks met Everybody's Happy Nowadays uit 1979, dat weliswaar vrolijk klinkt, de tekst vertelt wat anders. Precies die mengeling van luchtigheid en pijn is één van de redenen dat The Hurting zo sterk is.

In zijn uitzending van 22 september 1982 zond BBC-dj John Peel een bij hem opgenomen sessie met Tears for Fears uit. In diezelfde uitzending draaide hij werk van Wham! met na afloop de woorden: "...and the first person to write in and say 'you shouldn't have played that, you should have played the UK Subs instead' will be turned into a toad. You've been warned!", zoals ik op de John Peel Wiki tegenkwam.

Toen al: de rekkelijken tegen de preciezen, net als in de discussie hierboven. Over smaak valt niet te twisten is een uitdrukking die opnieuw zeer ónwaar blijkt.

Ja dat smaak argument heb ik deze week ook al enkele keren laten vallen in diverse topics hier.

Maar ik sluit mij wel aan bij een aantal MM collega's hierboven die geschokt -to say the least- waren nadat Tears for Fears even werd weggezet als een van de foute bandjes uit de eighties.
En dat nadat we deze week net enkele interessante verhandelingen konden lezen bij Elemental, een van de latere onvolprezen albums van TFF.

Het blijft -teruglezend-én luisterend- zo dat ieder decennium zijn 'lichtere' acts heeft en en ook die wat gelaagder, zwaarder dan wel progressiever zijn (wat voor label er ook op geplakt kan worden).

Wat ik wel kan constateren na de nodige luisterervaringen bij diverse act is dat de meeste groepen van het begin af op zoek zijn, of werken aan, een eigen signature. Om zo herkenbaar en met een eigen karakter over te komen in hun muziek. Wat natuurlijk begrijpelijk is, daarnaast dat vele acts een groeispurt doormaken naar een soort wasdom toe, waarbij die eigen signature een zekere rijping doormaakt.

Daar moest ik aan denken toen ik de hier bovenstaande gewaardeerde reactie las van RonaldjK, waarin hij een anekdote aan haalt uit een uitzending van (wellicht Engelands bekendste BBC-dj John Peel)
een soort van waarschuwing tegen muzikaal snobisme….
Want uit Wham kwam later de solo carrière voort van George Michael, daar heb ik al over geschreven bij 'Listen without Prejudice', dus hier wil ik volstaan met het persoonlijke oordeel dat het genoemde album als ook de opvolger 'Older' voor mij Grand Cru zijn binnen de Engelse moderne muziek canon.
Ook weer een smaakkwestie.

Maar ook -nu weer on topic- dat Tears for Fears naar mijn smaak ook na hun frisse en sprankelende debuut eenzelfde groeispurt hebben doorgemaakt. Het oeuvre onder die naam gereleased is van grote klasse en betekenisvol gebleven door de vele jaren heen.

Vanuit begin jaren tachtig hebben veel acts zo'n ontwikkeling doorgemaakt ;The Human League, Ultravox, Depeche Mode, Eurythmics e.a.

Namen die ik allen nog een aantal keren per jaar draai.

Here my dear, you are crossing a thin red line: Human League V2 is duidelijk een andere Human League dan die van V1 (die in zekere zin vooruitliep op de zgn "industrial") en die V2 zou ik zelfs na het soldaat maken van een fiks aantal glazen Dalwhinnie nimmer tot de new wave willen rekenen, net zoals min als de eerste van Djan Djan - al worden die wel tot de New Romantics gerekend, net zoals de boys van het ballet van Spandau - die overigens vóór hun single True een heel andere look hadden. Intentie en creativiteit zijn van een heel andere soort. Overigens heeft Gang of Four de shift van ekte wave naar commercieel verpopte muziek - zoals Human League - nagebootst met Gang of Four - Hard (1983) - MusicMeter.nl - menig wavist een doorn in het oor, kortweg gewoon een K*plaat.

Op de div wave-topics en daar behoorlijk over gebakkeleid en ik heb geen zin dat nog eens over te doen. Je kunt dat max. post-punk noemen, maar enkel als je dat als een tijdgebonden etiket gebruikt (zeg vanaf 1982), niet als inhoudelijk.

De reden waarom TFF - zeker dit album - wél tot de new wave zou moeten worden gerekend is een heel simpele: de intentie om muziek te maken die als expressie voor gekwelde ziel en de bevrijding ervan kan werken: Shout, shout, let it all out een dergelijke intentie/tekst vind je niet terug bij Duran Duran of Human League V2.

Hierboven gaat het over The Hurting van TFF.

Shout was het tweede album, dat naar mijn idee al wat 'zwaarder' was dan hun debuut.
Maar als act zeker New Wave.

Wat betreft The Human League zie ik V2 tot aan Dare en V2 vanaf Dare.
Echter beide perioden kan ik waarderen.

Nou, excuses als ik sommigen hier beledigd heb, ik vind het zelf ook altijd vervelend als iemand begint te miepen over een favoriet album van mij. Het is nu eenmaal mijn smaak niet, ik had dit album gewoon niet moeten aanschaffen en beter moeten weten. Een band als 'fout' betitelen gaat dan misschien ook wat ver. Ik zal het niet meer doen.

"Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald"

Dwaaltochten zijn leuk - beleef je de mooiste ervaringen, ook 's nachts.