Joanna Newsom - Have One on Me (2010)

Een fagot op 't titelnummer, wat leuk. Weer erg rijk geïnstrumenteerd. Na twee nummers gaat het al de hele goed kant op. Stem is wat minder spannend en gaat meer richting Kate Bush heb ik het idee, maar dat wil ik nog geen achteruitgang noemen. Enfin, nog 16,5 nummer te gaan

Ik hoor er ook Kate Bush in en wow wat een heerlijke vooruitgang! Eindelijk kan ik ook eens genieten van deze dame.
Eerste indruk (heb nog niet alles gehoord) is goed. Ik kom snel met een uitgebreidere mening
Waren haar twee vorige albums ook maar zo gezongen dan was ik veel eerder liefhebber (hoe ongelooflijk dat haar stemgebruik zo veel kan uitmaken op mijn waardering.... want ik weet nu al dat die hoog gaat uitpakken).

Deze Joanna Newsom trek ik véél beter dan de oude, haar stem is voor mijn oren stukken vooruit gegaan. Chapeau!!! Morgen ga ik deze cd maar eens uitgebreid luisteren!

Ik moet me aansluiten bij Shangri-la en aERo.. De vorige platen wel mooi, maar ik trok het niet goed.. nu staat deze al voor de derde keer op hier en ja Joanna, We'll have one on you.. well done

Hoe open je een stuk over een zangeres die je tot voor kort verafschuwde om haar stemgeluid?
Lelijk eendje wordt een mooie zwaan? Kate Bush is dichterbij dan ooit? Jengelend kind nu een volwassen vrouw?
Kan ik mezelf geloofwaardig neerzetten als je mijn beoordelingen van de albums naast elkaar gaat leggen?
Want laten we eerlijk zijn: Have One on Me blijkt een album waar de liefhebbers van het debuut redelijk mee uit de voeten kunnen, de liefhebbers van Ys des te meer en nieuwe bewonderaars als ikzelf misschien nog wel het meest. Ongetwijfeld gaan er opmerkingen als 'minder spannend' komen of 'knieval naar een groter publiek'. Puristen van een eerste uur zullen wel vaker komen met dit soort opmerkingen.
Toch denk ik dat deze groep relatief klein zal blijven en dat de kracht van Have One on Me juist is dat ze nu meer mensen zal aanspreken omdat haar zang anders is; beheerster en vooral veel mooier. In ieder geval in mijn oren. Weg is het jengelende kind, terug is een volwassen vrouw die weet hoe je mensen moet betoveren; iets wat mijn grote heldin Kate Bush ook zo goed doet.
Kate Bush, een naam die vaker zal gaan vallen. Ik kan me goed voorstellen wat een impact Joanna moet hebben op jongere mensen die niet zijn opgegroeid met grande dame Bush. Kate deed iets heel bijzonders met me als 8-jarig jongentje die Wuthering Heights voor het eerst bij Top Pop zag. Joanna doet het weer bij een 40-jarige muziekliefhebber waar diep van binnen misschien nog steeds dat 8-jarige jongentje verstopt zit.....
Natuurlijk zal het veel mensen niet verrassen dat ik dit een mooi album vind: waar Joanna en Antony voorheen in de freakfolk hoek geduwd werden daar zijn beiden uitgegroeid tot artiesten die weten hoe je verstilde klanken aan de man kunt brengen (Joanna solo met haar harp) en hoe je orkestrale klanken verwerkt in je nummers.
Maar die stem mensen, die stem...... wat een hinderpaal was dat (en ja, heel vreemd dat ik een Antony of Rufus Wainwright om er maar eens twee te noemen, wel kan hebben).
Goed, laat ik het daar niet meer over hebben. Dat is verleden tijd. Have One on Me is nu, en hoe!
De Kate Bush-link is misschien wel het best te horen in opener Easy. Let vooral op hoe ze haar stem gebruikt: dat komt toch echt heel aardig overeen dacht ik zo.
Het zijn vooral dit soort nummers die het erg goed doen bij mij. Good Intentions Paving Company is er ook zo eentje: avontuurlijk en kleurrijk of wat te denken van het wonderschone Kingfisher.
Maar deze keer doet Joanna met harp het ook uitstekend: '81 is al aardig vaak de revue gepasseerd en weet telkens weer te ontroeren. Minimaal tegenover orkestraal dus en het kan ook goed bij elkaar komen bewijst een prachtig nummer als Baby Birch wel.
Zelf het ruim 8 minuten durende Go Long gaat nergens vervelen.
Het is erg moeilijk hoogtepunten aanwijzen op dit album dat vol staat met lang uitgesponnen nummers. Have One on Me is een schitterend titelnummer, maar die term kan op zoveel nummers toegepast worden. Ik krijg heel af en toe zelfs een soort Kate & Anna McGarrigle gevoel bij You And Me, Bess dat ook al zo ongelooflijk sterk is. In California doet me in de uithalen aan het einde van het nummer een beetje denken aan de sfeer die Tori Amos met haar stem weet neer te zetten. Een lekker en lang nummer!
Misschien dat daar dan een puntje van kritiek zou kunnen liggen: is het nodig om die nummers zo lang uit te rekken? Laat ik daar zelf maar gelijk het antwoord op geven: ja, dat is nodig. Elk nummer is een avontuur op zichzelf en daar wordt geen noot te veel gespeeld.
Drie albums overdreven dan? Nee, gevaarlijk misschien, want artiesten overschatten zichzelf hier vaak in en hadden beter kunnen snijden in het aantal of de lengte maar ook daar kan ik niks negatiefs over melden omdat ik nergens een grote zwakte kan ontdekken.

Kom ik terug bij mijn eerste opmerkingen en dan vooral die van dat lelijke eendje dat een mooie zwaan werd.
Uiteraard gaat dit op voor mij als luisteraar; een luisteraar die niks heeft met de koerende en kirrende Joanna maar die des te meer gegrepen wordt door de emotie die ze anno 2010 wel weet over te brengen door een wijziging in stemgebruik die misschien niet eens zo heel erg drastisch anders is en dat maakt dit album zo ongelooflijk boeiend en de mening van mij misschien wel des te opvallender.
Hoe is het namelijk mogelijk om het debuut zo vreselijk te vinden, de tweede nooit helemaal uit te kunnen zitten en dan opeens gaan roepen dat we hier ongetwijfeld één van de mooiste releases van 2010 mogen beluisteren.
Ja, zo denk ik op dit moment over Have One on Me: dit is van een ongekende schoonheid en ik raad al mijn collega's die net als ik niks konden met Joanna Newsom aan om dit in elk geval een kans te geven. Zeker degenen die net als ik dol zijn op het sprookjesachtige van een Kate Bush. Vind je die artiest ook drie keer niks dan zal het echt wel nooit wat gaan worden maar ik denk dat Joanna er in geslaagd is veel nieuwe liefhebbers voor zich te winnen en er heel weinig af te stoten.
De verafgoding van Newsom stond me altijd wat tegen maar ik moet me nu toch echt gaan aansluiten in de lange rij.

Ik vind het nog moeilijk om zinnen als 'hemel op aarde' uit mijn strot te krijgen (ik heb ze al veelvuldig voorbij zien komen) dus daarom zeg ik voorlopig:
Have One on Me is SCHITTEREND

Prachtig stuk Eric

Ik begin hier nu wel heel benieuwd naar te worden. Ik wil wachten op het moment dat ik er helemaal klaar voor ben om deze twee uur, vier minuten en twee seconden te gaan pindakazen en beluisteren.

Mijn god wat ben ik nu benieuwd naar dit album. Mooi stukje hoor aEro! Helaas zelf nog niet kunnen pindakazen maar ik loop straks even de stad in om te kijken of hij toevallig al in de winkel ligt. (Gebeurd wel vaker in het weekend voor de release datum)

oh , wat is Kingfisher mooi ..

Hij draait hier nu en ik kan maar één ding zeggen: "Het was dus tóch mogelijk. Haar stem is nóg mooier geworden."

Oh, wat 'n hemels mooie eerste drie nummers... nog maar een zesde van de plaat ver, en het kan al niet meer stuk!

Man... Kingfisher is prachtig, ik ben volop aan het genieten van deze cd.

De eerste tonen zijn beluisterd. Ik ben een groot fan van de kinderlijke stem op de vorige albums, dus ben er nog niet helemaal uit of ik dit qua stem een vooruitgang vind. Maar we geven het een kans en ik wacht nu ook vol smart op het volgende nummer!

Mooi spul weer, tot nu toe 3,5*. (Ys heeft er 5 bij mij)

eerste luisterbeurt erop zitten en vooralsnog niet helemaal overtuigd. dit album lijkt een stap terug te zijn op enkele punten... er zitten enkele ontzettend sterke nummers tussen, evenals op het eerste gehoor een paar stinkers... aan de songstructuren werd enigszins gesleuteld. niet dat het avontuurlijke van de songs uit de eerdere albums volledig is weggelaten, want bij momenten is de joanna van weleer nog wel te horen, maar in enkele nummers (bijvoorbeeld good intentions paving company, het lalalalala-gedeelte in you and me, bess) hoor ik bij momenten zowaar een poppy versie van haar... jammer...

haar stem/stemgebruik is mijns inziens achteruit gegaan in vergelijking met de vorige albums. ik hield van de scherpere kant van haar stem, maar die blijkt nu zowaar opgepoetst te zijn. nu ik erover nadenk... dat had ik eigenlijk al wel gemerkt toen ik haar eind vorige maand live aan het werk heb gezien toen ze veel nieuwe nummers ten berde bracht, maar had er eigenlijk niet zo'n erg in en wijtte het aan de live-performance... daarbij komt nog dat als ik de arrangementen vergelijk van het album met die van het optreden dat in een minimale bezetting werd gegeven, ik toch die minimalere aanpak prefereer...

nu al een stem uitdelen is ontzettend moeilijk omdat we hier luisteren naar een gloednieuw album. daarbovenop komt nog dat het hier gaat om joanna newsom. bij haar songs moet je alles eerst tijd geven om te laten bezinken. daarna kan je pas een goed gefundeerd oordeel vormen, maar zoals gezegd, ook al is het album een coherent geheel, de eerste indruk is niet overtuigend en zowaar ietwat teleurstellend, zeker als je haar "oude" albums erg apprecieert...

wordt vervolgd...

Pure magie wederom! Had veel te hoge verwachtingen na voorgaande meesterwerken maar ze worden helemaal ingelost. En meer! Nog te vroeg om iets zinnigs te zeggen gezien de tsunami van genialiteit die ik vandaag over me heen kreeg maar de maximale score staat al helemaal vast.

Vaak ben ik al snel in het geven van een stem hier op MusicMeter, maar na twee luisterbeurten ben ik er nog niet over uit. Ik vind dit echt een plaat die je overdonderd. Tot nu toe vind ik de eerste ceedee (nummer 1 tot en met 6) het beste. Denk ik, want ik ben er nog lang niet over uit.

Het is in ieder geval duidelijk, dat dit niet een plaat is die je twee uur lang achter elkaar beluisterd, maar meer per ceedee.

Ik ben zeer, zeer onder de indruk van deze prachtplaat. In mijn beleving heeft Joanna Newsom een grote stap vooruit gemaakt. Ik vind Ys prachtig; het is een op zichzelfstaand sfeerbeeld en moeilijk te vergelijken met deze opvolger. Op Have One On Me kiest Newsom misschien wat meer voor de gebaande paden, maar in mijn beleving hiervan levert ze niets van haar 'eigenheid' in. Dat vind ik erg knap.

Ik heb er nu een weekend Have One On Me opzitten en realiseer me dat ik niet meer dan een eerste indruk van de plaat heb. Bij deze eerste indruk heb ik geen zwakker moment in de dikke twee uur die de plaat duurt, kunnen ontdekken. Ik neem een van aERo's woorden over: SCHITTEREND

Elk nummer is weer een prachtig avontuur. Het gaat nog wel even duren voordat ik dit album weer helemaal heb ontleed. Haar stem is wat toegankelijker maar haar song structuren gelukkig niet. Ik was daar wel een beetje bang voor eerlijk gezegt. Maar het blijft allemaal lekker bevreemdend, gelukkig. Tot nu toe is Soft as Chalk nog mijn favoriet. Van een magische schoonheid weer dit album..

Ik ga hem nog beter beluisteren deze week voor een verhoging of niet.

Good Intentions Paving Company belooft in elk geval veel goeds - een beetje Dirty Projectors-achtig alleen zonder stevig gitaargeluid - ben erg benieuwd naar dit album...

Intimiderend werkstukje dit. Ik bedoel, het is wel een hele boterham.

Daar sluit ik me bij aan en ik vraag me af of dit positief uit gaat pakken op de langere termijn. Het zal me nog heel wat luisterbeurten gaan kosten om dit te doorgronden en op de juiste waarde te schatten maar voor mij persoonlijk ligt de term "overdaad schaadt" op de loer. Verder behoor ik tot het dove deel der natie dat haar stem op Ys prefereerde en hoewel ik groot liefhebber ben van Kate Bush heb ik aan een Kate wel genoeg eigenlijk. Ondanks de lengte is dit album overigens wel toegankelijker dan de voorganger. Al zou je dat ook kunnen kwalificeren als minder spannend.

Al met al een lichte teleurstelling voorlopig, benieuwd hoe dit zich in de toekomst verder gaat vormen. 4* lijkt wellicht hoog voor een teleurstelling, maar alles is relatief. Het is een vol punt minder dan het onovertroffen Ys, en ook een redelijk Joanna Newsom album is nog goed genoeg voor een ruime voldoende.

Zo anders zingt ze toch niet? Het verschil met The Milk-Eyed Mender lijkt me overduidelijk, dat dan weer wel. Kan me niet voorstellen dat als je haar stem eerst niet trok dat nu opeens helemaal is bijgetrokken. Nog genoeg onnavolgbare aria´s, hikjes, snikjes (en jawel) kinderlijk enthousiasme me dunkt. En twee uur muziek is inderdaad behoorlijk megalomaan, was er behoorlijk huiverig voor. Maar tot nu toe blijkt elk van de schijfjes een surplus aan kwaliteit te bezitten en zie ik enkel nog een eindeloze en weldadige ontdekkingsreis voor me, vind 3 cdtjes eigenlijk wat weinig! Concert in de Rabozaal wordt vast weer een orgastisch kippenvelfestijn! Hail Joanna!

Wat een zalig album! Na de eerste luisterbeurt bleef er niet zoveel hangen, maar na een derde en vierde keer blijkt vrijwel elk nummer een voltreffer te zijn. Dit is een echte groeiplaat waarvan ik verwacht dat ik er nog heel lang luisterplezier ga krijgen.

Op dit moment is mijn favoriete nummer Ribbon Bows, gevolgd door Good Intentions, Esme en Occident.

Dit zou ik zo geschreven kunnen hebben.

In mijn oren absoluut wel.


Toch is het zo en blijkbaar ben ik niet de enige. Nergens meer dat aanstellerige, drammerige gedoe. En ik trek zeker het debuut nog steeds niet en Ys kan ik niet uitzitten terwijl ik het hier met het grootste gemak wel doe.
En zoals te verwachten vinden veel liefhebbers van de eerste 2 cd's de zang hier minder en zijn daarom iets minder enthousiast. Dan klopt het toch wel degelijk dat ze anders is gaan zingen?!

Er zit ook wel verschil in haar stem als je bv. The Milk-Eyed Mender en die Ep met de Ys Street Band naast elkaar legt. Ik geloof best dat ze hier wéér anders klinkt.

Daarbij had ze vroeger ook wel eens nummer waarbij het lijkt alsof je drie Joanna's tegelijk hoort (Peach Plum Pear -> wat ik overigens een geweldig nummer vind), ik weet niet of dat nu ook nog is?

Ik hou zowel van haar eerdere albums als van haar nieuwste. En inderdaad is er wel degelijk verschil in de manier waarop ze haar stem gebruikt. Ik vind de ontwikkeling in haar stem wel mooi. Ik vond deze overigens nooit drammerig. Eerder kinderlijk, bijzonder met flink wat ruwe randjes. Maar dat kinderlijke kan een maniertje worden. Nu behoud ze dat spontane en overrompelende zonder dat ze aan zeggingskracht inlevert.

Aero complimenten voor weer een prachtige recensie! Zoals ik al eerder op lastfm schreef:
'

Qua stemgebruik vond tussen Milk Eyed Mender en Ys toch wel een veel grotere verschuiving plaats dan tussen Ys en deze. Beetje vreemd dus dat daar zo'n discussie rond ontstaan is.

Soit, de meeste superlatieven zijn uiteraard terecht maar kan mij na een luisterbeurt of 5 toch niet van de indruk ontdoen dat hij gerust een half uurtje korter had kunnen zijn. Niet elke track is even essentieel (denk Autumn, Occident, Jackrabbits) en ergens halfweg de 3e CD begint de eenvormigheid toch wat toe te slaan (2 laatste nummers redden gelukkig de meubelen), het helpt ook niet dat de rijkelijke arrangementen van Ys die van vooral Emily & Cosmia zo'n magische nummers maakten grotendeels ontbreken en dat het bepaalde nummers toch enigszins aan dynamiek ontbreekt. Afijn, ze lost met Have one on me de verwachtingen grotendeels in maar Ys kan hij voor mij vooralsnog niet onttronen, daarvoor is het hier afgelegde parcours net niet foutloos genoeg.

Ach dit moet je ook niet in één hap beluisteren. Joanna heeft de hondervierentwintig minuten vast niet voor niets over 3 schijfjes verdeeld in plaats van over 2.