Genesis - Duke (1980)

Stom, ik zie nu pas dat je al enkele keren op dezelfde manier gereageerd hebt. Je zit de zaak natuurlijk gewoon een beetje te jennen. Ik kon het me al niet voorstellen...

Tuurlijk wel uit (en te na om dan tot mijn eind oordeel te kunnen komen). Deze muziek heeft totaal NIKS met de Genesis te maken waar ik van houd. Gabriel niet dat vulde Phil aanvankelijk nog goed in (Seconds Out Wind & Wuthering waren sterk), maar het gemis van Hackett doet zich veel meer gelden. (Leuk hoor Mike Rutherford, maar die heeft het echt niet sorry) en daar komt bij dat ze plots de hitlijsten moesten beklimmen. Schiet mij maar lek , maar dat is alleen maar doordat het Phil's hobby clubje II genoemds kan worden (de eerste is natuurlijk Brand X). Niet te vergelijken met hde echte Genesis (om ze zomaar even te noemen).

And Then There Were Three en deze Duke zijn voor mij nog overgangsalbums tussen de "echte Genesis" en de "commerciele Genesis" waar zovelen hier terecht van walgen. Mooie Genesis waardige nummers worden op deze 2 albums afgewisseld met de eerste voorzichtige pogingen een hit te scoren. Turn It On Again en Follow You Follow Me zijn dan meteen 2 van de beste singles van Genesis ooit. Bij mij ging het vanaf Abacab goed fout, hoewel Mama van het verder matige Genesis Album natuurlijk ook nog een klasse hitsingle was.

Dit is de enige zin van je betoog die ik begrijp. En dat zegt genoeg,

Klopt! ma.w. in vergelijking met de Genesis - waar naar mijn voorkeur naar uit gaat, is dit bagger.
Phil wilde top 40 singles, blazers dus gewoon geen Genesis meer.
(er werd in de jaren 80 niet voor niets tijdens concerten heel veel om het oudere werk gevraagd. Tot irritatie van meneer Collins)

Daar wijkt dit album nog wel degelijk van af dan. Louter groepscomposities met een concept en een rode draad en geen blazer te bekennen. Duke met Abacab vergelijken is hetzelfde als appels met peren. En nogmaals, de Collins hype begon pas met Face Value dat hierna pas zou verschijnen. En toen kwam dan Abacab. Maar goed, je hoort het of je wilt het niet horen.

Bluebird laat ik het dan maar kort en krachtig zeggen. Het gemis van Gabriuel werd aanvankelijk nog (zeer) goed opgevangen door Phil Collins (a Trick of a Tail en Wind and Wuthering zijn kanjers), maar toen ook Steve Hackett de groep verliet doofde voor mij het heilige vuur in Genesis.
Per album gingen ze helaas achteruit en het hoge peil werd nergens meer bereikt. Ze werden een top 40 groep en ook bij deze heren sloeg de commercie toe

Zeker, dat is ook een bekend verhaal natuurlijk. En volgens de andere helft begon het heilige vuur zelfs pas met de Collins gekte. In commerciële zin klopt dat helemaal, in creatief opzicht niet bepaald nee. Toch verdient het Duke album een ruime voldoende aangezien het m.u.v. enig singlemateriaal naar mijn smaak voldoende Genesisgehalte bevat en het Duke thema zeker geen lichtgewicht top 40 materiaal genoemd kan worden. Maar ieder zn mening.

Wat is het Dukethema eigenlijk?

Genesis – Duke « Progwereld

Mooie recensie.

Vooral de laatste regels..

Ja, en je bent dus één album te vroeg met je 2**.

Duke is inderdaad het afscheid van de jaren '70 en redelijk volwaardig ook. Er wordt eveneens al vooruitgeblikt naar de jaren '80 maar feitelijk is dat nog maar marginaal. Zeker als je weet wat er nog gaat komen.

Wat ik dan weer onbegrijpelijk vind is dat de schrijver lovend is over Man of our times en ook Misunderstanding een leuk popliedje vind. Dat rijmt allemaal niet met wat er naar mijn idee op Duke nog mooi jaren '70 is en wat de eerste draakjes.

Dank voor de link naar een mooie site die ik niet kende, maar wil leren kennen.

Alleen biedt de recensie geen antwoord op mijn vraag: Wat is het Dukethema? Wie is Duke? Ik weet alleen dat hij Albert heet. Wat heeft die te maken met de zangeres uit 'Duchess'? Wat is het verband tussen de eerste 4 nummers, 'Turn it on again' en de laatste 2? Wat heeft God ermee te maken?

The Duke Tour featured distinctive lighting for each song. 3 songs had stories.

Phil Collins took 3 3/4 minutes to tell the story of Albert to introduce tracks from Duke: 'Well I'm going to tell you a short story. [heckling from the audience] Yeah, I remember my first beer too! This next piece of the show here is all about a friend of ours whose name is Albert. And Albert was a born loser.

He once fell in love - with a lady. Her name was The Duchess. And she was really beautiful. And The Duchess was into S&M. But poor old Albert didn't speak Spanish or Mexican. And so she kicked him out. He went home that night very disappointed, very dejected. He sat down and turned on the television. Suddenly his life changed because Albert was in love again. Albert fell in love unfortunately with the television set. Bit of a strange one was Albert. And it was a bit of a one-sided affair. And within 2 or 3 days Albert had to go into hospital and have the glass removed from his private parts.

So he went on a convalescing holiday abroad where tragedy struck again - because within 2 or 3 days Albert was back in love - this time with his walking stick. Bit of a wierdo, bit of a wierdo. And I think you've guessed it - within 2 or 3 days he was back in hospital having the walking stick removed from his private parts.

Well, Albert decided to give up this holiday as a bad job. And he came back to England where he entered a home for unsuccessful young lovers. It's a shame, i'nt it? This was called Duke's End. But every cloud (don't feel too sorry for Albert.) has a silver lining, and every silver lining has a cloud. And every bin has a liner. And it was within this bin that Albert wrote some of his easily forgettable books. He reckoned himself a literary genius (with a habit). But unfortunately he was a bit late on the boat because he wrote books like Albert Through the Looking Glass, Albert in Wonderland, Albatross. Then there was Albert Flew Over the Cuckoo's Nest, Albert the Space Odessy (that was a big one). Albert Tatlock. And a big hit for him came, a big sexual novel he wrote called Danish Albert on the Job.

A very big one for Albert and leads us very nicely and smoothly to our next piece of music, which hasn't got much to do with Albert at all. It is in fact some music from our album called Duke, and we have put some songs together from our album called Duke, which we have c... Leave him alone! Which we have called for the purposes of tonight's concert Music From Our Album Called Duke. Thank you.

God mag het weten.

Dank voor het antwoord.

Dit is wat Phil vertelt vooraleer ze tijdens de tournee aan de Dukenummers begonnen. Veel wijzer word je er niet van. Het ligt een beetje in de lijn van Peters vertellingen vooraleer 'Supper's ready' en 'I know what I like' gespeeld werden.

Precies. En om een al te grote vergelijking met Supper's Ready te voorkomen werden de tracks van de Duke suite dan ook over het hele album verdeeld. Met dit soort inleidingen krijgt het er toch weer iets van terug zou je zeggen.

Ik doelde vooral op alinea 5, daar wordt in ieder geval een beetje ingegaan op het Duke-thema..... en is vooral duidelijk dat het niet duidelijk is...

Inderdaad, het is allemaal heel vaag en wellicht weten de bandleden het zelf niet echt.

Toch zit er wel een lijn in het verhaal wat ome Phil met wat relativerende humor vertelt. Het begint met een boek wat Albert zit te lezen, dan komt zijn grote liefde in het vizier die hij tenslotte verliest waarna God hem vermanend toespreekt. Hij zet uit verveling de tv aan om zijn frustraties in kwijt te kunnen en te ontdekken dat uiteindelijk niemand voor hem is weggelegd. Zijn vruchteloze zoektocht leidt naar een open einde die je zelf in kunt vullen. Of hij inderdaad schrijver wordt of er een eind aan maakt blijft de vraag maar het zou heel aannemelijk kunnen zijn. Gods laatste woord is onverbiddelijk. Op zich is het een heel aangrijpend en indrukwekkend verhaal met een grote diepgang. Zo beleef ik zelf de Duke suite nog altijd.

Bluebird geeft licht in de duisternis... thx...

Mooie uitleg van Bluebird!

Dank u. Duke's Travels/End vind ik tevens nogal wat weghebben van Los Endos qua effect. Je kunt je er veel bij voorstellen in ieder geval. En zoals bij Trick of the Tail komen ook hier de thema's weer in terug. Toch jammer dat de suite niet in zn geheel op 1 plaatkant is gezet en men blijkbaar voor de opzet van Trick heeft gekozen om de tracks evenwichtiger te verdelen. Het zij zo.

Ja, die opzet op zich is niet zo heel erg verbazingwekkend, eigenlijk wel netjes.
Liever had ik gezien dat het album geen 55 minuten had geduurd maar 45. Met wat weghalen van twee mindere nummers had het een prima Genesis album geweest, dat kon ijveren met het oudere werk.

Ik vind het overigens begrijpelijk, dat ook Genesis in geluid zich verder wilde ontwikkelen, met nieuwe technieken wilde werken.

Duke geeft aan, dat daar ook inderdaad mogelijkheden voor waren, zonder dat de band z'n eigen identiteit hoefde op te geven.

Die identiteit werd pas daarna volledig te grabbel gegooid, of toch in ieder geval tot We can't dance.

Gezien je cijfer is het voor jou prima genoeg Hans....... lijkt me.

Kijk dan ben je super snel tevreden zeg

Is ie toch ook? Laat em lekker.

Pffffff...

Hoe dat zo? Genesis schrijft sterke Genesis nummers en maken op Duke meer gebruik van eigentijdse technieken en geluiden.

Daar is toch verder niets op tegen? Ook in je eigen genre of soort muziek zul je moeten blijven doorontwikkelen, dat geldt voor elke band.

Ik gebruik het woord identiteit niet voor niets, die zal namelijk wel aanwezig moeten blijven en is een belangrijke component , naast goeie songs en de uitvoering. Op Duke is dat nog volledig zo, vanaf Abacab niet meer. Daar wordt begonnen aan de afbraak, van alle drie genoemde onderdelen, ten faveure van de commercie.

We kennen het immer bijzonder genuanceerde standpunt van meneer Peart tot in den treure, volkomen zinloos hem dus van het tegendeel proberen te overtuigen.

Duke is niet meer dan een hobbyplaatje van ome Phil, vol met blazers en commercieel gebral en zo blijft het.

Wat de boer niet lust dat vreet ie eenvoudig niet...