Tears for Fears - The Hurting (1983)

Dit album doet mij terug verlangen naar de jaren tachtig van de vorige eeuw. Op de radio was nog een jonge Frits Spits te horen in de Avondspits op Hilversum 3. Die was dan ook zo enthousiast dat je dit zelf ook werd. Nu zo veel jaren later de zolder bezocht om dit album uit de mottenballen te halen.

De mooie hoes met dat zielige jongetje rechtsonder spreekt opnieuw tot de verbeelding en heeft ook iets tijdsloos. Het maakt me nog steeds nieuwsgierig waarom hij zo droevig is. De binnenhoes trekt deze lijn door. Daar zijn de heren Smith en Orzabal bij een rivier te zien, wat mij doet denken aan de eendjes voeren in mijn jeugd.

Een hoop nostalgie tot nu toe al zonder maar een noot te hebben gehoord. Nog een beetje dromerig kom ik bij de pick-up aan. Na de eerste tonen komen de uitzendingen van de Avondspits na boven. Frits Spits wist met zijn aan- en afkondigingen mij enthousiast te maken voor dit album.

Nadat de naald nu in de groef is gezakt bekruipt mij dit gevoel opnieuw. Van de heren Smith en Orzabal wordt vaak beweerd dat ze niet door één deur konden, maar ik heb hier het idee dat ze elkaar prima aanvullen. Het is hierdoor een behoorlijk goed album geworden, die voorbij is voordat je lucht kan halen bij wijze van spreken dan. Het heeft ook iets tijdsloos voor mij en is daarmee een goed album uit de vorige eeuw. Ik heb dan ook sterk de indruk dat het jongetje op de hoes niet huilt van verdriet maar van geluk.

Roland Orzabal en Curt Smith hebben niet de twee mooiste stemmen uit de pop geschiedenis, maar het is een feit dat deze twee stemmen erg mooi samen klinken. Orzabal klinkt hard en realistisch. Smith is zacht en dromerig. Net als OMD combineren ze beide zangklanken met opbeurende Synthesizergolven.
Ook al zijn ze de kameleons uit de jaren 80 (elk album heeft een andere sfeer en invalshoek), overtuigen ze mij elke keer weer.

Het beste album blijft toch wel het debuut The Hurting.
Grappig is dat Ian Stanley hier als keyboardspeler lid van de band is. Hij houdt zich niet bezig met de productie; terwijl hij dat later wel doet bij namen als Lloyd Cole and the Commotions, The Pretenders, The Human League en Tori Amos.
De naam van de groep is afgeleid van een therapie bedacht door Arthur Janov waarbij patiënten wordt aangemoedigd te schreeuwen, huilen en te slaan naar voorwerpen om hun gevoelens te uiten. Roland Orzabal uit zich juist op een muzikale manier, en schrijft de frustraties van zich af.

The Hurting geeft ons een les in het omgaan met tegenslagen. Die zijn nodig om tot volwassene op te groeien. Dit blijft verder het hele album terug komen. Hoe je als kind het besef krijgt dat de wereld minder mooi is als hoe je hem voorstelde. Als puber worstel je met jezelf tot iemand wie je niet wilt worden.
De harde waarheid laat jouw idealen als zandkorrels door je handen glijden.

En welke albumhoes verwoord deze gevoelens het beste?
Vreemd genoeg niet deze zeer geslaagde hoes van The Hurting, maar juist die van een andere band die in hetzelfde jaar als kind volwassen wordt.
U2 met War.

Voor mij waren dat nou ook net de 2 albums uit 1983.

Toen Tears for Fears in 1983 voor het eerst van zich liet horen wisten platenmaatschappij en pers er niet zo goed raad mee. Was dit de laatste exponent van de new romantics, een nieuwe synthesizer act als Depeche Mode of The Human League of waren het nieuwe tieneridolen?

Eigenlijk waren ze niks van dat. Voor Roland Orzabal en Curth Smith was muziek maken een manier om te ontsnappen aan de misère. De jonge twintigers kampten beiden met forse jeugdtrauma's. Hoe toegankelijk de muziek van Tears for Fears misschien mag klinken, hun ongelukkige jeugd ligt opgesloten in de teksten, de hoes en de albumtitel.

Alle songs werden geschreven op akoestische gitaar, maar als tweemansband maakten Roland Orzabal en Curt Smith dankbaar gebruik van nieuwe technologie: sequencers, drumcomputers, synthesizers. In de studio werden ze bijgestaan door Ian Stanley en Manny Elias.

Door de bijzondere stemmen van Orzabal en Smith, de combinatie van akoestische gitaar en die typische eighties productie, de sombere sfeer en de melodieën in mineur is The Hurting een echte popparel. Niet alle songs zijn even sterk, maar toch is dit een plaat die je niet snel loslaat.

De eerste single Suffer The Children deed nog niet echt veel, maar met drie Top 10 hits ging het publiek overstag (Mad World, Change en het fantastische Pale Shelter). En met ijzersterkte albumtracks als The Hurting, Memories Fade en Match Me Bleed bewees Tears for Fears meer te zijn dan de zoveelste Hitkrantband.

Grappig. Ik ben al jaren fel protagonist van donkere jaren '80-bands. Echo & The Bunnymen, Cure, Smiths, u kent ze wel. Steengoeie bands waarvan het ook echt voor de hand ligt dat ze nu nog steeds nieuwe aanhang krijgen.

Als ik dan vertelde dat dat soort muziek onder mijn smaak valt, waren de reacties soms niet bijster mals ("baaaah, die ééééties, ouwe koek, foute kapsels, achterhaalde arrangementen"). Ik haalde dan altijd mijn schouders op om hun kortzichtighied (hetzelfde zal een hiphop-liefhebber doen waarvan ik zou zeggen dat die muziek allemaal gezemel is over bitches en hoes).

Maar afkeer zit vaak diep. Het leek me dan ook dat hun jaren '80-aversie niet was aan komen waaien, maar dat ze het hadden verkregen door een heus trauma.

En een trauma ontstaat als volgt: je loopt door de kringloopwinkel, te dolen tussen schilderijen van Bragolin en andere dieptepunten uit de menselijke kunst, en je moet naar de WC. Je moet zelfs poepen, en het zit behoorlijk vast daar beneden, dus je denkt: als ik hier even iets te lezen kan vinden, dan leidt dat af en concentreer ik me niet meer zo op mijn weerbarstige poeperd. En néé, het kan niet even wachten. Je hebt 's middags een afspraak met een klant uit Raamsdonksveer die je de hele middag vragen wil stellen over recepten met pastinaak.

Wat wil het geval? Je ziet een boekje liggen op een stom oud tafeltje dat voor die WC staat! Iedereen kijkt de andere kant op, en jij pakt snel dat boekje. Je gaat op de WC zitten en op de radio die in de winkel speelt hoor je de eerste tonen van Shout. Je denkt niet geheel onterecht: wat een slappe hap! Waar gaat deze muziek helemaal over?

Je gaat zitten en slaat het boekje open, en wat wil het ongelooflijke toeval? Het thema van het boekje luidt: de honderd meest homoseksuele foto's van het duo Tears For Fears, de hoogste kapsels van A Flock Of Seagulls en andere uitspattingen van ‘80s-frontmannen in Hans Spekman-kloffie.

Het gevolg is niet alleen dat je niet meer kan poepen, maar ook dat je geen zin meer hebt je nog ooit te verdiepen in de ‘goede’ 80's-muziek. En zo ontstaat een trauma en niet anders. Dat dacht ik tenminste altijd.

Maar wat is nu mijn nieuws van de dag? Tears For Fears, de band waarvan ik altijd dacht dat ze hoorde bij 'de paar die het voor de rest verknoeien' is helemaal geen bagger. Vooral de eerste drie nummers van dit album - waarvan ik er één uiteraard al kende door de heer Jules - zijn 24-karaats genieten. Vier sterren om te beginnen.

THE HURTING 1983

Onwaarschijnlijk krachtig debuut van dit Britse duo.
Vaak ten onrechte als synthesizer duo versleten, want de kracht
van hun muziek zit hem precies in het uitgeblanceerde arrangement.

Tears For Fears gebruikt een veel rijker palet dan de doorsnee synth band.
Al is de productie op dit debuut eerder vlak, toch sluimert er
heel wat muzikaliteit door de kieren van het isolement.

The Hurting steunt op een stevig ritmisch geraamte.
Een soort statement, beginselverklaring van dit merkwaardige album.
Krachtige gitaar en mooi samenvloeiende vocalen van Smith en Orbazal.

Mad World is een prachtig voorbeeld van bitter sweet wave pop.
De tekst lijkt uit de zwarte pen van de worstelende puber te vloeien.
Maar de muziek heeft iets "uplifting", Mad World verzacht de pijn.

Pale Shelter is mijn favoriet van het album.
Een nummer dat ook perfect aansluit bij het vorige, maar mij
iets meer naar de dansvloer lokt. Meesterlijke arrangementen.

Ideas as Opiates is experimenteler van aanpak.
Je kan het zelfs naast hun complexere werk op bijvoorbeeld
het album Sowing the Seeds of Love leggen. Geslaagde operatie.

Memories Fade bouwt langzaam op. Muziek die een boodschap
wil onderstrepen. Op de drie eerste albums is dat de Primal Scream
Therapy van Arthur Janov. Op The Hurting diagnosticeert Tears For Fears
de pijn van het zijn. Op Songs from the Big Chair komt de verlossing.
Op Sowing the Seeds of Love voltrekt zich dan de genezing.

Suffer the Children heeft alles van een hitsingle.
Het was ook hun allereerste 45 toeren plaatje, maar het flopte.
Mad World, Pale Shelter en Change haalden alsnog de UK top 10.

Watch Me Bleed heeft het meest van een new wave track.
Beetje postpunk schemering, een beetje Depeche Mode in de vocalen.
Nog zo'n sterk punt van Tears For Fears: uitbundige refreinen.

Change is volgens de band het niemandalletje van de plaat.
Een bijzonder aantekelijke hitsingle met een lichtvoetigheid die
deze anders sombere plaat hard kan gebruiken. Goed gezien.

The Prisoner klinkt als een onafgewerkt studio experiment.
Een kakofonie die het midden houdt tussen OMD en Depeche Mode.
Enige pluspunt is dat het je als luisteraar fris houdt.

Start of the Breakdown is een typische Tears For Fears ballad.
Wanneer de piano weerklinkt, gaat de groep naar mijn aanvoelen
vaak een beetje te pathetisch klinken. Geforceerd soulvol.

De bonustracks op de fraai uitgegeven remaster uit 1999
zijn allemaal extended versies of remixen van de eerste singles.
Daarbij ook The Way You Are, een wat mislukte hit, waarin de groep
op zoek is naar een nieuw geluid, iets percussiever wil klinken.

Die lijn trokken ze door op de volgende single Mothers Talk.
Beide nummers zoeken hun draai tussen de twee eerste albums in,
alhoewel laatstgenoemd nummer toch de opvolger haalde.

Voor mij haalt The Hurting toch de 5 sterren niet.
Daarvoor vind ik tracks 9 en 10 te veel aan kwaliteit inboeten.
Maar er valt over te onderhandelen ... nog maar eens herbeluisteren.

Op Spotify staat nu een nummer Ready To Start.de hoes heeft hetzelfde lettertype als deze.Maar ik vind het nummer niet terug op de bonuseditions van de cd.Enig idee,iemand? Of is dit een voorloper van een compleet nieuw album? het nummer is zeker niet onaardig.

Ik blijf dit altijd hun beste album vinden.
Synthpop die de goede richting in ging. Niet te vrolijk wel eerlijk. Pop met gevoel wat te horen was. In bijvoorbeeld nummers als Mad World, Pale Shelter, Suffer The Children etc. en daarom zo meesterlijk. Ik vind dat Roland een van zijn beste zang laat horen op Ideas As Opiates, Memories Fade en Suffer The Children. Curt staat hier toch wat meer op de voorgrond. Mede doordat hij op de bekende singles van dit album zong. Mad World, Pale Shelter en Change vond ik altijd al hun beste singles. En dat blijven ze voor mij nog steeds. Een nummer 1 als Shout en Everybody Wants To Rule the World ...... kunnen daar niet aan tippen . Aan de ene kant jammer dat The Way You Are er niet op staat, maar het zij zo. Album blijft gewoon echt goed. Vooral in de UK werden ze populair. Echt Amerikaans succes kwam pas later.

De twee frontmannen genoten van de commercie en zijn voor mij juist in 85 meer dieper gezonken dan meer naar de top gegaan....

5,0 voor dit album.

In Nederland brak Tears for fears pas echt door met hun tweede album Songs from the big chair maar dit uitstekende debuut kreeg in de pers best wel wat aandacht maar verder deed the Hurting hier niet al te veel.Alleen Change bereikte de onderste regionen van de hitparades.
Als je daar nu zo'n dikke 35 jaar later op terugkijkt is dat op één of andere manier best wel komisch want naar mijn mening hebben het duo Orzabal/Smith the Hurting nooit meer overtroffen.
De band uit Bath komt hier voor de dag met tien,zonder uitzondering heel goede songs die destijds ondergebracht werden in de synthi-pop hausse.Maar the Hurting was natuurlijk wel wat meer,afwisselende en vernuftige elektronische pop,prima geproduceerd door Chris Hughes (voormalig Adam & the Ants lid) en ook nog voorzien van mooie,diepgaande en beslist niet al te vrolijke teksten.
De hoogtepunten waren dan ook legio met voor mij persoonlijk de niet-single Memories fade maar met klassiekers als Pale shelter en Mad world waren de uitschieters eerder regel dan uitzondering.
Ik ben nog steeds erg onder de indruk van deze Tears for fears plaat,draai hem nog regelmatig en ook vind ik dat ie de tand des tijds prima heeft doorstaan.

Op mijn reis door synthesizer-new wave kom ik uit bij 1983 en dit sterke debuut. Via krakende middengolf hoorde ik Change in '83 op BBC Radio 1, een sterke single die in Nederlands niet eens de radio haalde. Alhoewel, in 2007 noemde Gerards Dream dat hij muziek van dit debuut bij Frits Spits’ Avondspits had gehoord. Ik kan het dus mis hebben, of bedoelt hij dat andere bekende nummer Mad World?
In Nederland haalden deze singles zelfs niet de tipparades van zowel NOS als Veronica. In 2023 constateer ik opnieuw verrast hoe goed dit inmiddels veertigjarige debuut is. Beter dan de opvolger, al is dat misschien omdat mijn zusje die te vaak liet schallen vanuit haar kamer...

Het lijkt wel alsof het nummer Psychotherapy, zeven jaar later door de Ramones uitgebracht, over dit album gaat. Dit vanwege de vele ontboezemingen en beschouwingen op het zelf en de wereld waarin de ik-persoon opgroeide. Eén van de beste (synth-)wavedebuten die ik ken, dankzij de warme klanken, sterke arrangementen en melodieën met emotionele zang, passend bij de kwetsbare teksten die je steeds weer in een verhaal trekken.
Nu ik thuis ben is The Hurting een heel goed album, eerder deze week tijdens een autorit meer dan dat. Thuis werken vooral de mid- en uptempo nummers, in de auto deden ook de langzamere het erg goed.

Favorieten uitkiezen is moeilijk, het hangt af van de stemming en de plek waarin ik hiernaar luister. Behalve de genoemde singles van dit album noem ik Suffer the Children met een knullig maar ook zo pakkend lalala-koortje, Watch me Bleed dat voor de verandering wordt gedragen door een akoestische gitaar, plus het van snoeiharde electrodrums en digitaal koor voorziene The Prisoner, dat bol staat van de woede en frustratie. Laat me een uur autorijden met dit album en de rustiger nummers komen erbij.

Onmogelijk om slechts twee favorieten te mogen uitkiezen. Afhankelijk van de situatie, maar zelfs het minste nummer (Ideas as Opiates wellicht?) is minimaal ‘goed’. Voor mij de beste Tears for Fears.
Op 9 juni verschijnt vanwege de veertigste verjaardag een door Steven Wilson gemaakte superdeluxe versie van het album, meer daarover is hier te vinden.

The Hurting is voor mij de mooiste van alle Tears For Fears platen tot op heden. Muzikaal werd het geluid op dit album – ondanks de ragfijne gelaagdheid en ingenieuze melodieën – nog redelijk ‘intiem’ en ‘minimalistisch’ gehouden. Ook het thema was heel bijzonder. Roland Orzabal en Curt Smith schreven openhartige teksten over een moeilijke jeugd, hetgeen destijds vrij ongebruikelijk was in de popmuziek. Van lichtvoetige pop kan ik dus eigenlijk niet of nauwelijks spreken, al draaide ik Tears For Fears ook heel graag op feesten en partijen.

Ze hebben na dit album nog enkele prachtige nummers gemaakt, maar niet meer zo indringend en origineel klinkend als de meeste liedjes op The Hurting. Bovendien zijn deze nummers anders van stijl en inhoud (psychedelisch, rock, jazz of soul en ze hebben vaak meer algemene en universele thema’s), en deze - ook nog mooie - liedjes zijn verdeeld over meerdere opvolgers.

Ik heb, naast enkele reguliere albums, de 12" inches van Mad World, Change en Pale Shelter nog staan. Ik heb deze singles tijdens de beeldenstorm… pardon, geluidsstorm (de desastreuze vinylopruiming in de jaren negentig) gelukkig over het hoofd gezien.

Pure nostalgie en tijdloosheid in een oogwenk. Het bestaat nog.