Tears for Fears - The Hurting (1983)

Dit is TFF's beste album ooit, zonder twijfel!
Textueel prachtige nummers en dat is mede omdat ze leunen tegen de 'Primal scream therapy' van Arthur Janov.
Hoewel het persoonlijke numemrs zijn herken ik soms wat van mezelf in de teksten, en daarom is TFF mijn lievelingsgroep.

Groeten

Is this the start of the breakdown?
I can't understand you...

De eerste luisterbeurt(en) heb ik inmiddels achter de rug. Het is me wel weer een ontdekking, hoor! Tears For Fears. Zoals orbit eerder al aangaf, ademt dit album een beetje een broeierig sfeertje. Het is niet zo "donker" als bijvoorbeeld "Pornography" van The Cure, maar er is toch een bepaalde spanning aanwezig. De nummers hebben een beetje een fluwelen randje, en komen daardoor helemaal niet koud en kil over. Ondanks de spanning is er zelfs zo nu en dan sprake van warmte. Het album kakt eigenlijk nergens in, en de nummers zijn eigenlijk allemaal hoogtepunten op zich. Daarom kan ik het album in feite als geheel behandelen, en hoef ik niet alle nummers individueel bij de kop te pakken.

Zoals ik al aangaf, komt het album op mij over als een geheel. Niet al te grote uitschieters naar boven, maar ook (zeker niet) naar beneden. Als ik dan toch enkele favorieten mag noemen, noem ik "Mad World", "Watch Me Bleed" en "Change". De zang bevalt me uitermate goed.

Ondanks alle positieve dingen, die ik zojuist genoemd heb, weet het gehele album me nog niet helemaal 100% te raken. Ik zal het album vanavond weer even draaien (dit ben ik de komende tijd sowieso van plan te doen).

Ik hou het eerst op 4****, en ben zeker van plan de twee opvolgers van "The Hurting" op termijn aan te schaffen .

Ah! Die spanning zit er zeker in ja, maar ligt er niet zo dik bovenop, het is meer iets dat onder het oppervlak roert. Prachtig gedaan en uniek in zijn soort! En er staan inderdaad geen slappe nummers op (alhoewel ik het aanvankelijk lastig had met de kinderen op de achtergrond, maar dat is gesleten me de tijd).

Ik ben de laatste tijd behoorlijk in een Tears For Fears-bui, en dat komt allemaal door dit geweldige album. Vandaag weer eens gedraaid, en ik kan niet anders zeggen, dan dat dit een werkelijk heerlijke 80's-plaat is. "The Hurting", "Mad World", "Pale Shelter", "Watch Me Bleed" en "Change" zijn enkele van de beste 80's-nummers die ik ooit gehoord heb. "The Hurting" is een album waar voor mijn gevoel warmte, emotie, kilheid en donkerheid samen gaan. De teksten versterken voor mij de sfeer, die het album oproept (bijna iedereen zal de tekst van "Mad World" wel kennen).

Ik heb vorige week "The Seeds Of Love" besteld. Een album dat een geheel andere sfeer schijnt te hebben. Ik ben benieuwd of dat album net zo'n hoge waardering van mij krijgt als dit album. Ik heb de score verhoogd van 4**** naar 4.5 ster, en het is goed mogelijk dat het album binnenkort de volle 5***** krijgt.

Tears For Fears

Aha, ik wist wel dat je dit kon bekoren Sergeant. Wat mij betreft één van de beste platen uit de jaren 80. Wat een onevenaarbaar aantal meesterwerkjes staat hier op! Een hoge schoolvoorbeeld voor iedere liedjesschrijver/componist

Deze plaat staat gewoon als een dijk, zelfs 24 jaar na de release.

Zonder twijfel!

Er zijn weinig platen waarvan dat nog gezegd kan worden

Deze Tears for Fears is goed te doen.
De kennismaking via het hitje Change deed me de plaat indertijd kopen, en wat mij betreft is pale Shelter toch wel het hoogtepunt. Ook Start of a breakdown mag er wezen.

Daarna, Songs from the big Chair, wel wat aardige nummers maar de megalomanie steekt de kop al enigszins op (uiteindelijk werd het Tears for Philips met als dieptepunt het plunderen van de Beatles-catalogus)

Beluister deze, en laat de rest voor wat het is.

het enigste wat idd aan te raden is, de rest van tff was minder

goede plaat

wat wil zeggen, dikke 5

En waar baseer je de bewering op dat dat maar van weinig platen gezegd kan worden?

Op basis van je stemmen/top 10 heb ik namelijk niet het idee dat je je enorm verdiept hebt in de rest van de muziekindustrie

oldskool zou beter eens luisteren naar kraftwerk dan naar jarre

stukken beter

Als iemand al het werk van Tears For Fears goed vind, dan is dat prima. Ze hebben dan ook zeer goede songs geschreven.

Kraftwerk beter dan Jarre?
Ik weet het niet, te veel verschil tussen de bands. Tip voor Kevin; Jean Michel Jarre - Les Concerts en Chine. Mooi live album.

Naast "The Hurting" ken ik op dit moment alleen "The Seeds Of Love" van Tears For Fears ("Songs From The Big Chair" gaat zeker aangeschaft worden). "The Seeds Of Love" is ook een absolute aanrader, Kevin-Raphaëll! Qua sound heel anders dan "The Hurting", maar wat mij betreft van hetzelfde torenhoge niveau .

is waar sgt revolver

jean michel jarre ken ik

heb 5 albums van hem

is andere muziek, is waar, allé anders

Hoe komt Jarre in deze discussie? Ik zie het verband niet tussen hem en TFF..

er is geen verband

Nou, persoonlijk vind ik ze minder.
Qua synth is het toch Jarre, ik ken de bands wel hoor
Maar terug naar TFF

extreme eighties met tijdloze en prachtge singles (change, mad world, Pale shelter) Pale Shelter met zijn onderkoelde drums waarin om warmte geschreewd wordt waarzonder men niet kan functioneren maar sde zoekdtocht levert lechts beschutting en laat de heren achter met veel vragen, op zoek naar een manier om toch te kunnen functioneren. Dat zijn moeilijke vraagstukken, daar kom je niet uit, je zou het uit willen schreeuwen. Schreeuwen? Shout!

Dit album doet mij terug verlangen naar de jaren tachtig van de vorige eeuw. Op de radio was nog een jonge Frits Spits te horen in de Avondspits op Hilversum 3. Die was dan ook zo enthousiast dat je dit zelf ook werd. Nu zo veel jaren later de zolder bezocht om dit album uit de mottenballen te halen.

De mooie hoes met dat zielige jongetje rechtsonder spreekt opnieuw tot de verbeelding en heeft ook iets tijdsloos. Het maakt me nog steeds nieuwsgierig waarom hij zo droevig is. De binnenhoes trekt deze lijn door. Daar zijn de heren Smith en Orzabal bij een rivier te zien, wat mij doet denken aan de eendjes voeren in mijn jeugd.

Een hoop nostalgie tot nu toe al zonder maar een noot te hebben gehoord. Nog een beetje dromerig kom ik bij de pick-up aan. Na de eerste tonen komen de uitzendingen van de Avondspits na boven. Frits Spits wist met zijn aan- en afkondigingen mij enthousiast te maken voor dit album.

Nadat de naald nu in de groef is gezakt bekruipt mij dit gevoel opnieuw. Van de heren Smith en Orzabal wordt vaak beweerd dat ze niet door één deur konden, maar ik heb hier het idee dat ze elkaar prima aanvullen. Het is hierdoor een behoorlijk goed album geworden, die voorbij is voordat je lucht kan halen bij wijze van spreken dan. Het heeft ook iets tijdsloos voor mij en is daarmee een goed album uit de vorige eeuw. Ik heb dan ook sterk de indruk dat het jongetje op de hoes niet huilt van verdriet maar van geluk.

Ik heb zelf ook inderdaad zoals Gerards Dream al aangaf ook de LP in bezit met die foto van het duo bij de eendenvijver (Mooi tijdsbeeld) naast de remaster (veel minder mooie cover). Nummers als the Hurting, wat een spetterende opener en Pale Shelter zijn echte Wave pareltjes. Plaat die me altijd weer een scheut energie geeft.

En dan vergeet je nog het enigzins sinistere Mad World, zo'n beetje de beste drie openingstracks op een plaat denkbaar!!

Absoluut ook een groots nummer. Toch is dat nummer ook een beetje kapotgedraaid/gemaakt door die cover ervan, nog niet zo lang geleden. Kon het daarom ook een tijd niet aanhoren.

Inderdaad Mad World, wat is dat een lekker liedje wat zelfs blijft staan als anderen ermee aan de haal gaan. Het blijft dan zelfs behoorlijk staan als een huis. Een teken voor mij dat er met de compositie niets aan de hand is.

Die heb ik gelukkig niet zo vaak gehoord.. is ook véél minder dan het origineel trouwens.

Het origineel is inderdaad een staaltje Wave om U tegen te zeggen. De cover was op zich niet eens zo bar en boos maar soms kan grijsdraaien het origineel ook vergiftigen. Gelukkig inmiddels niet meer werkzaam bij het bedrijf waar een dergelijke zender opstond met dit soort geestdodende troep. Enige album trouwens van TFF wat me aanspreekt. Hierna haak ik af.

Het tempo is anders op de covers waardoor het iets klassieks krijgt. Hierdoor klinkt het of het uit Mozart's tijd komt. Dat zoiets met popmuziek kan is voor mij echt een teken dat het goed in elkaar zit.

Dit album behoort tot de beste van mijn collectie, maar dat is wel heel persoonlijk. Toen de LP uit kwam in 1983, was ik zelf als tiener tamelijk eenzaam en depressief. Ik herkende me meteen in het jongetje op de hoes van dit album. Alle titels en teksten beschreven precies wat ik toen voelde. Het leek alsof de plaat helemaal voor mij was gemaakt, een erg bizarre ervaring.

De vinyl plaat heb ik 'grijs' gedraaid, daarna de CD gekocht en weer later de remaster. Gelukkig is het allemaal wel goed gekomen met mij en ben niet meer depressief, mede dankzij Tears For Fears.

Dat lijkt mij inderdaad een vreemde ervaring als je haast tot de ontdekking komt dat een album speciaal voor je is gemaakt. Dat moet haast wel de nodige rillingen hebben gekost. Zoiets is des te meer heel mooi te noemen dat het uitgerekend bij een album van Tears fot Fears plaats vindt.

Tears For Fears is er op deze plaat in geslaagd om één van de meeste verfijnde combinaties tussen poppy toegankelijkheid en een grimmig donker, zelfs vervreemdend gevoel tot stand te brengen die ik ken! Wat betreft finesse overtreffen ze daarin toch echt enkele gelouterde grootheden en kan ik slechts namen als The Beatles, Bowie of Roxy Music aanvoeren die zo'n subtiel gevoel hadden voor duistere details in verder redelijk upbeat klinkende muziek. Dat is een kunst kennelijk. Meeste artiesten schieten door in extremen.
Mad World is ook beslist één van de mooiste nummers ooit gemaakt! En daarnaast staat er nog een pak hoogvliegers op ook. Jammer dat het hierna flink snel afzakte naar het botte holle geluid van Shout.

prima cd van de beide mannen die toen nog niet aan het grote geld hadden geroken dus het grote gebaar is nog niet zo aanwezig op The Hurting. Change is een persoonlijk favoriet maar eigenlijk zijn alle nummers op deze cd prima in orde.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar de mixes of die nog interessant zijn?!?

Dat is een omschrijving van dit album die ook voor mij opgaat. Een album dat ik door de jaren heen ben blijven draaien en mij nooit is gaan vervelen.

Van de cover van Gary Jules (heet die vent zo?) ging ik spontaan over mijn nek. 'Mad world' blijft een mooi nummer, maar moet ik toch echt in de uitvoering van TFF horen. Ook Kirlian Camera nam het op en hoewel ik deze band zeer kan waarderen, mogen ze van mij dit nummer overslaan.
Ik vond het dan wel weer leuk dat in 'Children of decay' van FGFC820 het refrein van 'Suffer the children' opdook.